ਅਨੁਯਾਤੌ ਤਮ੍ ਏਵੈਤੌ ਰਾਜਞ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ । ਤਾਦृਸ਼ਾਵ੍ ਏਵ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਾਵ੍ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤੌ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਜੋ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਭृਤ੍ਯੈ ਰਾਜਭਿਰ੍ ਅਮ੍ਬਾਭਿਸ੍ ਸ ਪृष੍ਟੋ ऽਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵੇਤਿ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਨਿਰੀਹਿਤਃ
ਉਹ ਨੌਕਰਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ 'ਕੁਝ ਨਹੀਂ' ਆਖ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਪਾਤਮਾਤ੍ਰਹृਦ੍ਯੇषੁ ਮਾ ਭੋਗੇषੁ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ । ਇਤਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਤਂ ਭਵ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁਖਾਂ 'ਤੇ ਨਾ ਲਗਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ।'
ਨਾਨਾਵਿਭਵਰਮ੍ਯਾਸੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਗੋष੍ਠੀਕਥਾਸੁ ਚ । ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਨੇਹੋ ਨਾਸ਼ਮ੍ ਏਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੀਤਿਮਾਧੁਰ੍ਯਸਾਯਾਸਪਦਸਂਸ੍ਥਿਤਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਚੇष੍ਟਿਤੈਰ੍ ਏਵ ਕਾਕਲ੍ਯਾ ਭੂਯੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਗਾਯਤਿ
ਕਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਐਸੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨ ਰੀਤ, ਨ ਮਿੱਠਾਸ, ਨ ਮਿਹਨਤ, ਨ ਠੀਕ ਢੰਗ ਹੁੰਦਾ।
ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਭਵੇਤਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਂ ਵਦਨ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਜੀਵਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਤਮ੍ ਇਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਹਸਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਮਨਾ ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਨੌਕਰ 'ਸਮਰਾਟ ਬਣ' ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮুনি, ਜੋ ਹੋਰ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਆਕਰ੍ਣਯਤਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਨ ਪੁਰੋਗਤਮ੍ । ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਵਜ੍ਞਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਵਸ੍ਤੁਨਿ
ਉਹ ਜੋ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਯ੍ ਆਕਾਸ਼ਸਰੋਜਿਨ੍ਯਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਕਾਸ਼ਮਹਾਵਨੇ । ਇਤ੍ਥਮ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਮ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ऽਸ੍ਯ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ 'ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?' ਵਾਂਗਰ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਾਨ੍ਤਾਮਧ੍ਯਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨੋ ऽਸ੍ਯ ਮਦਨੇषਵਃ । ਨ ਭੇਦਯਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਭੇਦਂ ਧਾਰਾ ਇਵ ਮਹੋਪਲਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰ ਚੁਭਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਨ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਪਦਾਮ੍ ਏਕਮ੍ ਆਵਾਸਮ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਸਿ ਕਿਂ ਧਨਮ੍ । ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਥਿਨੇ ਸ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛੇ, 'ਕੀ ਤੂੰ ਇਕ ਠਿਕਾਣਾ ਜਾਂ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?', ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਵੇ।
ਇਯਮ੍ ਆਪਦ੍ ਇਯਂ ਸਮ੍ਪਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਕਲ੍ਪਨਾਮਯਃ । ਮਨਸ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤੋ ਮੋਹ ਇਤਿ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ ਪ੍ਰਗਾਯਤਿ
'ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ'—ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਗਾ ਉਠਦਾ ਹੈ।
ਹਾ ਹਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਨਾਥੋ ऽਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕ੍ਰਨ੍ਦਪਰੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ । ਨ ਜਨੋ ਯਾਤਿ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਵਕ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ
'ਹਾ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬੇਸਾਹਰਾ ਹਾਂ'—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਵਿਰਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਇਹ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਰਘੁਕਾਨਨਸਾਲੇਨ ਰਾਮੇਣ ਰਿਪੁਘਾਤਿਨਾ । ਭृਸ਼ਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤੇਨੈਵ ਵਯਂ ਖੇਦਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਃ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹਾਂ।
ਨ ਵਿਦ੍ਮਃ ਕਿਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਸ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਚੇਤਸਃ । ਕੁਰ੍ਮਃ ਕਮਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਗਤਿਰ੍ ਅਤ੍ਰ ਹਿ ਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਐਸੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ; ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਆਸ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।
ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਥ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਮ੍ ਉਪਦੇष੍ਟਾਰਮ੍ ਅਗ੍ਰਗਮ੍ । ਹਸਨ੍ ਪਸ਼ੁਮ੍ ਇਵਾਵ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ ਸੋ ऽਵਧੀਰਯਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਚਾਹੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਪਦੇਸ਼ਕ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਹੋਵੇ, ਉਗਰ ਕੇ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੋ ऽਯਮ੍ ਇਹ ਸ੍ਫਾਰਂ ਜਗਨ੍ਨਾਮ ਯਦ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨੈਤਦ੍ ਵਸ੍ਤੁ ਨ ਚੈਵਾਹਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਜਗਤ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ; ਉਹ ਇਸ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰੌ ਨਾਤ੍ਮਨਿ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੇ ਨ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨ ਚ ਮਾਤਰਿ । ਨ ਸਮ੍ਪਦਾਪਦੋਰ੍ ਨਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਥਾ ਨ ਵਿਭੋਰ੍ ਬਹਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਤਨ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਆਪ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਮਿਤਰ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਰਾਜ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਮਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਅੰਦਰ ਨਾਂ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰਸ੍ਤਾਸ੍ਥੋ ਨਿਰਾਸ਼ੋ ऽਸੌ ਨਿਰੀਹੋ ऽਸੌ ਨਿਰਾਸ੍ਪਦਃ । ਮੋਹੇਨ ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਉਹ ਲਗਾਵ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਆਸ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਧਨੇਨ ਕਿਮ੍ ਅਮ੍ਬਾਭਿਃ ਕਿਂ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਕਿਮ੍ ਈਹਯਾ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਮਨਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਧਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਮਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗੇष੍ਵ੍ ਆਯੁषਿ ਰਾਜ੍ਯੇ ਚ ਮਿਤ੍ਰੇ ਪਿਤਰਿ ਮਾਤਰਿ । ਪਰਮ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਆਯਾਤਸ਼੍ ਚਾਤਕੋ ऽਵਗ੍ਰਹੇ ਯਥਾ
ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਵਿੱਚ—ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਸੁੱਕੇ ਵਿੱਚ।
ਤਸ੍ਯ ਤਾਦृਕ੍ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਸਮਗ੍ਰਵਿਭਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਂਸਾਰਜਾਲਮ੍ ਆਭੋਗਿ ਪ੍ਰਭੋ ਪ੍ਰਤਿਵਿषਾਯਤੇ
ਜੋ ਐਸਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਃ ਕ ਇਵਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹੀਤਲੇ । ਪ੍ਰਕृਤੇ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇ ਤਂ ਯੋ ਨਿਵੇਸ਼ਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਇਸ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੌਣ ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਮ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਲਿਆ ਸਕੇ?
ਇਤਿ ਨੋ ਯੇਯਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਸ਼ਾਖਾਪ੍ਰਸਰਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਆਪਤ੍ ਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦੇਤੁ ਦਯਾਪਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਦਇਆਲੂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਮਨਸਿ ਮੋਹਮ੍ ਅਪਾਸ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਸ੍ ਸਕਲਮ੍ ਆਰ੍ਤਿਮਤਃ ਕਿਲ ਸਾਧੁਤਾਮ੍ । ਸਫਲਤਾਂ ਨਯਤੀਹ ਤਮੋਹਰਨ੍ ਦਿਨਕਰੋ ਭੁਵਿ ਭਾਸ੍ਕਰਤਾਮ੍ ਇਵ
ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਮੋਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਾਨਣ ਪਾ ਕੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚੇਤ੍ ਤਨ੍ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਇਹਾਨਯਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਹਰਿਣਂ ਹਰਿਣਾ ਇਵ
ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਮੋਹੋ ਰਘੁਪਤੇਰ੍ ਨਾਪਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨ ਚ ਰਾਗਤਃ । ਵਿਵੇਕਵੈਰਾਗ੍ਯਕृਤੋ ਬੋਧ ਏष ਮਹੋਦਯਃ
ਰਘੁਪਤੀ ਦਾ ਇਹ ਭਰਮ ਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੋਹ ਤੋਂ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਹਾਯਾਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਰਾਮਸ੍ ਤਦ੍ ਇਹੈਵ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਮੋਹਂ ਤਸ੍ਯਾਪਨੇष੍ਯਾਮੋ ਮਰੁਤੋ ऽਦ੍ਰੇਰ੍ ਘਨਂ ਯਥਾ
ਰਾਮ ਇੱਥੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਭਰਮ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੋਹੇ ਚ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਪਦੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਯਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਤਮੇ
ਜਦ ਇਹ ਭਰਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਮ ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਯਤਾਂ ਮੁਦਿਤਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਚ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਃ । ਪੀਨਤਾਂ ਵਰਵਰ੍ਣਤ੍ਵਂ ਪੀਤਾਮृਤ ਇਵੈष੍ਯਤਿ
ਸਚਾਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਬੁਧੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਜਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਾਮ੍ ਏਵ ਵ੍ਯਵਹਾਰਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨਾ ਮਾਨ੍ਯ ਆਚਰਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲ ਰਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਿਭਾਏਗਾ।