ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਾਭਾਵਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤੁਨਃ । ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਯਤਨ੍ਤੇ ਯੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਭ੍ਯਾਸਿਨਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਤਰਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨਯੋਗ ਵਸਤੂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਗਾਦਾਵ੍ ਏਵ ਨੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਤਤ੍ ਸਦਾ । ਇਦਂ ਜਗਦ੍ ਅਹਂ ਚੇਤਿ ਬੋਧਾਭ੍ਯਾਸਂ ਵਿਦੁਃ ਪਰੇ
ਜਗਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਕੋਈ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਹ ਜਗਤ ਤੇ 'ਮੈਂ' ਸਿਰਫ਼ ਧਾਰਨਾ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਾਸਮ੍ਭਵਬੋਧੇਨ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਾਦਿਤਾਨਵੇ । ਰਤਿਰ੍ ਬਲੋਦਿਤਾ ਯਾਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਭ੍ਯਾਸ ਉਦਾਹृਤਃ
ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਆਦਿ ਦੀ ਕਮੀ ਤੋਂ ਜੋ ਰਸ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਅਭਿਆਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਾਸਮ੍ਭਵਬੋਧੇਨ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਾਦਿਤਾਨਵਮ੍ । ਤਪ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਦृਸ਼੍ਯਦੋषਸ੍ ਤੁ ਦੁਃਖਕृਤ੍
ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਆਦਿ ਦੀ ਕਮੀ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਾਸਮ੍ਭਵਬੋਧੇ ਹਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਯ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਤਦਭ੍ਯਾਸੇਨ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਾਸੋ ਮਹੋਦਯਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਦੋਂ ਜਾਣਨਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮਝ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਭਵਬਹੁਲਨਿਸ਼ਾਨਿਤਾਨ੍ਤਨਿਦ੍ਰਾ ਸਤਤਵਿਵੇਕਵਿਬੋਧਵਾਰਿਸੇਕੈਃ । ਪ੍ਰਗਲਤਿ ਹਿਮਸ਼ੀਤਲੈਰ੍ ਇਵੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ਰਦਿ ਮਹਾਮਿਹਿਕੇਵ ਚੇਤਸੀਤਿ
ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਜੋ ਭਟਕਣ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿੱਛੋ-ਵਿੱਛੀ ਹੋਸ਼ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਠੰਡੀ ਤੇ ਨਰਮ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਮੁਨੌ ਦਿਵਸੋ ਜਗਾਮ ਸਾਯਨ੍ਤਨਾਯ ਵਿਧਯੇ ऽਸ੍ਤਮ੍ ਇਨੋ ਜਗਾਮ । ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸਭਾ ਕृਤਨਮਸ੍ਕਰਣਾ ਜਗਾਮ ਸ਼੍ਯਾਮਾਕ੍ਸ਼ਯੇ ਰਵਿਕਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਹਾਜਗਾਮ
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਦ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਸਭ ਲੋਕ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਇਤਿ ਸਙ੍ਕਥਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ । ਸੁਪ੍ਤੇ ਪਰਿਜਨੇ ਨੂਨਮ੍ ਅਥਾਨ੍ਤਃਪੁਰਮਣ੍ਡਪੇ
ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਰਾਤ, ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਮਹਲ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ—
ਦृਢਾਖਿਲਾਰ੍ਗਲਦ੍ਵਾਰਗਵਾਕ੍ਸ਼ੇ ਦਕ੍ਸ਼ਚੇਤਸੀ । ਪੁष੍ਪਪੂਰਣਸੁਸ੍ਫੀਤਮਾਂਸਲਾਮੋਦਮਨ੍ਥਰੇ
ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਚੌਕਠ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਮਨ ਚੁਸਤ ਤੇ ਸਥਿਰ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਾਫ਼ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਅਮ੍ਲਾਨਮਾਲਾਵਸਨਸ਼ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਸਨਸ੍ਥਿਤੇ । ਸਕਲਾਮਲਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਵਦਨੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਿਤਾਸ੍ਪਦੇ
ਮੁਰਝਾਏ ਬਿਨਾ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਟ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਚਾਨਣ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪੂਰਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਾਨਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਙ੍ਗਕੇ । ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਮ੍ਭਾਦ੍ ਇਵੋਤ੍ਕੀਰ੍ਣੇ ਚਿਤ੍ਰਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਇਵਾਰ੍ਪਿਤੇ
ਉਹ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਏ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥੰਮ 'ਤੇ ਉਕਰੇ ਹੋਏ ਪਤਲੇ, ਜਾਂ ਸੋਹਣੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਬਣੇ ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਤ੍ਯਜਤੁਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਸ੍ ਸਙ੍ਕੋਚਂ ਸਮੁਪਾਗਤੇ । ਦਿਵਸਾਨ੍ਤ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨ੍ਯੌ ਪ੍ਰਸृਤਾਮੋਦਲੇਖਿਕੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਸਹਿਮਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਣ 'ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੌਂਪਲੇ ਖੁਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਭੂਵਤੁਰ੍ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਪਨ੍ਦਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਗਿਰੌ ਸ਼ਰਦਿ ਨਿਰ੍ਵਾਤ ਇਵ ਵृष੍ਟ੍ਯਾਭ੍ਰਮਾਲਿਕੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਹਿਲ-ਜੁਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ saja ਹੋਇਆ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਸਮਾਧਾਨਾਜ੍ ਜਹਤੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸਂਵਿਦਮ੍ । ਯਥਾ ਕਲ੍ਪਲਤੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ऋਤ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ਰਸਮ੍
ਅਦਵੈਤ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਲਤਾ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਰਸ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਜਗਦ੍ ਇਤਿ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯਸ੍ਯਾਦਾਵ੍ ਅਨੁਦ੍ਭਵਃ । ਯਦਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਗਤਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਯਨ੍ਤਾਭਾਵਨਾਤ੍ਮਕਃ
ਜਦੋਂ 'ਮੈਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹਾਂ' ਵਾਲੀ ਭੁੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਨਾਸਵਾਦੀ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਤਦਾ ਦृਸ਼੍ਯਪਿਸ਼ਾਚੋ ऽਯਮ੍ ਅਲਮ੍ ਅਸ੍ਤਙ੍ਗਤਸ੍ ਤਯੋਃ । ਅਸਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ ਏਵ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਸ਼ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਇਵਾਨਘ
ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਭੂਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਸਿੰਗ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਆਦਾਵ੍ ਏਵ ਹਿ ਯਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ऽਪਿ ਤਤ੍ ਤਥਾ । ਭਾਤਂ ਚਾਭਾਤਮ੍ ਏਵਾਤੋ ਮृਗਤृष੍ਣਾਮ੍ਬੁਵਜ੍ ਜਗਤ੍
ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਜੋ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮਿਰਗ ਦੀ ਪਿਆਸ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਸ੍ਵਭਾਵਃ ਕੇਵਲਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਦ੍ਵਯਂ ਤਦ੍ ਬਭੂਵ ਹ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਦਿਪਦਾਰ੍ਥੌਘਦੂਰਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭਾਵਿਕਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ; ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਹجوم ਤੋਂ ਦੂਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤੇਨੈਵ ਜ੍ਞਾਨਦੇਹੇਨ ਤਤਾਰ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਦੇਵਤਾ । ਮਾਨੁषੀ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਰੇਣਾਸ਼ੁ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਾਨੁਰੂਪਿਣਾ
ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਝ ਦੀ ਦੇਵੀ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ; ਮਨੁੱਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗੇਹਾਨ੍ਤਰ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਵੈ ਦਿਵਃ । ਬਭੂਵਤੁਸ਼੍ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਰੂਪਿਣ੍ਯੌ ਵ੍ਯੋਮਗਾਕृਤੀ
ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਹੱਥ ਦੇ ਅਕਾਰ ਜਿਤਨਾ ਥਾਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਤੇ ਲਲਨੇ ਲੀਲਾਲਾਨੇ ਲਲਿਤਲੋਚਨੇ । ਸ੍ਵਭਾਵਾਚ੍ ਚੇਤ੍ਯਸਂਵਿਤ੍ਤੇਰ੍ ਨਭੋ ਦੂਰਮ੍ ਇਵਾਗਤੇ
ਫਿਰ, ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ, ਖੇਡ ਦਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਪਦੀ ਹੋਈ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇ ਏਕਚਿਦ੍ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਪ੍ਲੁਵਾਤੇ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਕੋਟਿਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਤਰਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਪਈ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ।
ਦृਸ਼੍ਯਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਨਿਜਸ੍ਵਭਾਵਾਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਦੇਹੇ ਅਪਿ ਤੇ ਮਿਥੋ ऽਤ੍ਰ । ਪਰਸ੍ਪਰਾਕਾਰਵਿਲੋਕਨੇਨ ਬਭੂਵਤੁਸ੍ ਸ੍ਨੇਹਪਰੇ ਵਯਸ੍ਯੇ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਆਦਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼-ਸਰੀਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਏ।
ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਂ ਸਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਉਚ੍ਚਪਦਂ ਗਤੇ । ਹਸ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਸਜ੍ਯ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯੌ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਨਭਃ
ਦੂਰ ਤੋਂ ਹੋਰ ਦੂਰ ਉੱਡ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਇਵੋਚ੍ਛੂਨਂ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਨਿਰ੍ਮਲਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਕੋਮਲਂ ਕੋਮਲਮਰੁਦਸਙ੍ਗਸੁਖਭੋਗਦਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਸਾਫ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹਵਾ ਦੀ ਛੂਹ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।
ਆਹ੍ਲਾਦਕਮ੍ ਅਲਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾਮ੍ਭੋਨਿਮਜ੍ਜਨਾਤ੍ । ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮ੍ ਇਵ ਸਜ੍ਜਨਮ੍
ਖਾਲੀਪਣ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ noble ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਥਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍ਭੋਦਪੀਨੋਦਰਸੁਧਾਲਯੇ । ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਮਤੁਰ੍ ਆਸ਼ਾਸੁ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਰਾਮਲੇ
ਜਿੱਥੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਲਿਆ।
ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਨ੍ਦਾਰਮਾਲਾਮੋਦਮਨੋਹਰੇ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰੇਮਾਤੇ ਮਧੁਰਾਨਿਲੇ
ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਸਸ੍ਨਤੁਰ੍ ਭੂਰਿ ਘਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਤਡਿਦ੍ਰਕ੍ਤਾਬ੍ਜਸਙ੍ਕੁਲੇ । ਸਰਸੀਵ ਜਲਾਪੂਰਮਨ੍ਥਰੇ ਮੇਘਜਾਲਕੇ
ਉਹ ਲੋਕ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹਿ ਰਹੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਵੇ।
ਭੂਤਲੋਦ੍ਯਨ੍ਮਹਾਸ਼ੈਲਮृਨਾਲਾਙ੍ਕੁਰਕੋਟਿषੁ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਬਭ੍ਰਮਤੁਰ੍ ਭੂਰਿ ਭ੍ਰਮਰ੍ਯੌ ਸਰਸੀष੍ਵ੍ ਇਵ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।