ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੁਰ੍ਗਰ੍ਜਦਮ੍ਭੋਦਂ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮੂਕਚਲਾਮ੍ਬੁਦਮ੍ । ਵਾਤਾਵਕੀਰ੍ਣਸ਼ੁਕ੍ਲਾਭ੍ਰਖਣ੍ਡਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਚੁੱਪ ਚਲਦੇ ਬੱਦਲ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਹਵਾ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੰਞਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਅਵਦਾਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਆਨਨ੍ਦਿਮृਦੁਸ਼ਾਨ੍ਤਾਚ੍ਛਂ ਜ੍ਞਸ੍ਯੇਵ ਹृਦਯਂ ਤਤਮ੍
ਕਦੇ ਉਹ ਥਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੁੱਕੀ, ਨਰਮ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਾਫ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਦਿਲ।
ਸ਼ੁਕਵਾਹਨਭੇਕੌਘੈਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਲਕृਤਾਰਵਮ੍ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾਰਾਭਿਵਲਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਕਦੇ ਤੋਤਿਆਂ ਤੇ ਡੱਡੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਗਲੇ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਖੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ।
ਮਯੂਰਹੇਮਚੂਡਾਦਿਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਆਵृਤਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਣਾਂ ਦੇਵੀਨਾਂ ਵਾਹਨੈਰ੍ ਵਿਹਿਤਾਸ੍ਪਦੈਃ
ਕਦੇ ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੁੜੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਠਹਿਰਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਭ੍ਰਾਨ੍ਤਰੋਨ੍ਨृਤ੍ਯਦ੍ਗੁਹਮਾਯੂਰਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਸ਼ੁਕੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਲਮ੍
ਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਅੱਗ-ਤੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਕਾਲੀ ਦਿਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਘਾਹ ਵਾਲਾ ਮੈਦਾਨ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪ੍ਰੇਤੇਸ਼ਮਹਿषਮਹਿਮ੍ਨਾ ਵਾਹਨਾਮ੍ਬੁਦਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਸ਼੍ਵੈਸ੍ ਤृਣਗ੍ਰਾਸਸ਼ਙ੍ਕਾਗ੍ਰਸ੍ਤਾਸਿਤਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਕਦੇ ਬੱਦਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਿਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਵਾਹਨ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਕਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘਾਹ ਸਮਝ ਕੇ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੇਵਪੁਰਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਪੁਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਪ੍ਰਾਪ੍ਯਨਗਰਂ ਨਗਰਨ੍ਧ੍ਰਕਰਾਲਿਨਮ੍
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ। ਕੁਝ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਤੰਗ ਗਲੀਆਂ ਹੀ ਸਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕੁਲਾਚਲਾਕਾਰਨृਤ੍ਯਦ੍ਭੈਰਵਭਾਸੁਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਵृਨ੍ਦਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਭੈਰਵ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਨੱਚ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਕਮ੍ਪਦ੍ਗਿਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤਵृਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ਬੁਧਿਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਾਯਾਕृਤਾਕਾਸ਼ਨਲਿਨੀਜਲਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਕੰਪਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣਾਏ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਪਕ੍ਸ਼ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਨृਤ੍ਯਦ੍ਵਿਨਾਯਕਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਘਰ੍ਘਰਵਾਤਾਢ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰੋਡ੍ਡੀਨਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਘਰਘਰ ਕਰਦੇ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਡੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਇਨ੍ਦੁਕਰਾਵृष੍ਟਿਸ਼ੀਤਲਾਹ੍ਲਾਦਿਮਾਰੁਤਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਤਪ੍ਤਾਨਲਾਦਗ੍ਧਦ੍ਰੁਮਪਰ੍ਵਤਵਾਰਿਦਮ੍
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੜ ਗਏ ਸਨ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਤਾਦ੍ਯੇਕਾਨ੍ਤਨਿਰ੍ਧ੍ਵਨਿ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਤੁਲ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਸਦृਸ਼ਤੋਦਯਮ੍
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪੀ ਸੀ, ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਲਦੀ ਸੀ; ਤੇ ਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਗਣੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਭਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਘਨਾਭ੍ਰਰਵਘਰ੍ਘਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸੁਰਾਸੁਰਗਣਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਰਣਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਕਦੇ ਮੋਸਮ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਵਾਲੀ ਘਣੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵ੍ਯੋਮਾਬ੍ਜਿਨੀਹਂਸੀਸ੍ਵਰਾਹੂਤਾਜਵਾਹਨਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਤੀਰਨਲਿਨੀਲੁਣ੍ਠਕਾਨਿਲਮ੍
ਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਝੀਲ ਦੇ ਹੰਸ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰੀਰਿਣੀਨਾਂ ਗਙ੍ਗਾਦਿਸਰਿਤਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਤਃ । ਪ੍ਰੋਡ੍ਡੀਨਮਤ੍ਸ੍ਯਮਕਰਕੁਲੀਰਾਨ੍ਤਰਕੋਟਰਮ੍
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰਲੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ, ਮਕਰ ਅਤੇ ਘੜਿਆਲ ਉਲਝਦੇ ਤੇ ਉੱਡਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਪਾਤਾਲਗਾਰ੍ਕਜਨਿਤਭੂਚ੍ਛਾਯਾਕਾਕਤੋਦਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਣ੍ਡਲੇषੁ ਗ੍ਰਸ੍ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਕਦੇ ਥਾਂ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਜਾਂ ਕਾਂ ਦੀ ਕਾਲੀ ਖੋਹ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ; ਤੇ ਕਦੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਅੰਦੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨਿਲਾਧੂਤਮਾਯਾਕੁਸੁਮਕਾਨਨਮ੍ । ਪਤਤ੍ਪੁष੍ਪਹਿਮਾਸਾਰਤ੍ਰਸ੍ਤਵੈਮਾਨਿਕਾਙ੍ਗਨਮ੍
ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਜਾਦੂਈ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗਨਾਵਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹਿਮ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਪੈਣ ਨਾਲ ਡਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਉਡੁਮ੍ਬਰੋਦਰਮषਕਕ੍ਰਮਭ੍ਰਮਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਾਨ੍ਤਰਗਤਭੂਤਸਞ੍ਚਯਮ੍ । ਵਿਲਙ੍ਘ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਰਲਲਨੇ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਖਂ ਮਹੀਤਲਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਪਿ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤੇ
ਉਡੰਬਰੀ ਦੇ ਖੋਹ, ਜਿੱਥੇ ਮੱਛਰ ਤੇ ਕੀੜੇ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।
ਨਭਸ੍ਤਲਾਦ੍ ਗਿਰਿਗ੍ਰਾਮਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੌ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਹਿ । ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਿਤੇ ਭੂਮਿਤਲਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਉਤਰੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਨਰਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਦਿਗष੍ਟਕਦਲਂ ਬृਹਤ੍ । ਗਿਰਿਕੇਸਰਸਮ੍ਬਾਧਂ ਸ੍ਵਾਮੋਦਭਰਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਕਮਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਅੱਠ ਪੱਤੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਸਰਿਤ੍ਕੇਸਰਿਕਾਨਾਲਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਾਯਾਮ੍ਬੁਬਿਨ੍ਦੁਕਮ੍ । ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਭ੍ਰਮਰੀਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਭੂਤੌਘਮषਕਾਕੁਲਮ੍
ਉਥੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਰੇਸ਼ੇ, ਡੰਡੀਆਂ, ਤੇ ਝੜਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਸਨ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੰਬੀਰਿਆਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਸੀ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਮੱਛਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਘੁਣਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸੁਰਨ੍ਧ੍ਰੈਸ੍ ਸੁषਿਰੈਰ੍ ਵृਤਮ੍ । ਉਹ੍ਯਮਾਨਂ ਪਯਃਪੂਰੈਰ੍ ਦਿਵਸਾਲੋਕਕਾਨ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਧਾਗਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਘ ਰਹੀ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਸਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਖੇ ਭ੍ਰਮਦ੍ਧਂਸਂ ਰਾਤ੍ਰਿਸਙ੍ਕੋਚਭਾਜਨਮ੍ । ਪਾਤਾਲਪਙ੍ਕਨਿਰ੍ਮਗ੍ਨਨਾਗਨਾਥਮृਣਾਲਕਮ੍
ਰਸ ਨਾਲ ਨਮੀ ਹੋਈ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ, ਰਾਤ ਦੀ ਘਟਾਈ ਦਾ ਪাত্র, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ ਆਸ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਧਿਕਮ੍ਪਕਮ੍ਪਿਤਦਿਗ੍ਦਲਮ੍ । ਅਧੋ ਨਾਗਗਤਾਨਨ੍ਤਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੰਦੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ; ਹੇਠਾਂ, ਇਹ ਅਨੰਤ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਾਂਟਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸੁਰਵ੍ਰਣਵਲ੍ਲਰ੍ਯਾ ਸਮ੍ਭੋਗਸੁਕੁਮਾਰਯਾ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਭੂਭृਨ੍ਮਹਾਬੀਜਹृਦਯਂ ਬੀਜਭੂਤਯਾ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਵਾਲੀ ਨਰਮ ਬੇਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਬੇਲ ਮਿਲਣ-ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਣਿਕਾਮ੍ । ਸਰਿਤ੍ਕੇਸਰਿਕਾਨਾਲਾਂ ਨਗਰਗ੍ਰਾਮਕੇਸਰਾਮ੍
ਉਥੇ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਕਲ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਉਸ ਦੇ ਕੇਸਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਕੇਸਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਕੁਲਸ਼ੈਲੋਦ੍ਧੁਰੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਬੀਜਸਪ੍ਤਕਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ । ਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋਚ੍ਚਮਹਾਮੇਰੁਬੀਜਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਨਭਸ੍ਤਲਾਮ੍
ਉਹ ਉੱਚ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਸੁੰਦਰ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡਾ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਃਪ੍ਰਾਲੇਯਕਣਿਕਾਵਨਜਙ੍ਗਲਯੂਥਿਕਾਮ੍ । ਸ੍ਵਲੇਖਾਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਜਨਜਾਲਾਭ੍ਰਮਣ੍ਡਲਾਮ੍
ਇਹ ਝੀਲਾਂ, ਬਰਫ਼ ਦੇ ਕਣ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹجوم ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਾਕਾਰੈਃ ਪ੍ਰਤਿਰਾਕਾਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਭਿਃ । ਸਾਗਰੈਰ੍ ਭ੍ਰਮਰੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਂ ਦਿਕ੍ਚਤੁष੍ਟਯਸ਼ਾਯਿਭਿਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਿਗ੍ਦਲਾष੍ਟਕਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਸ੍ਵਨਾਮ੍ਭੋਜषਟ੍ਪਦਾਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ ਨਵਭਿਰ੍ ਭੂਪੈਰ੍ ਨਵਧਾ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ। ਨੌ ਭਰਾ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੌ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।