ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਭਰ੍ਤਾਦੌ ਚੇਨ੍ ਮਰਿष੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਥਾ ਯੇਨ ਜੀਵੋ ਗੇਹਾਨ੍ ਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੀ ਕਿ ਜਿੰਦ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਉਦ੍ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਰ੍ਤृਜੀਵੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਜੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮਣ੍ਡਪੇ । ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਵਲੋਕਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੰਦ ਉੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਦਰਲੇ ਥਾਂ 'ਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਰਹਾਂਗੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਾਂਗੀ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਵੱਸਾਂਗੀ।
ਅਦ੍ਯੈਵਾਰਭ੍ਯੈਤਦਰ੍ਥਂ ਦੇਵੀਂ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਜਪੋਪਵਾਸਨਿਯਮੈਰ੍ ਆਤੋषਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਜਪ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸਾ ਨਾਥਮ੍ ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਚਾਰੋਗ੍ਰਂ ਤਪੋ ਨਿਯਮਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਠੋਰ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਏ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕृਤਪਾਰਣਾ । ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਗੁਰੁਪ੍ਰਾਜ੍ਞਵਿਦ੍ਵਤ੍ਪੂਜਾਪਰਾਯਣਾ
ਹਰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਪਵਾਸ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਤਪੋਧ੍ਯਾਨਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼ਰੀਰਿਕਾ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਸਦਾਚਾਰਕਾਰਿਣੀ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਤਪ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੀ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥੋਦ੍ਯੋਗਂ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਪਰਿਜ੍ਞਾਤਤਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਉਹ ਸਮੇਂ, ਮਿਹਨਤ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਸ਼ਤਮ੍ ਏਵਂ ਸਾ ਬਾਲਾ ਨਿਯਮਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਅਨਾਰਤਤਪੋਨਿष੍ਠਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਕष੍ਟਚੇष੍ਟਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਸੀ, ਸੌ ਵਾਰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤਕ ਲਗਾਤਾਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਸਹਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤੇਨਾਥ ਪੂਜਿਤਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਮ੍ ਇਤਾ । ਤੁष੍ਟਾ ਭਗਵਤੀ ਗੌਰੀ ਵਾਗੀਸ਼ੀਦਮ੍ ਉਵਾਚ ਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਸੌ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਗੌਰੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿਰਨ੍ਤਰੇਣ ਤਪਸਾ ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਤਿਸ਼ਾਯਿਨਾ । ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸੇ ਗृਹਾਣ ਵਰਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ ਬੇਟੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਜਯ ਜਨ੍ਮਜਰਾਜ੍ਵਾਲਾਦਾਹਦੋषਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭੇ । ਜਯ ਹਾਰ੍ਦਾਨ੍ਧਕਾਰੌਘਨਿਵਾਰਣਰਵਿਪ੍ਰਭੇ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਚਮਕ ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਹੈ ਜੋ ਜਨਮ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਜਲਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਮ੍ਬ ਮਾਂ ਤ੍ਰਿਜਗਨ੍ਮਾਤਸ੍ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਕृਪਣਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਇਦਂ ਵਰਦ੍ਵਯਂ ਦੇਹਿ ਯਦ੍ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ, ਇਸ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਇਹ ਦੋ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਏਕਂ ਤਾਵਦ੍ ਵਿਦੇਹਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਜੀਵੋ ਮਮਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਵ ਹਿ ਮਾ ਯਾਸੀਨ੍ ਨਿਜਾਨ੍ਤਃਪੁਰਮਣ੍ਡਪਾਤ੍
ਪਹਿਲਾ ਵਰ ਇਹ ਦੇ, ਮਾਂ, ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਿਛੜੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਇਥੋਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਿਕਲੇ ਨਾ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ऽਹਂ ਯਦਾ ਯਦਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਵਰਾਰ੍ਥੇਨ ਤਦਾ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਦੂਜਾ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਇਹ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹਾਂ ਕਿਸੇ ਵਰ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਦਿੱਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਏਵਮ੍ ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਉਤ੍ਥਾਯੋਰ੍ਮਿਰ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਸਾ ਰਾਜਮਹਿषੀ ਪਰਿਤੁष੍ਟੇष੍ਟਦੇਵਤਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਗੀਤੇਵ ਹਰਿਣੀ ਬਭੂਵਾਨਨ੍ਦਧਾਰਿਣੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਣੀ, ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਐਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਰਣੀ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰਕਟਕੇ ਦਿਨਾਰੇ ਵਰ੍षਦਣ੍ਡਕੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਨਾਭੌ ਸ੍ਪਨ੍ਦਮਯੇ ਕਾਲਚਕ੍ਰੇ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਕਰ—ਜਿਸਦੇ ਕੋਨੇ ਦਿਨ, ਸਾਲ ਤੇ ਪਲ ਹਨ—ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧੜਕਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਜਗਾਮਾਸ੍ਯਾਃ ਪਤ੍ਯੁਸ੍ ਤਚ੍ ਚੇਤਨਂ ਤਨੌ । ਸਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨ ਏਵਾਸ਼ੁ ਸ਼ੁष੍ਕਪਰ੍ਣੇ ਰਸੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਇਕਦਮ ਹੀ ਦਿਖਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਰਸ ਆ ਜਾਵੇ।
ਰਣਖਣ੍ਡਿਤਦੇਹੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮृਤੇ ऽਨ੍ਤਃਪੁਰਮਣ੍ਡਪੇ । ਨਿਰ੍ਜਲਾ ਨਲਿਨੀਵਾਸੌ ਪਰਾਂ ਮ੍ਲਾਨਿਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ।
ਵਿषੋष੍ਣਸ਼੍ਵਸਨਸ੍ਤਬ੍ਧਸਕਲਾਧਰਪਲ੍ਲਵਾ । ਪ੍ਰਾਪ ਸਾ ਮਰਣਾਵਸ੍ਥਾਂ ਮਲਯਾਧਿਤ੍ਯਕਾਮ੍ ਇਵ
ਉਸਦੇ ਹੌਂਠ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਸਾਹ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕ ਕੇ ਅਕੜ ਗਏ; ਉਹ ਮੌਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਸੂਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ ਸਾ ਤਮਸਾਨ੍ਧਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਰਣਮ੍ ਆਗਤੇ । ਦੀਪਜ੍ਵਾਲਾਲਵੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਸਦ੍ਮਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਇਵ ਭੂषਿਤਾ
ਮੌਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਅੰਧੇਰੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਜੋ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ ਮੁੱਕ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਸ਼੍ਯਮ੍ ਆਪ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸੌ ਬਾਲਾ ਵਿਰਸਤਾਂ ਗਤਾ । ਯਥਾ ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਵਿਨੀ ਸ੍ਰੋਤਃਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਾਮਵਿਧੂਸਰਾ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਕੁੜੀ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਨਦੀ ਸੁੱਕ ਕੇ ਮਲ-ਮਟਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਆਕ੍ਰਨ੍ਦਿਨੀ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮੌਨਾਸਕ੍ਤਾ ਵਿਯੋਗਿਨੀ । ਬਭੂਵ ਚਕ੍ਰਵਾਕੀਵ ਮਾਨਿਨੀ ਮਰਣੋਨ੍ਮੁਖੀ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹੋ ਕੇ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮਾਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਕਵਾਕ ਪੰਛੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਤਾਮ੍ ਅਤਿਮਾਤ੍ਰਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਸਕृਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਭਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਸ਼ਫਰੀਂ ਹ੍ਰਦਸ਼ੋषਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਵृष੍ਟਿਰ੍ ਇਵਾਨ੍ਵਕਮ੍ਪਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਦਇਆ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ, ਝੀਲ ਸੁੱਕਣ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਈ ਮਛਲੀ 'ਤੇ ਤਰਸ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਵੀਭੂਤਮ੍ ਇਮਂ ਵਤ੍ਸੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁष੍ਪਕਮ੍ਬਲੈਃ । ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਯੇਹ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਰ੍ ਏਨਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਪੁੱਤ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਲਾਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਇੱਥੇ ਰੱਖ ਦੇ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਲਵੇਂਗੀ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮ੍ਲਾਨਿਮ੍ ਏष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨੋ ਨ ਚੈष ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ । ਭੂਯਸ਼੍ ਚ ਤਵ ਭਰ੍ਤਾਯਮ੍ ਅਚਿਰੇਣ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫੁੱਲ ਮੁੱਕ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਉਹ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੁੜ ਤੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਤਦੀਯਸ਼੍ ਚ ਜੀਵੋ ऽਸਾਵ੍ ਆਕਾਸ਼ਵਿਸ਼ਦਸ੍ ਤਵ । ਨ ਨਿਰ੍ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਮਣ੍ਡਪਾਤ੍
ਇਸ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਇਸ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੇਗੀ।
षਟ੍ਪਦਸ਼੍ਰੇਣਿਨਯਨਾ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯੇਤਿ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ । ਸਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾਗਤ੍ਯ ਪਯੋਭਿਰ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜੋ ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਢਾੜਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਨਾਲ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਮੁੜ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪੁष੍ਪਪੂਰਪ੍ਰਗੋਪਿਤਮ੍ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾਤਿष੍ਠਤ੍ ਕृਪਣੇਵ ਨਿਧਾਨਿਨੀ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਛੱਡ ਆਈ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਢਾੜਸ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜੀ ਰਹੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਔਰਤ ਆਪਣਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਰੱਖ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਦਿਨੇ ਸੈਕਾ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮਣ੍ਡਪੇ । ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰਂ ਪਰਿਜਨੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਹृਤੇ
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ,