ਧਾਰਾਗृਹਧਿਯਾ ਧੀਰਗਙ੍ਗਾਨਿਰ੍ਝਰਧਾਰਿਣਿ । ਵਵਤੁਰ੍ ਵਾਤਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮੇਘਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਪੇ
ਧਾਰਾ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਧੁਰਕਾਮਿਨ੍ਯੌ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੌ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਮਹਾਸਂਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਤੋਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਆਕਾਸ਼ ਦੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਸਙ੍ਕਟਕੋਟਰਮ੍ । ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣਮ੍ ਆਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਗहरे ਕੋਣ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਜਗਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਉਪਰ੍ਯ੍ ਉਪਰ੍ਯ੍ ਉਪਰ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਵृਤਂ ਪृਥਕ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਵਰਣਾਕਾਰੈਰ੍ ਭੂਤਾਭ੍ਰਾਂਸ਼ੁਵਿਮਾਨਕੈਃ
ਉਪਰ ਉਪਰ ਉਪਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜੀਬ ਪਰਦੇ, ਤੱਤਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੱਕੇ ਹੋਏ।
ਪਰਿਤਃ ਪੂਰਿਤਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾਂ ਮੇਰ੍ਵਾਦਿਕੁਲਭੂਭृਤਾਮ੍ । ਪਦ੍ਮਰਾਗਤਟੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤੈਃ ਕਲ੍ਪਜ੍ਵਾਲੋਦਰੋਪਮਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਕਮਲ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਗਨਿ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼ਿਖਰਭਾਪੂਰੈਰ੍ ਹਿਮਵਤ੍ਸਾਨੁਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਕਾਞ੍ਚਨਾਦ੍ਰਿਸ੍ਥਲਾਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਥਲਭਾਸੁਰਮ੍
ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਸੁੰਦਰ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ; ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਲੇਟੂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਨਹਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਮਹਾਮਰਕਤਾਭਾਭਿਸ਼੍ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸ੍ਥਲਨੀਲਿਮ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਰ੍ ਦृष੍ਟਿਕ੍ਸ਼ਯਾਸਤ੍ਯਜਾਤਧ੍ਵਾਨ੍ਤੋਤ੍ਥਕਾਲਿਮ
ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਰੀ-ਭਰੀ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੀਲਕੰਤੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ; ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਠੀ ਹੋਈ ਹਨੇਰੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਕਮੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਲਤਾਲੋਲਵਿਮਾਨਗਣਕੇਤਨਮ੍ । ਬੋਧਮਞ੍ਜਰਿਤਾਕਾਰਮ੍ ਇਵ ਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂਤਲਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਅਕਾਸੀ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੀ ਬੈਡੂਰੀ ਧਰਤੀ ਅਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਣ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਮਨੋਵੇਗਮਹਾਸਿਦ੍ਧਜਿਤਵਾਤਗਮਾਗਮਮ੍ । ਵਿਮਾਨਗृਹਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀਗੀਤਵਾਦ੍ਯਰਵਾਕੁਲਮ੍
ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸੀ ਮਹਲਾਂ 'ਚ ਦੇਵੀ-ਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਚਰਭੂਤੌਘਸਞ੍ਚਾਰਵਿਰਲਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਦृष੍ਟਸਞ੍ਚਾਰਸੁਰਾਸੁਰਕੁਲਾਕੁਲਮ੍
ਇਸਦੀ ਵਸਤਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਥਿਤਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਰਕ੍ਸ਼ੋਗੁਹ੍ਯਕਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਮਹਾਵੇਗਵਹਦ੍ਵੈਮਾਨਿਕਵ੍ਰਜਮ੍
ਇਸ ਦੇ ਹੱਦਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁੰਭਾਂਡ, ਰਾਕਸ਼, ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘਦੇ ਹਨ।
ਵਹਦ੍ਵਿਮਾਨਝਾਙ੍ਕਾਰਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਘਨਧ੍ਵਨਿ । ਗ੍ਰਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਗਣਸਞ੍ਚਾਰਸਞ੍ਚਲਦ੍ਵਾਤਯਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਇਸ ਵਿਚ ਉਡਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਮੋਟੇ ਘਣਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਮਕੈਨਿਕੀ ਜੰਤਰ ਹਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਿਕਟਾਤਪਦਗ੍ਧਾਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਿਸਿਦ੍ਧੋਜ੍ਝਿਤਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਅਰ੍ਕਾਸ਼੍ਵਮੁਖਵਾਤਾਸ੍ਤਦਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧਵਿਮਾਨਕਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨੀ ਵਿਮਾਨ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਪਾਲਾਪ੍ਸਰੋਵृਨ੍ਦਸਞ੍ਚਾਰਾਚਾਰਚਞ੍ਚਲਮ੍ । ਦੇਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰਿਕਾਦਗ੍ਧਧੂਪਧੂਮਾਮ੍ਬੁਦਾਵृਤਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਲੋਕ-ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਕਰਕੇ ਚੰਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਠੇ ਧੂਪ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਇਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਗਾਹृਤਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਾਙ੍ਗਵਿਭ੍ਰष੍ਟਭੂषਣਮ੍ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਸਿਦ੍ਧਾਸਹ੍ਯੋਗ੍ਰਤੇਜਃਪੁਞ੍ਜਤਮੋਬਲਮ੍
ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਥੇ-ਉਥੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਘਟ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਮ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਬਲਵਤ੍ਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਟ੍ਟਗਮਾਗਮਵਿਘਟ੍ਟਿਤੈਃ । ਘਨੈਸ੍ ਸਾਂਸ਼ੁਕਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਹਿਮਵਨ੍ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਤੇ ਵਿੱਥ-ਵਿੱਥ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਿਨਾਰੇ ਨੇੜੇ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਕੋਲੂਕੈਸ੍ ਸਗृਧ੍ਰੌਘੈਃ ਪੁਞ੍ਜੀਭੂਤੈਸ਼੍ ਚਲੈਰ੍ ਵृਤਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਡਾਕਿਨੀਵਾਹੈਸ੍ ਤਰਙ੍ਗੈਰ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਧਿਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਉਲੂ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਗਿਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਲ ਹੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਦ੍ਯੋਗਿਨੀਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਕਾਕੋष੍ਟ੍ਰਖਰਾਨਨੈਃ । ਨਿਰਰ੍ਥਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਗਤ੍ਵਾਗਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰ੍ ਆਵृਤਮ੍
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੁੱਤੇ, ਕਾਂ, ਉਠ ਅਤੇ ਗਧੇ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਦੇ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ।
ਲੋਕਪਾਲਪੁਰੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਧੂਪਧੂਮਾਭ੍ਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਿਥੁਨਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਸੁਰਤੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਮਹਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧੂਪ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਜੋੜੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਗੀਤਸ਼੍ਰਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਖਦਿਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਰ੍ਗਗਮ੍ । ਅਨਾਰਤਵਹਦ੍ਧਿष੍ਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਪਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍
ਉਹ ਰਸਤਾ ਖਦੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਣਗਿਣਤ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਨਿਖਾਤਾਨ੍ਤਵਹਤ੍ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਜਲਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਲੋਕਨਵ੍ਯਗ੍ਰਸਞ੍ਚਰਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਭਕਮ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਕੰਧਿਆਂ 'ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਅਜਬ-ਗਜਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਥਾਂ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸਨ੍ਦੇਹਸਞ੍ਚਰਦ੍ਵਜ੍ਰਚਕ੍ਰਸ਼ੂਲਾਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਭਿਤ੍ਤਿਸਦਨਗਾਯਤ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਨਾਰਦਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਵਿਦਯੁਤ, ਚਕਰ, ਬਾਣ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁੰਬੁਰੂ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ।
ਮੇਘਮਾਰ੍ਗਮਹਾਮੇਘਮਹਾਰਮ੍ਭਾਕੁਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਚਿਤ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਸਮਾਕਾਰਮੂਕਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵਾਰਿਦਮ੍
ਕਦੇ ਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਉਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਕਜ੍ਜਲਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸੁਨ੍ਦਰਾਮ੍ਭੋਧਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਨਕਨਿष੍ष੍ਯਨ੍ਦਕਾਨ੍ਤਤਾਪਾਦਵਾਰਿਦਮ੍
ਕਿਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬੱਦਲ ਸੀ; ਕਿਤੇ ਬੱਦਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਟਪਕਦੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਤਾਪਾਢ੍ਯਵृष੍ਟਮੂਕਾਮ੍ਬੁਦਾਂਸ਼ੁਕਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿष੍ਪਵਨਾਮ੍ਭੋਧਿਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾਜਲਮ੍
ਕਿਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸੀ; ਕਿਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਖਾਲੀ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵਾਤਨਦੀਪ੍ਰੌਢਵਿਮਾਨਤृਣਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਚਲਦਲਿਵ੍ਰਾਤਪृष੍ਠਤ੍ਵਕ੍ਕਾਨ੍ਤਿਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਕਿਤੇ ਹਵਾ ਨੇ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਘਾਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਲਹਿ ਲਹਿ ਕੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਕਿਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਹ, ਹਿਲਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮੇਰੁਦਰੀਕਲ੍ਪਵਾਤਧੂਲਿਵਿਧੂਸਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵਿਮਾਨਗੀਰ੍ਵਾਣਪ੍ਰਭਾਭਿਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਙ੍ਗਨਮ੍
ਕਿਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਾਂਗ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਕਿਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿਰਮ੍ਬਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਮਾਤृਮਣ੍ਡਲਮਾਲਿਤਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਰਵਕ੍ਸ਼ੀਵਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰੀਗਣਮ੍
ਕਿਤੇ ਅਸਮਾਨ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮਸਤ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਕਿਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਉਤਲੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਛਾਨ੍ਤਸਮਾਧਿਸ੍ਥਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮੁਨਿਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਸਮਂ ਦੂਰਾਸ੍ਤਸਂਰਮ੍ਭਂ ਸਾਧੁਚਿਤ੍ਤਮਨੋਹਰਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਸੁੱਕੀ-ਸੁੱਕੀ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਗਾਯਤ੍ਕਿਨ੍ਨਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਮਣ੍ਡਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ੍ਤਬ੍ਧਪੁਰਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਹਤ੍ਸੁਰਵਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਕਿਨਨਰਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪੱਕੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਘੁੰਮਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ।