ਜਯ ਜਨ੍ਮਜਰਾਜ੍ਵਾਲਾਦਾਹਦੋषਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭੇ । ਜਯ ਹਾਰ੍ਦਾਨ੍ਧਕਾਰੌਘਨਿਵਾਰਣਰਵਿਪ੍ਰਭੇ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਚਮਕ ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਹੈ ਜੋ ਜਨਮ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਜਲਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਮ੍ਬ ਮਾਂ ਤ੍ਰਿਜਗਨ੍ਮਾਤਸ੍ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਕृਪਣਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਇਦਂ ਵਰਦ੍ਵਯਂ ਦੇਹਿ ਯਦ੍ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ, ਇਸ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਇਹ ਦੋ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਏਕਂ ਤਾਵਦ੍ ਵਿਦੇਹਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਜੀਵੋ ਮਮਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਵ ਹਿ ਮਾ ਯਾਸੀਨ੍ ਨਿਜਾਨ੍ਤਃਪੁਰਮਣ੍ਡਪਾਤ੍
ਪਹਿਲਾ ਵਰ ਇਹ ਦੇ, ਮਾਂ, ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਿਛੜੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਇਥੋਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਿਕਲੇ ਨਾ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ऽਹਂ ਯਦਾ ਯਦਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਵਰਾਰ੍ਥੇਨ ਤਦਾ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਦੂਜਾ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਇਹ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹਾਂ ਕਿਸੇ ਵਰ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਦਿੱਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਏਵਮ੍ ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਉਤ੍ਥਾਯੋਰ੍ਮਿਰ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਸਾ ਰਾਜਮਹਿषੀ ਪਰਿਤੁष੍ਟੇष੍ਟਦੇਵਤਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਗੀਤੇਵ ਹਰਿਣੀ ਬਭੂਵਾਨਨ੍ਦਧਾਰਿਣੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਣੀ, ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਐਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਰਣੀ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰਕਟਕੇ ਦਿਨਾਰੇ ਵਰ੍षਦਣ੍ਡਕੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਨਾਭੌ ਸ੍ਪਨ੍ਦਮਯੇ ਕਾਲਚਕ੍ਰੇ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਕਰ—ਜਿਸਦੇ ਕੋਨੇ ਦਿਨ, ਸਾਲ ਤੇ ਪਲ ਹਨ—ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧੜਕਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਜਗਾਮਾਸ੍ਯਾਃ ਪਤ੍ਯੁਸ੍ ਤਚ੍ ਚੇਤਨਂ ਤਨੌ । ਸਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨ ਏਵਾਸ਼ੁ ਸ਼ੁष੍ਕਪਰ੍ਣੇ ਰਸੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਇਕਦਮ ਹੀ ਦਿਖਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਰਸ ਆ ਜਾਵੇ।
ਰਣਖਣ੍ਡਿਤਦੇਹੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮृਤੇ ऽਨ੍ਤਃਪੁਰਮਣ੍ਡਪੇ । ਨਿਰ੍ਜਲਾ ਨਲਿਨੀਵਾਸੌ ਪਰਾਂ ਮ੍ਲਾਨਿਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ।
ਵਿषੋष੍ਣਸ਼੍ਵਸਨਸ੍ਤਬ੍ਧਸਕਲਾਧਰਪਲ੍ਲਵਾ । ਪ੍ਰਾਪ ਸਾ ਮਰਣਾਵਸ੍ਥਾਂ ਮਲਯਾਧਿਤ੍ਯਕਾਮ੍ ਇਵ
ਉਸਦੇ ਹੌਂਠ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਸਾਹ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕ ਕੇ ਅਕੜ ਗਏ; ਉਹ ਮੌਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਸੂਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ ਸਾ ਤਮਸਾਨ੍ਧਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਰਣਮ੍ ਆਗਤੇ । ਦੀਪਜ੍ਵਾਲਾਲਵੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਸਦ੍ਮਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਇਵ ਭੂषਿਤਾ
ਮੌਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਅੰਧੇਰੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਜੋ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ ਮੁੱਕ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਸ਼੍ਯਮ੍ ਆਪ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸੌ ਬਾਲਾ ਵਿਰਸਤਾਂ ਗਤਾ । ਯਥਾ ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਵਿਨੀ ਸ੍ਰੋਤਃਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਾਮਵਿਧੂਸਰਾ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਕੁੜੀ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਨਦੀ ਸੁੱਕ ਕੇ ਮਲ-ਮਟਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਆਕ੍ਰਨ੍ਦਿਨੀ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮੌਨਾਸਕ੍ਤਾ ਵਿਯੋਗਿਨੀ । ਬਭੂਵ ਚਕ੍ਰਵਾਕੀਵ ਮਾਨਿਨੀ ਮਰਣੋਨ੍ਮੁਖੀ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹੋ ਕੇ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮਾਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਕਵਾਕ ਪੰਛੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਤਾਮ੍ ਅਤਿਮਾਤ੍ਰਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਸਕृਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਭਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਸ਼ਫਰੀਂ ਹ੍ਰਦਸ਼ੋषਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਵृष੍ਟਿਰ੍ ਇਵਾਨ੍ਵਕਮ੍ਪਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਦਇਆ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ, ਝੀਲ ਸੁੱਕਣ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਈ ਮਛਲੀ 'ਤੇ ਤਰਸ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਵੀਭੂਤਮ੍ ਇਮਂ ਵਤ੍ਸੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁष੍ਪਕਮ੍ਬਲੈਃ । ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਯੇਹ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਰ੍ ਏਨਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਪੁੱਤ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਲਾਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਇੱਥੇ ਰੱਖ ਦੇ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਲਵੇਂਗੀ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮ੍ਲਾਨਿਮ੍ ਏष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨੋ ਨ ਚੈष ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ । ਭੂਯਸ਼੍ ਚ ਤਵ ਭਰ੍ਤਾਯਮ੍ ਅਚਿਰੇਣ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫੁੱਲ ਮੁੱਕ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਉਹ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੁੜ ਤੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਤਦੀਯਸ਼੍ ਚ ਜੀਵੋ ऽਸਾਵ੍ ਆਕਾਸ਼ਵਿਸ਼ਦਸ੍ ਤਵ । ਨ ਨਿਰ੍ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਮਣ੍ਡਪਾਤ੍
ਇਸ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਇਸ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੇਗੀ।
षਟ੍ਪਦਸ਼੍ਰੇਣਿਨਯਨਾ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯੇਤਿ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ । ਸਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾਗਤ੍ਯ ਪਯੋਭਿਰ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜੋ ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਢਾੜਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਨਾਲ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਮੁੜ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪੁष੍ਪਪੂਰਪ੍ਰਗੋਪਿਤਮ੍ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾਤਿष੍ਠਤ੍ ਕृਪਣੇਵ ਨਿਧਾਨਿਨੀ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਛੱਡ ਆਈ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਢਾੜਸ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜੀ ਰਹੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਔਰਤ ਆਪਣਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਰੱਖ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਦਿਨੇ ਸੈਕਾ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮਣ੍ਡਪੇ । ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰਂ ਪਰਿਜਨੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਹृਤੇ
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਭਗਵਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਜ੍ਞਾਨਮਹਾਧਿਯਾ । ਦੁਃਖਾਦ੍ ਆਹ੍ਵਾਯਯਾਮ੍ ਆਸ ਸੋਵਚ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਜ੍ਯਾਪਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਆਈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਕਿਂ ਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸੇ ਧਤ੍ਸੇ ਕਿਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼ੋਕਿਤਾਮ੍ । ਸਂਸਾਰੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਯੋ ਭਾਨ੍ਤਿ ਮृਗਤृष੍ਣਾਮ੍ਬੁਵਨ੍ ਮੁਧਾ
ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਬੱਚੀਏ? ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣਾ ਵਿਅਰਥ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵ ਮਮਾਮ੍ਬ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਕਿਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਕੀਦृਸ਼ਃ । ਸਮੀਪਂ ਨਯ ਮਾਂ ਤਸ੍ਯ ਨੈਕਾ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲ, ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।
ਚਿਤ੍ਤਾਕਾਸ਼ਂ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਚ ਤृਤੀਯਕਮ੍ । ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਮਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਮਨ ਦਾ ਅਕਾਸ਼, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਅਕਾਸ਼ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਚੇਤਨਾ ਵਾਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਮਣ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਏਵੇਦਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਦृਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮ ਨਾਨਾਨਾਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵਪੁਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਤੂੰ' ਦੇ ਭੇਦ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਅਭਿਤ੍ਤਿਮਯਮ੍ ਏਵੇਦਂ ਕਲ੍ਪਨਾਰੂਪਿਤਂ ਜਗਤ੍ । ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਭਾਮਾਤ੍ਰਕਂ ਦੇਸ਼ਤੁਲਾਪੂਰਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਤੇ ਆਕਾਰਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਜਾਂ ਅਸਲ ਭਰਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਤਚ੍ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ੈਕ੍ਯਭਾਵਨਾਤ੍ । ਅਵਿਦ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ऽਥਾਨੁਭੂਯਤੇ
ਜਿਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੀਜ਼, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਏਕਤਾ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ।
ਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸਂਵਿਦੋ ਮਧ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਯਤ੍ । ਨਿਮੇषੇਣ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਂ ਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਥਾਂ ਜਾਣ ਵਿੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਹਣੀਏ, ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਇਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਰਸ੍ਤਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਏषਿ ਚੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਪਦਂ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋष੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏਂ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਇਰਾਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਾਭਾਵਸਂਵਿਤ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਆਪ੍ਯਤੇ । ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਦ੍ਵਰੇਣਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਪੂਰਨ ਅਣਹੋਣੀ ਦੀ ਸੂਝ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰਏ, ਤੂੰ ਇਹਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗੀ।