ਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਯਦਿ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਭ੍ਯਸਙ੍ਘਾਤਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਜੀਵਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਹੀ ਜੀ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਜੀਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਸ ਰਾਜਪਰਿਵਾਰੋ ऽਥ ਤਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਆਸੀਦ੍ ਅਨਿਦ੍ਰਸ੍ ਸੁਵ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਪੌਰਾਨ੍ ਸਭ੍ਯਾਨ੍ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਯਯੁਰ੍ ਯਾष੍ਟੀਕਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ । ਵ੍ਯਵਹਾਰਂ ਕਲਯਿਤੁਮ੍ ਉਰ੍ਵੀਮ੍ ਅਰ੍ਕਕਰਾ ਇਵ
ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਸ੍ਥਾਨਭੂਮਿਂ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਾਰ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਪਯੋਦਮਲਿਨਂ ਖਂ ਸ਼ਰਦ੍ਵਾਸਰਾ ਇਵ
ਭਗਤ ਭਰਤੀ ਦਰਬਾਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਫ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਨੋ ਪਤਝੜ ਦੇ ਦਿਨ ਵਾਰਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਲੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਅਙ੍ਗਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੀਪੌਘਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਃ ਪੀਤਤਮੋऽਮ੍ਭਸਃ । ਆਸ਼੍ਚਾਰ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯੇਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਹਾਲ ਦੇ ਚੌਂਕ 'ਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਦੀਵੇਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਨਜ਼ਾਰੇ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਜਨਤਾਃ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਪੂਰੈਰ੍ ਅਜਿਰਭੂਮਿਕਾਃ । ਅਬ੍ਧੀਨ੍ ਪ੍ਰਲਯਸਂਸ਼ੁष੍ਕਾਨ੍ ਪੁਰਾਸਰ੍ਗੇ ਇਵਾਮ੍ਭਸਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਅੰਗਣੇ ਭਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਖੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਦੇਵੇ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਾਮਨ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪੁਨਰ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਲੋਕਪਾਲਾ ਯਥਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਉੱਚ ਅਫਸਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਮੁੜ ਬਣਨ 'ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਵੁਰ੍ ਆਕੀਰ੍ਣਕਰ੍ਪੂਰਸਾਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਲਯਸ਼ੀਤਲਾਃ । ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਕੁਸੁਮੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਮਾਂਸਲਾਮੋਦਿਨੋ ऽਨਿਲਾਃ
ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਠੰਡੀ ਹਵਾ, ਕਪੂਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਵਾ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਧਵਲਵਾਸਸਃ । ਵृष੍ਟਮੂਕਾਰ੍ਕਤਾਪਾਨ੍ਤਮੇਘਮਾਲਾ ਇਵਾਦ੍ਰਿषੁ
ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੌਕੀਦਾਰ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਜੋ ਧੁੱਪ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਪੀਤਤਮਃਪੁਞ੍ਜਾਃ ਪੇਤੁਃ ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰਾ ਭੁਵਿ । ਮੇਘਮਾਰੁਤਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਸ੍ ਤਾਰਕਾਨਿਕਰਾ ਇਵ
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋਇਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਤੇ ਬੱਦਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਣ।
ਆਸ੍ਥਾਨਂ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਮਹੀਪਾਲਾਨੁਯਾਯਿਨਃ । ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਕਮਲਾਕੀਰ੍ਣਂ ਹਂਸਾ ਇਵ ਸਰੋਵਰਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦਰਬਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਿਂਹਾਸਨਸਮੀਪਸ੍ਥੇ ਹੈਮਵੇਤ੍ਰਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਉਪਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਅਸੌ ਲੀਲਾ ਲੀਲੇਵ ਸ੍ਮਰਚੇਤਸਿ
ਉਹ ਲੀਲਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛੜੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਹੀ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਨ੍ ਨृਪਾਨ੍ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਏਵ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਗੁਰੂਨ੍ ਆਰ੍ਯਾਨ੍ ਸਖੀਨ੍ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਸੁਹृਤ੍ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ; ਵੱਡੇ, ਭਲੇ ਲੋਕ, ਦੋਸਤ, ਨੌਕਰ, ਚੰਗੇ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਸਕਲਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ ਏਵ ਸਾ ਸਮਵਲੋਕ੍ਯ ਮੁਦਂ ਪਰਮਾਂ ਯਯੌ । ਨृਪਤਿਰਾष੍ਟ੍ਰਜਨਃ ਖਲੁ ਜੀਵਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਦਿਤਯਾ ਚ ਬਭੌ ਸ਼ਸ਼ਿਵਚ੍ ਛ੍ਰਿਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਨੋਦਯਾਮੀਦਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਬੋਧਯਿਤ੍ਵੇਙ੍ਗਿਤੈਰ੍ ਭੂਪਾਨ੍ ਆਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਾਥ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, 'ਆਓ ਇਸ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨੂੰ ਰੱਜਾ ਦਿਆਂ', ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਬਾਰ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਚਲ ਪਈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ऽਨ੍ਤਃਪੁਰਮਣ੍ਡਪੇ । ਵਿਵੇਸ਼ ਪੁष੍ਪਗੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਚੇਤਿ ਸਾ
ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਗੁਪਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਹੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਮਾਯੇਯਮ੍ ਏਤੇ ऽਸ੍ਮਤ੍ਪੁਰਮਾਨਵਾਃ । ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਦਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਤਤ੍ਰ ਚੇਹ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵਾਹ, ਇਹ ਮਾਇਆ ਕਿੰਨੀ ਅਜੀਬ ਹੈ! ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਬਾਹਰ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਹਨ ਤੇ ਉੱਥੇ ਵੀ ਹਨ।
ਤਾਲੀਤਮਾਲਹਿਨ੍ਤਾਲਮਾਲਿਤਾ ਗਿਰਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਮੀ । ਯਥਾ ਤਤ੍ਰ ਤਥੇਹਾਪਿ ਬਤ ਮਾਯੇਯਮ੍ ਆਤਤਾ
ਇਹ ਪਾਲਮ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਹਿੰਤਾਲ ਦੇ ਪਹਾੜ ਇੱਥੇ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਥੇ ਹਨ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਆਦਰ੍ਸ਼ੇ ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਯਥਾ ਸ਼ੈਲੋ ऽਨੁਭੂਯਤੇ । ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਦਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਤਥਾ ਸਰ੍ਗੋ ऽਨੁਭੂਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਬਾਹਰ ਤੇ ਦਰਪਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਾਹਰ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਨੁਭਵ ਹੋਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਮਯਸ੍ ਸਰ੍ਗਃ ਕਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਃ ਪਾਰਮਾਰ੍ਥਿਕਃ । ਇਤਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਾਗੀਸ਼ੀਮ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯੋਤ੍ਤਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਰਮ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਅਸਲ ਹੈ? ਇਸ ਉੱਚੇ ਸੰਦੇਹ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਾ ਤਦਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਕੁਮਾਰੀਰੂਪਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਯ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਮਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਭਦ੍ਰਾਸਨਗਤਾਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਉਪਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰੋਗਤਾ । ਪਰਮਾਰ੍ਥਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਲੀਲਾਪृਚ੍ਛਦ੍ ਭੁਵਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਭਦ੍ਰ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਲੀਲਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਰਮ ਅਸਲ ਦੀ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਨੁਕਮ੍ਪ੍ਯਸ੍ਯ ਨੋ ਦੇਵਿ ਭਜਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਃ । ਤ੍ਵਯੈਵ ਕਿਲ ਸਰ੍ਗਾਦੌ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇਤਿ ਪੁਰਾਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਦੇ ਘਬਰਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਤੂੰ ਹੀ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਤਦ੍ ਇਯਂ ਯਤ੍ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੋ ਨੂਨਂ ਸਫਲੋ ਮੇ ऽਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਹਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਜਰੂਰ ਫਲ ਲੈਵੇਗੀ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਦਰ੍ਸ਼ੋ ਜਗਨ੍ਨਾਮ੍ਨਃ ਖਾਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਨਿਰ੍ਮਲਃ । ਯਸ੍ਯ ਯੋਜਨਕੋਟੀਨਾਂ ਕੋਟਯੋ ऽਵਯਵੋ ਮਨਾਕ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਆਇਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੁੱਚਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੱਖਾਂ ਜੋਜਨ ਚੌੜੇ ਹਨ।
ਨਿਸ੍ਸਨ੍ਧਿਬਨ੍ਧੋ ऽਭਿਘਨੋ ਮृਦੁਰ੍ ਮਸृਣਸ਼ੀਤਲਃ । ਅਚੇਤ੍ਯਚਿਦ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਿਰ੍ਭਿਤ੍ਤਿਰ੍ ਅਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਆਇਨਾ ਬਿਨਾ ਜੋੜ ਦੇ, ਪੂਰਾ, ਨਰਮ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਠੰਢਾ ਹੈ। 'ਅਚੇਤਨ-ਚੇਤਨ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਅਲੱਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਕ੍ਕਾਲਕਲਨਾਕਾਸ਼ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਿਯਤਿਕ੍ਰਮਾਃ । ਯਤ੍ਰੇਮੇ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਪਰਿਮਿਤਿਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦਿਸਾ, ਸਮਾਂ, ਗਣਨਾ, ਆਕਾਸ਼, ਚਾਨਣ ਤੇ ਨਸੀਬ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਤ੍ਰਾਮ੍ਬ ਕृਤ੍ਰਿਮਾ ਕਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਸੌ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਾ
ਹੇ ਮਾਂ, ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਸ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਵੇਂ ਵਜੂਦ ਵਿਚ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੀ ਬਣਾਵਟੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਕृਤ੍ਰਿਮਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਵਦ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਤ੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਥਯੇਤਿ ਮੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਹੋਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੇ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਓ।
ਯਥਾਹਮ੍ ਇਹ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਵਿ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਅਸਾਵ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਸ੍ ਸਰ੍ਗ ਇਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੂੰ, ਦੇਵੀ ਅੰਬਿਕਾ, ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕੁਦਰਤੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੀ ਹੈ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।