ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਤृਣਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਥਲੇषੁ ਮृਦੁਦੀਪ੍ਤਿषੁ । ਨਿਰ੍ਝਰੇषੁ ਤਰਤ੍ਤਾਰਸ਼ੀਕਰਾਸਾਰਵਰ੍षਿषੁ
ਜਿੱਥੇ ਨਰਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘਾਹ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਝਰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ,
ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਹੇਮਮਾਣਿਕ੍ਯਸ਼ਿਲਾਫਲਹਕੇषੁ ਚ । ਦੇਵਰ੍षਿਮੁਨਿਗੇਹੇषੁ ਦੂਰਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਲਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ,
ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀषੁ ਫੁਲ੍ਲਾਸੁ ਸ੍ਮੇਰਾਸੁ ਨਲਿਨੀषੁ ਚ । ਵਨਸ੍ਥਲੀषੁ ਫੁਲ੍ਲਾਸੁ ਫੁਲ੍ਲਾਸੂਤ੍ਪਲਿਨੀषੁ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਨੀਲੀਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਨੀਲ-ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰਹੇਲਿਕਾਭਿਰ੍ ਆਖ੍ਯਾਨੈਸ੍ ਤਥੈਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮੁष੍ਟਿਭਿਃ । ਅष੍ਟਾਪਦੈਰ੍ ਬਹੂਦ੍ਦ੍ਯੋਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਗੂਢਚਤੁਰ੍ਥਕੈਃ
ਪਹਿਲੀਆਂ, ਕਹਾਣੀਆਂ, ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਖੇਡਾਂ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਖੇਡ, ਤੇ ਗੁਪਤ ਚੌਥੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਨਾਲ,
ਨਾਟਕਾਖ੍ਯਾਯਿਕਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਲੋਕੈਰ੍ ਬਿਨ੍ਦੁਮਤੀਭ੍ਰਮੈਃ । ਦੇਸ਼ਭਾषਾਵਿਭਾਗੈਸ਼੍ ਚ ਨਗਰਗ੍ਰਾਮਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
ਨਾਟਕਾਂ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿੰਦੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ,
ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਮਾਲ੍ਯਵਲਨੈਰ੍ ਨਾਨਾਭਰਣਯੋਜਨੈਃ । ਲੀਲਾਵਿਲੋਲਚਲਨੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਸਭਾਜਨੈਃ
ਹਾਰਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ, ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਨਰਮ ਚਾਲਾਂ, ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਸੁਆਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਂਡੀਆਂ ਨਾਲ,
ਆਰ੍ਦ੍ਰਕ੍ਰਮੁਕਕਰ੍ਪੂਰਤਾਮ੍ਬੂਲੀਦਲਚਰ੍ਵਣੈਃ । ਸਮਾਲਮ੍ਭਨਲੀਲਾਭਿਰ੍ ਦੋਲਾਰੋਹਣਵਿਭ੍ਰਮੈਃ
ਕਚੇ ਪਾਨ, ਸੁਪਾਰੀ ਤੇ ਕਪੂਰ ਚਬਾਉਣ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗਲਵਕੜੀਆਂ, ਤੇ ਝੂਲੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀਆਂ ਮਸਤ ਚਾਲਾਂ ਨਾਲ,
ਗृਹੇ ਕੁਸੁਮਦੋਲਾਭਿਰ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਨ੍ਦੋਲਨਕ੍ਰਮੈਃ । ਫੁਲ੍ਲਪੁष੍ਪਲਤਾਕੁਞ੍ਜਦੇਹਗੋਪਨਖਰ੍ਵਣੈਃ
ਘਰ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਝੂਲਿਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਝੂਲਾ ਦੇਣ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਂ 'ਚ ਲੁਕਾ ਕੇ,
ਨੌਯਾਨਯੁਗ੍ਯਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਦਾਨ੍ਤੋष੍ਟ੍ਰਾਦਿਗਮਾਗਮੈਃ । ਜਲਕੇਲਿਵਿਲਾਸੇਨ ਪਰਸ੍ਪਰਸਮੁਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਕਿਸ਼ਤੀ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਉਠ ਆਦਿ ਤੇ ਸਫਰਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛਿਟਾ ਮਾਰਣ ਦੀਆਂ ਮਸਤੀਆਂ ਨਾਲ,
ਨृਤ੍ਤਗੀਤਕਲਾਲਾਸ੍ਯਤਾਣ੍ਡਵੋਦ੍ਭਟਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਸਙ੍ਗੀਤਕੈਸ੍ ਸਙ੍ਕਥਨੈਰ੍ ਵੀਣਾਮੁਰਜਵਾਦਨੈਃ
ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ, ਕਲਾ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਤਾਂਡਵ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਭਰੇ ਨਾਚ, ਸੰਗੀਤ, ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ, ਤੇ ਵੀਣਾ ਤੇ ਮਿਰਦੰਗ ਵਜਾਉਣ ਨਾਲ,
ਉਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਸਰਿਤ੍ਤੀਰਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਵਨਵੀਥਿषੁ । ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇषੁ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਬਾਗਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ—ਇਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ,
ਸਾ ਬਾਲਾ ਸੁਖਸਂਵृਦ੍ਧਾ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਯਿਨੀ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਏਕਦਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੁਭਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪਤਨੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ:
ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮਮੈष ਜਗਤੀਪਤਿਃ । ਯੌਵਨੋਲ੍ਲਾਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਜਰਾਮਰਃ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅਮਰ ਰਹੇ?
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਨੇਨ ਸਹੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਸ੍ਤਨੀ ਕੁਸੁਮਸਦ੍ਮਸੁ । ਕਥਂ ਸ੍ਵੈਰਂ ਚਿਰਂ ਕਾਨ੍ਤਾ ਰਮੇਯਾਬ੍ਦਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਮੇਰੇ ਉਭਰੇ ਸਤਨ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਕਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਾਂ?
ਤਥਾ ਯਤੇਯ ਕ੍ਰਮਤਸ੍ ਤਪੋਜਪਯਮੇਹਿਤੈਃ । ਰਜਨੀਸ਼ਰੁਚੀ ਰਾਜਾ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਜਰਾਮਰਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਤਪ, ਜਪ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁੱਢਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧਾਂਸ੍ ਤਪੋਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਅਹਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਵਨ੍ ਮਰਣਂ ਕਥਂ ਨ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨृਣਾਮ੍ ਇਤਿ
ਮੈਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ, ਤਪ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ: ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਆਵੇ?
ਅਥਾਨਾਯ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਾਨਤਾ । ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪੰਡਿਤੋ, ਅਮਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਤਪੋਜਪਯਮੈਰ੍ ਦੇਵਿ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਸਿਦ੍ਧਯਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ऽਮਰਤ੍ਵਂ ਤੁ ਨ ਕਦਾਚਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਦੇਵੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਜਪ ਦੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਿਧ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਸਿਧ, ਕਈ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਮਰਤਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖਾਚ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਾ ਪੁਨਃ । ਇਦਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਜ੍ਞਯੈਵਾਸ਼ੁ ਭੀਤਾ ਪ੍ਰਿਯਵਿਯੋਗਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਦੁਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੁਬਾਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ।
ਮਰਣਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਮੇ ਯਦਿ ਦੈਵਾਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਸੁਖਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ
ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗੀ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਭਰ੍ਤਾਦੌ ਚੇਨ੍ ਮਰਿष੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਥਾ ਯੇਨ ਜੀਵੋ ਗੇਹਾਨ੍ ਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੀ ਕਿ ਜਿੰਦ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਉਦ੍ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਰ੍ਤृਜੀਵੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਜੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮਣ੍ਡਪੇ । ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਵਲੋਕਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੰਦ ਉੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਦਰਲੇ ਥਾਂ 'ਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਰਹਾਂਗੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਾਂਗੀ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਵੱਸਾਂਗੀ।
ਅਦ੍ਯੈਵਾਰਭ੍ਯੈਤਦਰ੍ਥਂ ਦੇਵੀਂ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਜਪੋਪਵਾਸਨਿਯਮੈਰ੍ ਆਤੋषਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਜਪ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸਾ ਨਾਥਮ੍ ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਚਾਰੋਗ੍ਰਂ ਤਪੋ ਨਿਯਮਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਠੋਰ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਏ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕृਤਪਾਰਣਾ । ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਗੁਰੁਪ੍ਰਾਜ੍ਞਵਿਦ੍ਵਤ੍ਪੂਜਾਪਰਾਯਣਾ
ਹਰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਪਵਾਸ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਤਪੋਧ੍ਯਾਨਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼ਰੀਰਿਕਾ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਸਦਾਚਾਰਕਾਰਿਣੀ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਤਪ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੀ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥੋਦ੍ਯੋਗਂ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਪਰਿਜ੍ਞਾਤਤਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਉਹ ਸਮੇਂ, ਮਿਹਨਤ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਸ਼ਤਮ੍ ਏਵਂ ਸਾ ਬਾਲਾ ਨਿਯਮਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਅਨਾਰਤਤਪੋਨਿष੍ਠਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਕष੍ਟਚੇष੍ਟਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਸੀ, ਸੌ ਵਾਰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤਕ ਲਗਾਤਾਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਸਹਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤੇਨਾਥ ਪੂਜਿਤਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਮ੍ ਇਤਾ । ਤੁष੍ਟਾ ਭਗਵਤੀ ਗੌਰੀ ਵਾਗੀਸ਼ੀਦਮ੍ ਉਵਾਚ ਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਸੌ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਗੌਰੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿਰਨ੍ਤਰੇਣ ਤਪਸਾ ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਤਿਸ਼ਾਯਿਨਾ । ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸੇ ਗृਹਾਣ ਵਰਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ ਬੇਟੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।