ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਨਿਖਾਤਾਨ੍ਤਵਹਤ੍ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਜਲਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਲੋਕਨਵ੍ਯਗ੍ਰਸਞ੍ਚਰਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਭਕਮ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਕੰਧਿਆਂ 'ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਅਜਬ-ਗਜਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਥਾਂ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸਨ੍ਦੇਹਸਞ੍ਚਰਦ੍ਵਜ੍ਰਚਕ੍ਰਸ਼ੂਲਾਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਭਿਤ੍ਤਿਸਦਨਗਾਯਤ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਨਾਰਦਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਵਿਦਯੁਤ, ਚਕਰ, ਬਾਣ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁੰਬੁਰੂ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ।
ਮੇਘਮਾਰ੍ਗਮਹਾਮੇਘਮਹਾਰਮ੍ਭਾਕੁਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਚਿਤ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਸਮਾਕਾਰਮੂਕਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵਾਰਿਦਮ੍
ਕਦੇ ਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਉਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਕਜ੍ਜਲਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸੁਨ੍ਦਰਾਮ੍ਭੋਧਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਨਕਨਿष੍ष੍ਯਨ੍ਦਕਾਨ੍ਤਤਾਪਾਦਵਾਰਿਦਮ੍
ਕਿਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬੱਦਲ ਸੀ; ਕਿਤੇ ਬੱਦਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਟਪਕਦੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਤਾਪਾਢ੍ਯਵृष੍ਟਮੂਕਾਮ੍ਬੁਦਾਂਸ਼ੁਕਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿष੍ਪਵਨਾਮ੍ਭੋਧਿਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾਜਲਮ੍
ਕਿਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸੀ; ਕਿਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਖਾਲੀ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵਾਤਨਦੀਪ੍ਰੌਢਵਿਮਾਨਤृਣਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਚਲਦਲਿਵ੍ਰਾਤਪृष੍ਠਤ੍ਵਕ੍ਕਾਨ੍ਤਿਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਕਿਤੇ ਹਵਾ ਨੇ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਘਾਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਲਹਿ ਲਹਿ ਕੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਕਿਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਹ, ਹਿਲਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮੇਰੁਦਰੀਕਲ੍ਪਵਾਤਧੂਲਿਵਿਧੂਸਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵਿਮਾਨਗੀਰ੍ਵਾਣਪ੍ਰਭਾਭਿਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਙ੍ਗਨਮ੍
ਕਿਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਾਂਗ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਕਿਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿਰਮ੍ਬਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਮਾਤृਮਣ੍ਡਲਮਾਲਿਤਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਰਵਕ੍ਸ਼ੀਵਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰੀਗਣਮ੍
ਕਿਤੇ ਅਸਮਾਨ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮਸਤ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਕਿਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਉਤਲੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਛਾਨ੍ਤਸਮਾਧਿਸ੍ਥਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮੁਨਿਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਸਮਂ ਦੂਰਾਸ੍ਤਸਂਰਮ੍ਭਂ ਸਾਧੁਚਿਤ੍ਤਮਨੋਹਰਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਸੁੱਕੀ-ਸੁੱਕੀ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਗਾਯਤ੍ਕਿਨ੍ਨਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਮਣ੍ਡਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ੍ਤਬ੍ਧਪੁਰਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਹਤ੍ਸੁਰਵਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਕਿਨਨਰਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪੱਕੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਘੁੰਮਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਰੁਦ੍ਧਪੁਰਾਪੂਰਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਬਦ੍ਧਮਹਾਪੁਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਾਯਾਕृਤਪੁਰਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਆਗਾਮਿਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਨਵੇਂ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਭ੍ਰਮਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ੍ਤਬ੍ਧਪਯਸ੍ਸਰਃ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਰਤ੍ਸਿਦ੍ਧਗਣਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਇਨ੍ਦੁਕृਤੋਦਯਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਝੀਲਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਝੀਲਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਠੰਢਾ ਤੇ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਉੱਗਿਆ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਮਯਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਰਾਤ੍ਰਿਤਮੋਮਯਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ੁਕਪਿਸ਼ਂ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨੀਹਾਰਧੂਸਰਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਚਮਕ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਦੀ ਲਾਲੀ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਸੁਆਦ ਹੋਇਆ ਆਸਮਾਨ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵਿਮਾਨਧਵਲਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵਰ੍षਤ੍ਪਯੋਧਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਲਮ੍ ਇਵਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਏਵ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਲੋਕਪਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਰਹੇ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਸਮਾਨ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਧੋਗਮਨਵ੍ਯਗ੍ਰਸੁਰਾਸੁਰਗਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾਪਰੋਤ੍ਤਰਾਯਾਮ੍ਯਦਿਕ੍ਸਞ੍ਚਾਰਾਕੁਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਈ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਉਹ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ—ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਯੋਜਨਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਧੂਪਕਮ੍ । ਅਵਿਨਾਸ਼ਤਮਃਪੂਰ੍ਣਦृष੍ਟਵਦ੍ ਵ੍ਯੋਮਵਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਈ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕੋਸ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਅਟੱਲ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਪਸਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਨਾਸ਼ਿਬृਹਤ੍ਤੇਜਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਰ੍ਕਾਨਲੋਪਮਮ੍ । ਹਿਮਾਨੀਜਠਰਾਸ਼ੀਤਂ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਸਦ੍ਮਸੁ
ਕਈ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਅਟੱਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਠੰਡ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਬृਹਤ੍ਪੁਰੋਨ੍ਨृਤ੍ਯਤ੍ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਵਨਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਹਤੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਪ੍ਰਪਤਦ੍ਦੇਵਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਕਿਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਨੱਚਦੇ ਕਲਪਵૃਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਹਨ; ਤੇ ਕਿਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਨ।
ਵੈਮਾਨਿਕਨਿਪਾਤੇਨ ਵਹ੍ਨਿਲੇਖਾਙ੍ਕਿਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕੇਤੁਸ਼ਤੋਤ੍ਪਾਤਮਿਥਸ੍ਸਙ੍ਘਟ੍ਟਘਟ੍ਟਿਤਮ੍
ਕਿਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਕਿਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੁੰਜੀਆਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਹਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਛੁਭਗ੍ਰਹਗਣਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਦ੍ਯਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਰਾਤ੍ਰਿਤਮੋਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦਿਵਸਭਾਸੁਰਮ੍
ਕਿਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਿਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਕਿਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੁਰ੍ਗਰ੍ਜਦਮ੍ਭੋਦਂ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮੂਕਚਲਾਮ੍ਬੁਦਮ੍ । ਵਾਤਾਵਕੀਰ੍ਣਸ਼ੁਕ੍ਲਾਭ੍ਰਖਣ੍ਡਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਚੁੱਪ ਚਲਦੇ ਬੱਦਲ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਹਵਾ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੰਞਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਅਵਦਾਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਆਨਨ੍ਦਿਮृਦੁਸ਼ਾਨ੍ਤਾਚ੍ਛਂ ਜ੍ਞਸ੍ਯੇਵ ਹृਦਯਂ ਤਤਮ੍
ਕਦੇ ਉਹ ਥਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੁੱਕੀ, ਨਰਮ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਾਫ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਦਿਲ।
ਸ਼ੁਕਵਾਹਨਭੇਕੌਘੈਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਲਕृਤਾਰਵਮ੍ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾਰਾਭਿਵਲਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਕਦੇ ਤੋਤਿਆਂ ਤੇ ਡੱਡੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਗਲੇ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਖੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ।
ਮਯੂਰਹੇਮਚੂਡਾਦਿਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਆਵृਤਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਣਾਂ ਦੇਵੀਨਾਂ ਵਾਹਨੈਰ੍ ਵਿਹਿਤਾਸ੍ਪਦੈਃ
ਕਦੇ ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੁੜੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਠਹਿਰਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਭ੍ਰਾਨ੍ਤਰੋਨ੍ਨृਤ੍ਯਦ੍ਗੁਹਮਾਯੂਰਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਸ਼ੁਕੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਲਮ੍
ਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਅੱਗ-ਤੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਕਾਲੀ ਦਿਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਘਾਹ ਵਾਲਾ ਮੈਦਾਨ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪ੍ਰੇਤੇਸ਼ਮਹਿषਮਹਿਮ੍ਨਾ ਵਾਹਨਾਮ੍ਬੁਦਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਸ਼੍ਵੈਸ੍ ਤृਣਗ੍ਰਾਸਸ਼ਙ੍ਕਾਗ੍ਰਸ੍ਤਾਸਿਤਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਕਦੇ ਬੱਦਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਿਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਵਾਹਨ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਕਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘਾਹ ਸਮਝ ਕੇ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੇਵਪੁਰਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਪੁਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਪ੍ਰਾਪ੍ਯਨਗਰਂ ਨਗਰਨ੍ਧ੍ਰਕਰਾਲਿਨਮ੍
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ। ਕੁਝ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਤੰਗ ਗਲੀਆਂ ਹੀ ਸਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕੁਲਾਚਲਾਕਾਰਨृਤ੍ਯਦ੍ਭੈਰਵਭਾਸੁਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਵृਨ੍ਦਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਭੈਰਵ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਨੱਚ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਕਮ੍ਪਦ੍ਗਿਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤਵृਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ਬੁਧਿਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਾਯਾਕृਤਾਕਾਸ਼ਨਲਿਨੀਜਲਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਕੰਪਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣਾਏ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਪਕ੍ਸ਼ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਨृਤ੍ਯਦ੍ਵਿਨਾਯਕਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਘਰ੍ਘਰਵਾਤਾਢ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰੋਡ੍ਡੀਨਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਘਰਘਰ ਕਰਦੇ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਡੇ ਹੋਏ ਸਨ।