ਇਯਮ੍ ਆਪਦ੍ ਇਯਂ ਸਮ੍ਪਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਕਲ੍ਪਨਾਮਯਃ । ਮਨਸ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤੋ ਮੋਹ ਇਤਿ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ ਪ੍ਰਗਾਯਤਿ
'ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ'—ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਗਾ ਉਠਦਾ ਹੈ।
ਹਾ ਹਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਨਾਥੋ ऽਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕ੍ਰਨ੍ਦਪਰੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ । ਨ ਜਨੋ ਯਾਤਿ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਵਕ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ
'ਹਾ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬੇਸਾਹਰਾ ਹਾਂ'—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਵਿਰਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਇਹ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਰਘੁਕਾਨਨਸਾਲੇਨ ਰਾਮੇਣ ਰਿਪੁਘਾਤਿਨਾ । ਭृਸ਼ਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤੇਨੈਵ ਵਯਂ ਖੇਦਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਃ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹਾਂ।
ਨ ਵਿਦ੍ਮਃ ਕਿਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਸ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਚੇਤਸਃ । ਕੁਰ੍ਮਃ ਕਮਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਗਤਿਰ੍ ਅਤ੍ਰ ਹਿ ਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਐਸੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ; ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਆਸ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।
ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਥ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਮ੍ ਉਪਦੇष੍ਟਾਰਮ੍ ਅਗ੍ਰਗਮ੍ । ਹਸਨ੍ ਪਸ਼ੁਮ੍ ਇਵਾਵ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ ਸੋ ऽਵਧੀਰਯਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਚਾਹੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਪਦੇਸ਼ਕ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਹੋਵੇ, ਉਗਰ ਕੇ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੋ ऽਯਮ੍ ਇਹ ਸ੍ਫਾਰਂ ਜਗਨ੍ਨਾਮ ਯਦ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨੈਤਦ੍ ਵਸ੍ਤੁ ਨ ਚੈਵਾਹਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਜਗਤ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ; ਉਹ ਇਸ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰੌ ਨਾਤ੍ਮਨਿ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੇ ਨ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨ ਚ ਮਾਤਰਿ । ਨ ਸਮ੍ਪਦਾਪਦੋਰ੍ ਨਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਥਾ ਨ ਵਿਭੋਰ੍ ਬਹਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਤਨ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਆਪ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਮਿਤਰ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਰਾਜ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਮਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਅੰਦਰ ਨਾਂ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰਸ੍ਤਾਸ੍ਥੋ ਨਿਰਾਸ਼ੋ ऽਸੌ ਨਿਰੀਹੋ ऽਸੌ ਨਿਰਾਸ੍ਪਦਃ । ਮੋਹੇਨ ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਉਹ ਲਗਾਵ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਆਸ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਧਨੇਨ ਕਿਮ੍ ਅਮ੍ਬਾਭਿਃ ਕਿਂ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਕਿਮ੍ ਈਹਯਾ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਮਨਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਧਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਮਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗੇष੍ਵ੍ ਆਯੁषਿ ਰਾਜ੍ਯੇ ਚ ਮਿਤ੍ਰੇ ਪਿਤਰਿ ਮਾਤਰਿ । ਪਰਮ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਆਯਾਤਸ਼੍ ਚਾਤਕੋ ऽਵਗ੍ਰਹੇ ਯਥਾ
ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਵਿੱਚ—ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਸੁੱਕੇ ਵਿੱਚ।
ਤਸ੍ਯ ਤਾਦृਕ੍ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਸਮਗ੍ਰਵਿਭਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਂਸਾਰਜਾਲਮ੍ ਆਭੋਗਿ ਪ੍ਰਭੋ ਪ੍ਰਤਿਵਿषਾਯਤੇ
ਜੋ ਐਸਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਃ ਕ ਇਵਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹੀਤਲੇ । ਪ੍ਰਕृਤੇ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇ ਤਂ ਯੋ ਨਿਵੇਸ਼ਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਇਸ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੌਣ ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਮ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਲਿਆ ਸਕੇ?
ਇਤਿ ਨੋ ਯੇਯਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਸ਼ਾਖਾਪ੍ਰਸਰਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਆਪਤ੍ ਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦੇਤੁ ਦਯਾਪਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਦਇਆਲੂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਮਨਸਿ ਮੋਹਮ੍ ਅਪਾਸ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਸ੍ ਸਕਲਮ੍ ਆਰ੍ਤਿਮਤਃ ਕਿਲ ਸਾਧੁਤਾਮ੍ । ਸਫਲਤਾਂ ਨਯਤੀਹ ਤਮੋਹਰਨ੍ ਦਿਨਕਰੋ ਭੁਵਿ ਭਾਸ੍ਕਰਤਾਮ੍ ਇਵ
ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਮੋਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਾਨਣ ਪਾ ਕੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚੇਤ੍ ਤਨ੍ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਇਹਾਨਯਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਹਰਿਣਂ ਹਰਿਣਾ ਇਵ
ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਮੋਹੋ ਰਘੁਪਤੇਰ੍ ਨਾਪਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨ ਚ ਰਾਗਤਃ । ਵਿਵੇਕਵੈਰਾਗ੍ਯਕृਤੋ ਬੋਧ ਏष ਮਹੋਦਯਃ
ਰਘੁਪਤੀ ਦਾ ਇਹ ਭਰਮ ਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੋਹ ਤੋਂ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਹਾਯਾਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਰਾਮਸ੍ ਤਦ੍ ਇਹੈਵ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਮੋਹਂ ਤਸ੍ਯਾਪਨੇष੍ਯਾਮੋ ਮਰੁਤੋ ऽਦ੍ਰੇਰ੍ ਘਨਂ ਯਥਾ
ਰਾਮ ਇੱਥੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਭਰਮ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੋਹੇ ਚ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਪਦੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਯਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਤਮੇ
ਜਦ ਇਹ ਭਰਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਮ ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਯਤਾਂ ਮੁਦਿਤਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਚ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਃ । ਪੀਨਤਾਂ ਵਰਵਰ੍ਣਤ੍ਵਂ ਪੀਤਾਮृਤ ਇਵੈष੍ਯਤਿ
ਸਚਾਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਬੁਧੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਜਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਾਮ੍ ਏਵ ਵ੍ਯਵਹਾਰਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨਾ ਮਾਨ੍ਯ ਆਚਰਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲ ਰਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਿਭਾਏਗਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਜ੍ਞਾਤਲੋਕਪਰਾਵਰਃ । ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਹੀਨਸ੍ ਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਞ੍ਚਨਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖੇਗਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਮੁਨਿਨਾਥੇਨ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ । ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ ਰਾਮਮ੍ ਆਨੇਤੁਂ ਭੂਯੋ ਦੂਤਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਮੁੜ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਭੇਜੀ।
ਏਤਾਵਤਾ ਚ ਕਾਲੇਨ ਰਾਮੋ ਨਿਜਗृਹਾਸਨਾਤ੍ । ਪਿਤੁਸ੍ ਸਕਾਸ਼ਮ੍ ਆਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤੋ ऽਰ੍ਕ ਇਵਾਚਲਾਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬੈਠਕ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਗਦਾ ਹੈ।
ਵृਤਃ ਕਤਿਪਯੈਰ੍ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਚਾਜਗਾਮ ਹ । ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਆਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਰਪਤੇਰ੍ ਇਵ
ਕੁਝ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵੇ।
ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਂ ਤਦਾ । ਵृਤਂ ਰਾਜਸਮੂਹੇਨ ਦੇਵੌਘੇਨੇਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।
ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸੇਵਿਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਜ੍ਜ੍ਞੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵृਨ੍ਦੇਨ ਪਾਲਿਤਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਵਸੀਸ਼ਟ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਾਰੁਚਾਮਰਹਸ੍ਤਾਭਿਃ ਕਾਨ੍ਤਾਭਿਸ੍ ਸਮੁਪਾਸਿਤਮ੍ । ਕਕੁਬ੍ਭਿਰ੍ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਾਭਿਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਭਿਰ੍ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਚਮਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਰਮਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਦਸ਼ਰਥਾਦਯਃ । ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਘਵਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਉਪਾਯਾਨ੍ਤਂ ਗੁਹੋਪਮਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਦਸ਼ਰਥ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਹਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਵष੍ਟਮ੍ਭਗਰ੍ਵੇਣ ਸ਼ੈਤ੍ਯੇਨੇਵ ਹਿਮਾਲਯਮ੍ । ਸ਼੍ਰਿਤਂ ਸਕਲਸੇਵ੍ਯੇਨ ਗਮ੍ਭੀਰੇਣ ਸ੍ਵਰੇਣ ਚ
ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੇ ਗਰਵ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਠੰਡਕ, ਸਭ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ।
ਸੌਮ੍ਯਂ ਸਮਸ਼ੁਭਾਕਾਰਂ ਵਿਨਯੋਦਾਰਮ੍ ਊਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਵਪੁषਂ ਪਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਮਿੱਠਾ, ਸਮਤੋਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯੋਗ।