ਤਸ੍ਯ ਤਾਦृਕ੍ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਸਮਗ੍ਰਵਿਭਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਂਸਾਰਜਾਲਮ੍ ਆਭੋਗਿ ਪ੍ਰਭੋ ਪ੍ਰਤਿਵਿषਾਯਤੇ
ਜੋ ਐਸਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਃ ਕ ਇਵਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹੀਤਲੇ । ਪ੍ਰਕृਤੇ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇ ਤਂ ਯੋ ਨਿਵੇਸ਼ਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਇਸ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੌਣ ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਮ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਲਿਆ ਸਕੇ?
ਇਤਿ ਨੋ ਯੇਯਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਸ਼ਾਖਾਪ੍ਰਸਰਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਆਪਤ੍ ਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦੇਤੁ ਦਯਾਪਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਦਇਆਲੂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਮਨਸਿ ਮੋਹਮ੍ ਅਪਾਸ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਸ੍ ਸਕਲਮ੍ ਆਰ੍ਤਿਮਤਃ ਕਿਲ ਸਾਧੁਤਾਮ੍ । ਸਫਲਤਾਂ ਨਯਤੀਹ ਤਮੋਹਰਨ੍ ਦਿਨਕਰੋ ਭੁਵਿ ਭਾਸ੍ਕਰਤਾਮ੍ ਇਵ
ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਮੋਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਾਨਣ ਪਾ ਕੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚੇਤ੍ ਤਨ੍ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਇਹਾਨਯਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਹਰਿਣਂ ਹਰਿਣਾ ਇਵ
ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਮੋਹੋ ਰਘੁਪਤੇਰ੍ ਨਾਪਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨ ਚ ਰਾਗਤਃ । ਵਿਵੇਕਵੈਰਾਗ੍ਯਕृਤੋ ਬੋਧ ਏष ਮਹੋਦਯਃ
ਰਘੁਪਤੀ ਦਾ ਇਹ ਭਰਮ ਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੋਹ ਤੋਂ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਹਾਯਾਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਰਾਮਸ੍ ਤਦ੍ ਇਹੈਵ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਮੋਹਂ ਤਸ੍ਯਾਪਨੇष੍ਯਾਮੋ ਮਰੁਤੋ ऽਦ੍ਰੇਰ੍ ਘਨਂ ਯਥਾ
ਰਾਮ ਇੱਥੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਭਰਮ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੋਹੇ ਚ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਪਦੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਯਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਤਮੇ
ਜਦ ਇਹ ਭਰਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਮ ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਯਤਾਂ ਮੁਦਿਤਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਚ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਃ । ਪੀਨਤਾਂ ਵਰਵਰ੍ਣਤ੍ਵਂ ਪੀਤਾਮृਤ ਇਵੈष੍ਯਤਿ
ਸਚਾਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਬੁਧੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਜਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਾਮ੍ ਏਵ ਵ੍ਯਵਹਾਰਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨਾ ਮਾਨ੍ਯ ਆਚਰਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲ ਰਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਿਭਾਏਗਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਜ੍ਞਾਤਲੋਕਪਰਾਵਰਃ । ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਹੀਨਸ੍ ਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਞ੍ਚਨਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖੇਗਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਮੁਨਿਨਾਥੇਨ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ । ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ ਰਾਮਮ੍ ਆਨੇਤੁਂ ਭੂਯੋ ਦੂਤਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਮੁੜ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਭੇਜੀ।
ਏਤਾਵਤਾ ਚ ਕਾਲੇਨ ਰਾਮੋ ਨਿਜਗृਹਾਸਨਾਤ੍ । ਪਿਤੁਸ੍ ਸਕਾਸ਼ਮ੍ ਆਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤੋ ऽਰ੍ਕ ਇਵਾਚਲਾਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬੈਠਕ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਗਦਾ ਹੈ।
ਵृਤਃ ਕਤਿਪਯੈਰ੍ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਚਾਜਗਾਮ ਹ । ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਆਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਰਪਤੇਰ੍ ਇਵ
ਕੁਝ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵੇ।
ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਂ ਤਦਾ । ਵृਤਂ ਰਾਜਸਮੂਹੇਨ ਦੇਵੌਘੇਨੇਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।
ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸੇਵਿਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਜ੍ਜ੍ਞੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵृਨ੍ਦੇਨ ਪਾਲਿਤਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਵਸੀਸ਼ਟ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਾਰੁਚਾਮਰਹਸ੍ਤਾਭਿਃ ਕਾਨ੍ਤਾਭਿਸ੍ ਸਮੁਪਾਸਿਤਮ੍ । ਕਕੁਬ੍ਭਿਰ੍ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਾਭਿਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਭਿਰ੍ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਚਮਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਰਮਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਦਸ਼ਰਥਾਦਯਃ । ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਘਵਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਉਪਾਯਾਨ੍ਤਂ ਗੁਹੋਪਮਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਦਸ਼ਰਥ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਹਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਵष੍ਟਮ੍ਭਗਰ੍ਵੇਣ ਸ਼ੈਤ੍ਯੇਨੇਵ ਹਿਮਾਲਯਮ੍ । ਸ਼੍ਰਿਤਂ ਸਕਲਸੇਵ੍ਯੇਨ ਗਮ੍ਭੀਰੇਣ ਸ੍ਵਰੇਣ ਚ
ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੇ ਗਰਵ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਠੰਡਕ, ਸਭ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ।
ਸੌਮ੍ਯਂ ਸਮਸ਼ੁਭਾਕਾਰਂ ਵਿਨਯੋਦਾਰਮ੍ ਊਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਵਪੁषਂ ਪਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਮਿੱਠਾ, ਸਮਤੋਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯੋਗ।
ਸਮੁਦ੍ਯਦ੍ਯੌਵਨਾਰਮ੍ਭਮ੍ ਉਦ੍ਯੋਗਸ਼ਮਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਅਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮ੍ ਅਨਾਯਾਸਂ ਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰਾਯਮਨੋਰਥਮ੍
ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਉੱਦਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੇਫਿਕਰ, ਅਸਾਨ, ਤੇ ਲਗਭਗ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਮਨੋਰਥਾਂ ਵਾਲਾ।
ਵਿਚਾਰਿਤਜਗਦ੍ਯਾਤ੍ਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਗੁਣਗੋਚਰਮ੍ । ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੈਕਲੋਭੇਨ ਗੁਣੈਰ੍ ਇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਉਦਾਰਸਾਰਮ੍ ਆਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਨ੍ਤਃਕਰਣਕੋਟਰਮ੍ । ਅਵਿਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕੋਠੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉਲਝਣ ਦੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਗੁਣਗਣਾਕੀਰ੍ਣੋ ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵ ਰਘੂਦ੍ਵਹਃ । ਪਰਿਮੇਯਸਿਤਾਚ੍ਛਾਚ੍ਛਸ੍ਵਹਾਰਾਮ੍ਬਰਪਲ੍ਲਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪੂਰੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸਾਫ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚਲਚ੍ਚਾਰੁਚੂਡਾਮਣਿਮਰੀਚਿਨਾ । ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਸੁਧਾਕਮ੍ਪਲੋਲਮਾਨਾਚਲਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਉਸਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਿਤਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਮਾਨ੍ਯੈਕਮ੍ ਆਨਤਃ । ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ੍ ਤਤੋ ਬਨ੍ਧੂਂਸ੍ ਤਤੋ ऽਧਿਕਗੁਣਾਨ੍ ਗੁਰੂਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਾਤ੍ਮਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਾਕ੍ ਸ੍ਵਾਦੁਗਿਰਾ ਤਥਾ । ਰਾਜਲੋਕੇਨ ਵਿਹਿਤਾਂ ਸ ਪ੍ਰਣਾਮਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜਰੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਨਮਸਕਾਰ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਹਿਤਾਸ਼ੀਰ੍ ਮੁਨਿਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ ਸ ਸ਼ਮਮਾਨਸਃ । ਆਸਸਾਦ ਪਿਤੁਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮੀਪਂ ਸੁਰਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਜਰੀ ਵਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਪਾਦਾਭਿਵਨ੍ਦਨਰਤਂ ਤਮ੍ ਅਥਾਸੌ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਾਲਿਲਿਙ੍ਗਾਸ਼ੁ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਘਨਸ੍ਨੇਹਂ ਰਾਜਹਂਸੋ ऽਮ੍ਬੁਜਂ ਯਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਡੂੰਘੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਹੰਸ ਕਮਲ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।