ਅਥ ਤੇ ਲਲਨੇ ਲੀਲਾਲਾਨੇ ਲਲਿਤਲੋਚਨੇ । ਸ੍ਵਭਾਵਾਚ੍ ਚੇਤ੍ਯਸਂਵਿਤ੍ਤੇਰ੍ ਨਭੋ ਦੂਰਮ੍ ਇਵਾਗਤੇ
ਫਿਰ, ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ, ਖੇਡ ਦਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਪਦੀ ਹੋਈ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇ ਏਕਚਿਦ੍ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਪ੍ਲੁਵਾਤੇ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਕੋਟਿਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਤਰਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਪਈ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ।
ਦृਸ਼੍ਯਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਨਿਜਸ੍ਵਭਾਵਾਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਦੇਹੇ ਅਪਿ ਤੇ ਮਿਥੋ ऽਤ੍ਰ । ਪਰਸ੍ਪਰਾਕਾਰਵਿਲੋਕਨੇਨ ਬਭੂਵਤੁਸ੍ ਸ੍ਨੇਹਪਰੇ ਵਯਸ੍ਯੇ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਆਦਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼-ਸਰੀਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਏ।
ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਂ ਸਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਉਚ੍ਚਪਦਂ ਗਤੇ । ਹਸ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਸਜ੍ਯ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯੌ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਨਭਃ
ਦੂਰ ਤੋਂ ਹੋਰ ਦੂਰ ਉੱਡ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਇਵੋਚ੍ਛੂਨਂ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਨਿਰ੍ਮਲਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਕੋਮਲਂ ਕੋਮਲਮਰੁਦਸਙ੍ਗਸੁਖਭੋਗਦਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਸਾਫ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹਵਾ ਦੀ ਛੂਹ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।
ਆਹ੍ਲਾਦਕਮ੍ ਅਲਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾਮ੍ਭੋਨਿਮਜ੍ਜਨਾਤ੍ । ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮ੍ ਇਵ ਸਜ੍ਜਨਮ੍
ਖਾਲੀਪਣ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ noble ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਥਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍ਭੋਦਪੀਨੋਦਰਸੁਧਾਲਯੇ । ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਮਤੁਰ੍ ਆਸ਼ਾਸੁ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਰਾਮਲੇ
ਜਿੱਥੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਲਿਆ।
ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਨ੍ਦਾਰਮਾਲਾਮੋਦਮਨੋਹਰੇ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰੇਮਾਤੇ ਮਧੁਰਾਨਿਲੇ
ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਸਸ੍ਨਤੁਰ੍ ਭੂਰਿ ਘਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਤਡਿਦ੍ਰਕ੍ਤਾਬ੍ਜਸਙ੍ਕੁਲੇ । ਸਰਸੀਵ ਜਲਾਪੂਰਮਨ੍ਥਰੇ ਮੇਘਜਾਲਕੇ
ਉਹ ਲੋਕ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹਿ ਰਹੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਵੇ।
ਭੂਤਲੋਦ੍ਯਨ੍ਮਹਾਸ਼ੈਲਮृਨਾਲਾਙ੍ਕੁਰਕੋਟਿषੁ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਬਭ੍ਰਮਤੁਰ੍ ਭੂਰਿ ਭ੍ਰਮਰ੍ਯੌ ਸਰਸੀष੍ਵ੍ ਇਵ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਧਾਰਾਗृਹਧਿਯਾ ਧੀਰਗਙ੍ਗਾਨਿਰ੍ਝਰਧਾਰਿਣਿ । ਵਵਤੁਰ੍ ਵਾਤਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮੇਘਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਪੇ
ਧਾਰਾ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਧੁਰਕਾਮਿਨ੍ਯੌ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੌ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਮਹਾਸਂਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਤੋਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਆਕਾਸ਼ ਦੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਸਙ੍ਕਟਕੋਟਰਮ੍ । ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣਮ੍ ਆਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਗहरे ਕੋਣ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਜਗਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਉਪਰ੍ਯ੍ ਉਪਰ੍ਯ੍ ਉਪਰ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਵृਤਂ ਪृਥਕ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਵਰਣਾਕਾਰੈਰ੍ ਭੂਤਾਭ੍ਰਾਂਸ਼ੁਵਿਮਾਨਕੈਃ
ਉਪਰ ਉਪਰ ਉਪਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜੀਬ ਪਰਦੇ, ਤੱਤਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੱਕੇ ਹੋਏ।
ਪਰਿਤਃ ਪੂਰਿਤਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾਂ ਮੇਰ੍ਵਾਦਿਕੁਲਭੂਭृਤਾਮ੍ । ਪਦ੍ਮਰਾਗਤਟੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤੈਃ ਕਲ੍ਪਜ੍ਵਾਲੋਦਰੋਪਮਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਕਮਲ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਗਨਿ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼ਿਖਰਭਾਪੂਰੈਰ੍ ਹਿਮਵਤ੍ਸਾਨੁਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਕਾਞ੍ਚਨਾਦ੍ਰਿਸ੍ਥਲਾਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਥਲਭਾਸੁਰਮ੍
ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਸੁੰਦਰ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ; ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਲੇਟੂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਨਹਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਮਹਾਮਰਕਤਾਭਾਭਿਸ਼੍ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸ੍ਥਲਨੀਲਿਮ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਰ੍ ਦृष੍ਟਿਕ੍ਸ਼ਯਾਸਤ੍ਯਜਾਤਧ੍ਵਾਨ੍ਤੋਤ੍ਥਕਾਲਿਮ
ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਰੀ-ਭਰੀ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੀਲਕੰਤੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ; ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਠੀ ਹੋਈ ਹਨੇਰੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਕਮੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਲਤਾਲੋਲਵਿਮਾਨਗਣਕੇਤਨਮ੍ । ਬੋਧਮਞ੍ਜਰਿਤਾਕਾਰਮ੍ ਇਵ ਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂਤਲਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਅਕਾਸੀ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੀ ਬੈਡੂਰੀ ਧਰਤੀ ਅਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਣ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਮਨੋਵੇਗਮਹਾਸਿਦ੍ਧਜਿਤਵਾਤਗਮਾਗਮਮ੍ । ਵਿਮਾਨਗृਹਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀਗੀਤਵਾਦ੍ਯਰਵਾਕੁਲਮ੍
ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸੀ ਮਹਲਾਂ 'ਚ ਦੇਵੀ-ਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਚਰਭੂਤੌਘਸਞ੍ਚਾਰਵਿਰਲਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਦृष੍ਟਸਞ੍ਚਾਰਸੁਰਾਸੁਰਕੁਲਾਕੁਲਮ੍
ਇਸਦੀ ਵਸਤਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਥਿਤਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਰਕ੍ਸ਼ੋਗੁਹ੍ਯਕਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਮਹਾਵੇਗਵਹਦ੍ਵੈਮਾਨਿਕਵ੍ਰਜਮ੍
ਇਸ ਦੇ ਹੱਦਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁੰਭਾਂਡ, ਰਾਕਸ਼, ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘਦੇ ਹਨ।
ਵਹਦ੍ਵਿਮਾਨਝਾਙ੍ਕਾਰਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਘਨਧ੍ਵਨਿ । ਗ੍ਰਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਗਣਸਞ੍ਚਾਰਸਞ੍ਚਲਦ੍ਵਾਤਯਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਇਸ ਵਿਚ ਉਡਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਮੋਟੇ ਘਣਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਮਕੈਨਿਕੀ ਜੰਤਰ ਹਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਿਕਟਾਤਪਦਗ੍ਧਾਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਿਸਿਦ੍ਧੋਜ੍ਝਿਤਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਅਰ੍ਕਾਸ਼੍ਵਮੁਖਵਾਤਾਸ੍ਤਦਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧਵਿਮਾਨਕਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨੀ ਵਿਮਾਨ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਪਾਲਾਪ੍ਸਰੋਵृਨ੍ਦਸਞ੍ਚਾਰਾਚਾਰਚਞ੍ਚਲਮ੍ । ਦੇਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰਿਕਾਦਗ੍ਧਧੂਪਧੂਮਾਮ੍ਬੁਦਾਵृਤਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਲੋਕ-ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਕਰਕੇ ਚੰਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਠੇ ਧੂਪ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਇਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਗਾਹृਤਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਾਙ੍ਗਵਿਭ੍ਰष੍ਟਭੂषਣਮ੍ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਸਿਦ੍ਧਾਸਹ੍ਯੋਗ੍ਰਤੇਜਃਪੁਞ੍ਜਤਮੋਬਲਮ੍
ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਥੇ-ਉਥੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਘਟ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਮ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਬਲਵਤ੍ਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਟ੍ਟਗਮਾਗਮਵਿਘਟ੍ਟਿਤੈਃ । ਘਨੈਸ੍ ਸਾਂਸ਼ੁਕਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਹਿਮਵਨ੍ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਤੇ ਵਿੱਥ-ਵਿੱਥ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਿਨਾਰੇ ਨੇੜੇ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਕੋਲੂਕੈਸ੍ ਸਗृਧ੍ਰੌਘੈਃ ਪੁਞ੍ਜੀਭੂਤੈਸ਼੍ ਚਲੈਰ੍ ਵृਤਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਡਾਕਿਨੀਵਾਹੈਸ੍ ਤਰਙ੍ਗੈਰ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਧਿਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਉਲੂ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਗਿਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਲ ਹੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਦ੍ਯੋਗਿਨੀਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਕਾਕੋष੍ਟ੍ਰਖਰਾਨਨੈਃ । ਨਿਰਰ੍ਥਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਗਤ੍ਵਾਗਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰ੍ ਆਵृਤਮ੍
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੁੱਤੇ, ਕਾਂ, ਉਠ ਅਤੇ ਗਧੇ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਦੇ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ।
ਲੋਕਪਾਲਪੁਰੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਧੂਪਧੂਮਾਭ੍ਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਿਥੁਨਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਸੁਰਤੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਮਹਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧੂਪ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਜੋੜੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਗੀਤਸ਼੍ਰਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਖਦਿਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਰ੍ਗਗਮ੍ । ਅਨਾਰਤਵਹਦ੍ਧਿष੍ਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਪਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍
ਉਹ ਰਸਤਾ ਖਦੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਣਗਿਣਤ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।