ਦੇਹਯष੍ਟਿਮ੍ ਇਮਾਂ ਦੇਵ ਧਾਰਯਨ੍ਤ ਇਮੇ ਵਯਮ੍ । ਖਿਨ੍ਨਾਃ ਖੇਦਪਰਿਮ੍ਲਾਨੇ ਵਿਭੋ ਰਾਮੇ ਸੁਤੇ ਤਵ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਥੱਕੇ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋਏ ਪਏ ਹਾਂ।
ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਗਤਃ । ਸਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਰਾਜੀਵ-ਨੈਣ ਰਾਮ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਯਤ੍ਨਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਯਾਸ੍ਮਾਕਂ ਨਿਜਵ੍ਯਾਪਾਰਮ੍ ਆਹ੍ਨਿਕਮ੍ । ਸਾਯਮ੍ ਅਮ੍ਲਾਨਵਦਨਃ ਕਰੋਤਿ ਨ ਕਰੋਤਿ ਵਾ
ਸਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਤੇ ਅਰਜ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਨਾਨਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਚਾਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਿਖੇਦਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ऽਪਿ ਹਿ ਨਾ ਤृਪ੍ਤੇਰ੍ ਅਸ਼੍ਨਾਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਨਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਰਵਾਇਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਥੱਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਕਹਿਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਰੱਬਾ, ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਲੋਲਾਨ੍ਤਃਪੁਰਨਾਰੀਭਿਃ ਕृਤਦੋਲਾਭਿਰ੍ ਅਙ੍ਗਨੇ । ਨ ਚ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਲੀਲਾਭਿਰ੍ ਧਰਾਦ੍ਭਿਰ੍ ਇਵ ਚਾਤਕਃ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਝੂਲੇ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਸਮ੍ਪ੍ਰੋਤਾ ਕੇਯੂਰਕਟਕਾਵਲੀ । ਨਾਨਨ੍ਦਯਤਿ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਦ੍ਯੌਃ ਪਾਤਵਿਵਸ਼ਂ ਯਥਾ
ਮਾਣਕ ਤੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਕੰਗਣ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਰੀਡਦ੍ਵਧੂਵਿਲੋਲੇषੁ ਵਹਤ੍ਕੁਸੁਮਵਾਯੁषੁ । ਲਤਾਵਲਯਗੇਹੇषੁ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਤਿਵਿषਾਦਵਾਨ੍
ਖੇਡਦੀਆਂ, ਚਲਾਕ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਾਟੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਾਲੇ ਬਾਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਰਮ੍ਯਮ੍ ਉਚਿਤਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪੇਸ਼ਲਂ ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਿ ਵਾ । ਬਾष੍ਪਪੂਰੇਕ੍ਸ਼ਣ ਇਵ ਤੇਨੈਵ ਪਰਿਖਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਹਣਾ, ਠੀਕ, ਮਿੱਠਾ ਜਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਹੋਣ।
ਕਿਮ੍ ਇਮਾ ਦੁਃਖਦਾਯਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਪੁਰੋਗਤਾਃ । ਇਤਿ ਨृਤ੍ਤਵਿਲਾਸੇषੁ ਕਾਮਿਨੀਃ ਪਰਿਨਿਨ੍ਦਤਿ
ਨੱਚਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਝਿਡਕਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਉਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?"
ਭੋਜਨਂ ਸ਼ਯਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਲਾਸਂ ਪਾਨਮ੍ ਆਸਨਮ੍ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਇਵ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਖਾਣਾ, ਸੌਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ, ਪੀਣਾ ਜਾਂ ਬੈਠਣਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਫ਼ਰਤ।
ਕਿਂ ਸਮ੍ਪਦਾ ਕਿਂ ਵਿਪਦਾ ਕਿਂ ਗੇਹੇਨ ਕਿਮ੍ ਈਹਿਤੈਃ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਸਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਏਕੋ ऽਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਦੌਲਤ ਦਾ ਕੀ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਕੀ, ਘਰ ਦਾ ਕੀ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ? ਇਹ ਸਭ ਝੂਠ ਹੈ," ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੋਦੇਤਿ ਪਰਿਹਾਸੇषੁ ਨ ਭੋਗੇषੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ । ਨ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਮੌਨਮ੍ ਏਵਾਵਲਮ੍ਬਤੇ
ਉਹ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ—ਸਿਰਫ਼ ਚੁੱਪੀ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲੋਲਾਲਕਵਲ੍ਲਰ੍ਯੋ ਹੇਲਾਵਲਿਤਲੋਚਨਾਃ । ਨਾਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤਿ ਤਂ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮृਗ੍ਯੋ ਵਨਤਰੁਂ ਯਥਾ
ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਏਕਾਨ੍ਤੇषੁ ਦਿਗਨ੍ਤੇषੁ ਤੀਰੇषੁ ਵਿਪਿਨੇषੁ ਚ । ਰਤਿਮ੍ ਆਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਰਣ੍ਯੇषੁ ਵਿਕ੍ਰੀਤਵਦ੍ ਅਜਨ੍ਤੁषੁ
ਇਕੱਲੇ ਥਾਵਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਹੋਣ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਪਾਨਾਸ਼ਨਾਦਾਨਪਰਾਙ੍ਮੁਖਤਯਾ ਤਯਾ । ਪਰਿਵ੍ਰਾਡ੍ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਸੋ ऽਨੁਯਾਤਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਪੜੇ, ਪਾਣੀ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਦਿਲ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਦਾਸੀ ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਚੁਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕ ਏਵ ਵਸਨ੍ ਦੇਸ਼ੇ ਜਨਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਨ ਹਸਤ੍ਯ੍ ਏਕਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨ ਗਾਯਤਿ ਨ ਰੋਦਿਤਿ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਇਕੱਲੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਨਾਂ ਹੱਸਦਾ, ਨਾਂ ਗਾਉਂਦਾ, ਨਾਂ ਰੋਂਦਾ।
ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਸ਼੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਨਾ ਵਾਮਕਰਸ੍ਥਲੇ । ਕਪੋਲਤਲਮ੍ ਆਦਾਯ ਕੇਵਲਂ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਦਮ ਆਸਨ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਗਲ੍ਹਾ ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭਿਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਦਤ੍ਤੇ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ ਰਾਜਤਾਮ੍ । ਨੋਦੇਤਿ ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨੁਵृਤ੍ਤਿषੁ
ਉਹ ਨਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ; ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਨਾਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ।
ਨ ਵਿਦ੍ਮਃ ਕਿਮ੍ ਅਸੌ ਜਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰੋਤਿ ਕਿਮ੍ ਈਹਤੇ । ਕਿਂ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਕਿਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਕਥਂ ਕਿਮ੍ ਅਨੁਧਾਵਤਿ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਦੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਕੀ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੀ ਸੋਚਦਾ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਂ ਕਿਉਂ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਕृਸ਼ਤਾਂ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਯਾਤਿ ਪਾਣ੍ਡੁਤਾਮ੍ । ਵਿਰਾਗਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਰਦਨ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਪਤਲਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਵਿਅਰਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ 'ਚ ਰੁੱਖ।
ਅਨੁਯਾਤੌ ਤਮ੍ ਏਵੈਤੌ ਰਾਜਞ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ । ਤਾਦृਸ਼ਾਵ੍ ਏਵ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਾਵ੍ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤੌ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਜੋ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਭृਤ੍ਯੈ ਰਾਜਭਿਰ੍ ਅਮ੍ਬਾਭਿਸ੍ ਸ ਪृष੍ਟੋ ऽਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵੇਤਿ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਨਿਰੀਹਿਤਃ
ਉਹ ਨੌਕਰਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ 'ਕੁਝ ਨਹੀਂ' ਆਖ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਪਾਤਮਾਤ੍ਰਹृਦ੍ਯੇषੁ ਮਾ ਭੋਗੇषੁ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ । ਇਤਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਤਂ ਭਵ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁਖਾਂ 'ਤੇ ਨਾ ਲਗਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ।'
ਨਾਨਾਵਿਭਵਰਮ੍ਯਾਸੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਗੋष੍ਠੀਕਥਾਸੁ ਚ । ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਨੇਹੋ ਨਾਸ਼ਮ੍ ਏਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੀਤਿਮਾਧੁਰ੍ਯਸਾਯਾਸਪਦਸਂਸ੍ਥਿਤਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਚੇष੍ਟਿਤੈਰ੍ ਏਵ ਕਾਕਲ੍ਯਾ ਭੂਯੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਗਾਯਤਿ
ਕਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਐਸੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨ ਰੀਤ, ਨ ਮਿੱਠਾਸ, ਨ ਮਿਹਨਤ, ਨ ਠੀਕ ਢੰਗ ਹੁੰਦਾ।
ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਭਵੇਤਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਂ ਵਦਨ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਜੀਵਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਤਮ੍ ਇਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਹਸਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਮਨਾ ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਨੌਕਰ 'ਸਮਰਾਟ ਬਣ' ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮুনি, ਜੋ ਹੋਰ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਆਕਰ੍ਣਯਤਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਨ ਪੁਰੋਗਤਮ੍ । ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਵਜ੍ਞਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਵਸ੍ਤੁਨਿ
ਉਹ ਜੋ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਯ੍ ਆਕਾਸ਼ਸਰੋਜਿਨ੍ਯਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਕਾਸ਼ਮਹਾਵਨੇ । ਇਤ੍ਥਮ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਮ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ऽਸ੍ਯ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ 'ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?' ਵਾਂਗਰ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਾਨ੍ਤਾਮਧ੍ਯਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨੋ ऽਸ੍ਯ ਮਦਨੇषਵਃ । ਨ ਭੇਦਯਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਭੇਦਂ ਧਾਰਾ ਇਵ ਮਹੋਪਲਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰ ਚੁਭਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਨ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਪਦਾਮ੍ ਏਕਮ੍ ਆਵਾਸਮ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਸਿ ਕਿਂ ਧਨਮ੍ । ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਥਿਨੇ ਸ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛੇ, 'ਕੀ ਤੂੰ ਇਕ ਠਿਕਾਣਾ ਜਾਂ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?', ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਵੇ।