ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਾਨਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਙ੍ਗਕੇ । ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਮ੍ਭਾਦ੍ ਇਵੋਤ੍ਕੀਰ੍ਣੇ ਚਿਤ੍ਰਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਇਵਾਰ੍ਪਿਤੇ
ਉਹ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਏ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥੰਮ 'ਤੇ ਉਕਰੇ ਹੋਏ ਪਤਲੇ, ਜਾਂ ਸੋਹਣੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਬਣੇ ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਤ੍ਯਜਤੁਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਸ੍ ਸਙ੍ਕੋਚਂ ਸਮੁਪਾਗਤੇ । ਦਿਵਸਾਨ੍ਤ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨ੍ਯੌ ਪ੍ਰਸृਤਾਮੋਦਲੇਖਿਕੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਸਹਿਮਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਣ 'ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੌਂਪਲੇ ਖੁਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਭੂਵਤੁਰ੍ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਪਨ੍ਦਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਗਿਰੌ ਸ਼ਰਦਿ ਨਿਰ੍ਵਾਤ ਇਵ ਵृष੍ਟ੍ਯਾਭ੍ਰਮਾਲਿਕੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਹਿਲ-ਜੁਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ saja ਹੋਇਆ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਸਮਾਧਾਨਾਜ੍ ਜਹਤੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸਂਵਿਦਮ੍ । ਯਥਾ ਕਲ੍ਪਲਤੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ऋਤ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ਰਸਮ੍
ਅਦਵੈਤ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਲਤਾ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਰਸ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਜਗਦ੍ ਇਤਿ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯਸ੍ਯਾਦਾਵ੍ ਅਨੁਦ੍ਭਵਃ । ਯਦਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਗਤਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਯਨ੍ਤਾਭਾਵਨਾਤ੍ਮਕਃ
ਜਦੋਂ 'ਮੈਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹਾਂ' ਵਾਲੀ ਭੁੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਨਾਸਵਾਦੀ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਤਦਾ ਦृਸ਼੍ਯਪਿਸ਼ਾਚੋ ऽਯਮ੍ ਅਲਮ੍ ਅਸ੍ਤਙ੍ਗਤਸ੍ ਤਯੋਃ । ਅਸਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ ਏਵ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਸ਼ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਇਵਾਨਘ
ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਭੂਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਸਿੰਗ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਆਦਾਵ੍ ਏਵ ਹਿ ਯਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ऽਪਿ ਤਤ੍ ਤਥਾ । ਭਾਤਂ ਚਾਭਾਤਮ੍ ਏਵਾਤੋ ਮृਗਤृष੍ਣਾਮ੍ਬੁਵਜ੍ ਜਗਤ੍
ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਜੋ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮਿਰਗ ਦੀ ਪਿਆਸ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਸ੍ਵਭਾਵਃ ਕੇਵਲਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਦ੍ਵਯਂ ਤਦ੍ ਬਭੂਵ ਹ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਦਿਪਦਾਰ੍ਥੌਘਦੂਰਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭਾਵਿਕਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ; ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਹجوم ਤੋਂ ਦੂਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤੇਨੈਵ ਜ੍ਞਾਨਦੇਹੇਨ ਤਤਾਰ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਦੇਵਤਾ । ਮਾਨੁषੀ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਰੇਣਾਸ਼ੁ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਾਨੁਰੂਪਿਣਾ
ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਝ ਦੀ ਦੇਵੀ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ; ਮਨੁੱਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗੇਹਾਨ੍ਤਰ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਵੈ ਦਿਵਃ । ਬਭੂਵਤੁਸ਼੍ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਰੂਪਿਣ੍ਯੌ ਵ੍ਯੋਮਗਾਕृਤੀ
ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਹੱਥ ਦੇ ਅਕਾਰ ਜਿਤਨਾ ਥਾਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਤੇ ਲਲਨੇ ਲੀਲਾਲਾਨੇ ਲਲਿਤਲੋਚਨੇ । ਸ੍ਵਭਾਵਾਚ੍ ਚੇਤ੍ਯਸਂਵਿਤ੍ਤੇਰ੍ ਨਭੋ ਦੂਰਮ੍ ਇਵਾਗਤੇ
ਫਿਰ, ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ, ਖੇਡ ਦਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਪਦੀ ਹੋਈ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇ ਏਕਚਿਦ੍ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਪ੍ਲੁਵਾਤੇ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਕੋਟਿਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਤਰਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਪਈ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ।
ਦृਸ਼੍ਯਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਨਿਜਸ੍ਵਭਾਵਾਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਦੇਹੇ ਅਪਿ ਤੇ ਮਿਥੋ ऽਤ੍ਰ । ਪਰਸ੍ਪਰਾਕਾਰਵਿਲੋਕਨੇਨ ਬਭੂਵਤੁਸ੍ ਸ੍ਨੇਹਪਰੇ ਵਯਸ੍ਯੇ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਆਦਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼-ਸਰੀਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਏ।
ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਂ ਸਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਉਚ੍ਚਪਦਂ ਗਤੇ । ਹਸ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਸਜ੍ਯ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯੌ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਨਭਃ
ਦੂਰ ਤੋਂ ਹੋਰ ਦੂਰ ਉੱਡ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਇਵੋਚ੍ਛੂਨਂ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਨਿਰ੍ਮਲਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਕੋਮਲਂ ਕੋਮਲਮਰੁਦਸਙ੍ਗਸੁਖਭੋਗਦਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਸਾਫ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹਵਾ ਦੀ ਛੂਹ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।
ਆਹ੍ਲਾਦਕਮ੍ ਅਲਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾਮ੍ਭੋਨਿਮਜ੍ਜਨਾਤ੍ । ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮ੍ ਇਵ ਸਜ੍ਜਨਮ੍
ਖਾਲੀਪਣ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ noble ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਥਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍ਭੋਦਪੀਨੋਦਰਸੁਧਾਲਯੇ । ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਮਤੁਰ੍ ਆਸ਼ਾਸੁ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਰਾਮਲੇ
ਜਿੱਥੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਲਿਆ।
ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਨ੍ਦਾਰਮਾਲਾਮੋਦਮਨੋਹਰੇ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰੇਮਾਤੇ ਮਧੁਰਾਨਿਲੇ
ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਸਸ੍ਨਤੁਰ੍ ਭੂਰਿ ਘਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਤਡਿਦ੍ਰਕ੍ਤਾਬ੍ਜਸਙ੍ਕੁਲੇ । ਸਰਸੀਵ ਜਲਾਪੂਰਮਨ੍ਥਰੇ ਮੇਘਜਾਲਕੇ
ਉਹ ਲੋਕ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹਿ ਰਹੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਵੇ।
ਭੂਤਲੋਦ੍ਯਨ੍ਮਹਾਸ਼ੈਲਮृਨਾਲਾਙ੍ਕੁਰਕੋਟਿषੁ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਬਭ੍ਰਮਤੁਰ੍ ਭੂਰਿ ਭ੍ਰਮਰ੍ਯੌ ਸਰਸੀष੍ਵ੍ ਇਵ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਧਾਰਾਗृਹਧਿਯਾ ਧੀਰਗਙ੍ਗਾਨਿਰ੍ਝਰਧਾਰਿਣਿ । ਵਵਤੁਰ੍ ਵਾਤਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮੇਘਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਪੇ
ਧਾਰਾ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਧੁਰਕਾਮਿਨ੍ਯੌ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੌ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਮਹਾਸਂਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਤੋਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਆਕਾਸ਼ ਦੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਸਙ੍ਕਟਕੋਟਰਮ੍ । ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣਮ੍ ਆਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਗहरे ਕੋਣ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਜਗਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਉਪਰ੍ਯ੍ ਉਪਰ੍ਯ੍ ਉਪਰ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਵृਤਂ ਪृਥਕ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਵਰਣਾਕਾਰੈਰ੍ ਭੂਤਾਭ੍ਰਾਂਸ਼ੁਵਿਮਾਨਕੈਃ
ਉਪਰ ਉਪਰ ਉਪਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜੀਬ ਪਰਦੇ, ਤੱਤਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੱਕੇ ਹੋਏ।
ਪਰਿਤਃ ਪੂਰਿਤਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾਂ ਮੇਰ੍ਵਾਦਿਕੁਲਭੂਭृਤਾਮ੍ । ਪਦ੍ਮਰਾਗਤਟੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤੈਃ ਕਲ੍ਪਜ੍ਵਾਲੋਦਰੋਪਮਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਕਮਲ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਗਨਿ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼ਿਖਰਭਾਪੂਰੈਰ੍ ਹਿਮਵਤ੍ਸਾਨੁਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਕਾਞ੍ਚਨਾਦ੍ਰਿਸ੍ਥਲਾਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਥਲਭਾਸੁਰਮ੍
ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਸੁੰਦਰ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ; ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਲੇਟੂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਨਹਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਮਹਾਮਰਕਤਾਭਾਭਿਸ਼੍ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸ੍ਥਲਨੀਲਿਮ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਰ੍ ਦृष੍ਟਿਕ੍ਸ਼ਯਾਸਤ੍ਯਜਾਤਧ੍ਵਾਨ੍ਤੋਤ੍ਥਕਾਲਿਮ
ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਰੀ-ਭਰੀ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੀਲਕੰਤੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ; ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਠੀ ਹੋਈ ਹਨੇਰੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਕਮੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਲਤਾਲੋਲਵਿਮਾਨਗਣਕੇਤਨਮ੍ । ਬੋਧਮਞ੍ਜਰਿਤਾਕਾਰਮ੍ ਇਵ ਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂਤਲਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਅਕਾਸੀ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੀ ਬੈਡੂਰੀ ਧਰਤੀ ਅਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਣ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਮਨੋਵੇਗਮਹਾਸਿਦ੍ਧਜਿਤਵਾਤਗਮਾਗਮਮ੍ । ਵਿਮਾਨਗृਹਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀਗੀਤਵਾਦ੍ਯਰਵਾਕੁਲਮ੍
ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸੀ ਮਹਲਾਂ 'ਚ ਦੇਵੀ-ਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਚਰਭੂਤੌਘਸਞ੍ਚਾਰਵਿਰਲਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਦृष੍ਟਸਞ੍ਚਾਰਸੁਰਾਸੁਰਕੁਲਾਕੁਲਮ੍
ਇਸਦੀ ਵਸਤਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।