ਤਤ੍ ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਾਯ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍ ਅਪਾਰ੍ਥਕਾਃ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਭਯਾਦਯਃ
ਫਿਰ ਦੱਸੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਾਭ ਰਹਿਤ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਲਾਲਚ, ਨਫ਼ਰਤ ਤੇ ਡਰ—ਕਿਸ ਲਈ ਤੇ ਕਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਹਨ?
ਵਸ੍ਤੁਤੋ ऽਙ੍ਗ ਨ ਸਰ੍ਗਾਦਿਰ੍ ਨ ਸਰ੍ਗੋ ਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਸਰ੍ਗਤਾ । ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਕृਦਾਭਾਤਮ੍ ਇਦਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਸਦ੍ ਏਵ ਤਤ੍
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਅਰਚਨਾ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਅਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਵਿਪੁਲਾਭੋਗੇ ਸ੍ਵਚ੍ਛਚਿਜ੍ਜਲਪੂਰਿਤੇ । ਕਲਨਾਪਙ੍ਕਕਲਿਲੇ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਚਿਤ੍ਤਦਰ੍ਦੁਰੇ
ਜਿੱਥੇ ਖਾਲੀਪਣ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ-ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਾਫ਼ਤਾ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਡੱਡੂ ਵਿੱਚ—
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਖਾਤ੍ਮਨੋ ਗਗਨਾਤ੍ਮਿਕਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬੀਜਾਦ੍ ਇਯਂ ਜਾਤਾ ਭੂਰਿਭੂਤਸ਼ਿਲਾਵਲਿਃ
ਅਮਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਆਤਮਾ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਬੀਜ ਤੋਂ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੜੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਇਹ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯੁਪ੍ਤਂ ਚ ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਨ ਬੀਜਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨੋ ਜਾਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖੇਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੁਝ ਬੀਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਨਾ ਕੋਈ ਬੀਜ ਹੈ, ਨਾ ਕੁਝ ਉੱਗਿਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਿਲਾਵਲਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ ਤਾ ਵਿਬੁਧਾਦਯਃ । ਯਾਸ੍ ਤੁ ਵਰ੍ਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਏਤਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾ ਬੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਪੱਥਰ-ਵਾਂਗ ਬਣੇ ਹਨ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਹਨ; ਜੋ ਰੰਗ-ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਗਰੂਕ ਬੁੱਧੀਆਂ ਹਨ।
ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਧਪਕ੍ਵਾਸ੍ ਤਾ ਏਤਾ ਨਰਨਾਗਾਦਿਜਾਤਯਃ । ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਸ਼੍ਯਾਨਾ ਰਜੋਨष੍ਟਾਸ੍ ਤਾẖ ਕ੍ਰਿਮਿਸ੍ਥਾਵਰਾਦਯਃ
ਜੋ ਅਧ-ਪੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੀੜੇ, ਰੁੱਖ-ਪੌਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ।
ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਗੁਰ੍ਵ੍ਯḫ ਫਲੈਰ੍ ਹੀਨਾਸ਼੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਕਾਰਾẖ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ । ਅਸ਼ਰੀਰਾਸ਼੍ ਸ਼ਰੀਰਿਣ੍ਯਸ੍ ਤਾḫ ਪਿਸ਼ਾਚਾਦਿਕਾਸ੍ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੋ ਹਲਕੀਆਂ ਹਨ, ਫਲ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀਆਂ, ਰੂਪ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਮਿਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਜੀਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਨਸ੍ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪਰ੍ਯਨੁਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਤਾਸ੍ ਤਥੇਚ੍ਛਾ ਵਿਰਿਞ੍ਚਸ੍ਯ ਤਥਾ ਰਾਮ ਤਦੋਦਿਤਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ縛ੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਰਾਮਾ, ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾ ਏਵ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਰੂਪਿਣ੍ਯੋ ਭੂਤਜਾਤਯਃ । ਆਤਿਵਾਹਿਕਦੇਹਿਨ੍ਯḫ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿਰਹਿਤਾਤ੍ਮਿਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਤਾਸ਼੍ ਚਿਰਾਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਧਿਭੌਤਿਕਸਂਵਿਦਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੀਰ੍ਘਾਨੁਭਵਨਾਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾ ਜਾਗ੍ਰਦ੍ਦਸ਼ਾਮ੍ ਇਵ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਭੌਤਿਕ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਲੰਬੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ, ਸੁਪਨੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਤਥਾਭੂਤਾਧਿਭੌਤਿਕਾਃ । ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੁष੍ਟਮਨਸਸ੍ ਸ੍ਵਸਂਸਾਰਵਿਹਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਭੌਤਿਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾ ਗ੍ਰਾਮੇਯਕਾਨ੍ ਇਵ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੈਕਲੋਕਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਾ ਇਵੈਤਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ
ਕੁਝ ਜੀਵ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਹੋਰ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਭੂਤ ਜਾਤੀਆਂ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਇੱਕ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਬਹੁਨਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਵਪ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਲੋਕਵਤ੍ । ਨਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਭਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਨਾਸਂਸ੍ਥਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੂਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤਾ ਯਥੈਤਾ ਜਗਤਿ ਪਿਸ਼ਾਚਾਦ੍ਯਾẖ ਕੁਜਾਤਯਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ੍ ਤਥੈਤਾẖ ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰੇਤਾਦਯਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਿਸਾਚ ਆਦਿ ਨੀਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੰਭਾਂਡ, ਯਕਸ਼, ਪ੍ਰੇਤ ਆਦਿ ਜੀਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਯਤ੍ਰੇਹ ਵੈ ਨਾਗਾ ਜਲਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਿष੍ਠਤੇ । ਤਥਾ ਯਤ੍ਰ ਪਿਸ਼ਾਚਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਮਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਿੱਥੇ ਨਾਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪਿਸਾਚ ਆਦਿ ਜੀਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ऽਪਿ ਪਿਸ਼ਾਚਸ਼੍ ਚੇਦ੍ ਅਜਿਰੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਧਂ ਤਮਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਜੇ ਪਿਸਾਚ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਚ ਤਦ੍ ਭਾਨੁਰ੍ ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸ ਏਵ ਚਾਨੁਭਵਤਿ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਯਾਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਨਾ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੇਡ ਵੇਖੋ।
ਅਵਿਨਾਭਾਵਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦੇਸ੍ ਤੈਜਸਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਯਥਾ । ਪਿਸ਼ਾਚਾਦੇਰ੍ ਅਨਨ੍ਯਾਤ੍ਮ ਤਾਮਸਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਆਦਿ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਗੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਸਾਚ ਆਦਿ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੀ ਗੋਲ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇਜਸ੍ਯ੍ ਅਨੋਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਮਸ੍ਯ੍ ਓਜḫਪ੍ਰਧਾਨਤਾਮ੍ । ਉਲੂਕਵਤ੍ ਪਿਸ਼ਾਚਾਦ੍ਯਾ ਆ ਸृष੍ਟੇਸ੍ ਤਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਿਸਾਚ ਆਦਿ, ਉਲੂਕ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ।
ਏषਾ ਪਿਸ਼ਾਚਾਦਿਜਨਸ੍ਯ ਜਾਤਿḫ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਤੇ ਸਮਯਾਨਪੇਤਾ । ਪਿਸ਼ਾਚਤੁਲ੍ਯਸ੍ ਸੁਰਲੋਕਪਾਲਲੋਕੇषੁ ਜਾਤੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਤ੍
ਇਹ ਪਿਸਾਚ ਆਦਿ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਰੁਟੀਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਸੰਗਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਸਾਚ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਵਪੁਰ੍ ਭੂਤਪਞ੍ਚਕਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਵਿਹਰਨ੍ਨ੍ ਅਹਮ੍ ਆਕਾਸ਼ੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਇਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਿਸਾਚ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸ਼ਕ੍ਰਾ ਹਰਿਹਰਾਦਯਃ । ਨ ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾ ਨਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ; ਨਾ ਹੀ ਦੇਵ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਜਾਂ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਨਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਿ ਮਯਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਦ੍ਵਚਃ । ਇਤ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਮੋਹਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੋ ਵਿਕ੍ਰੀਤ ਇਵ ਸਜ੍ਜਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮੈਂ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਸਕੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਚਿਨ੍ਤਿਤਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ ਇਮੇ ਵਯਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮਾਂ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ ਤੇਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ', ਤੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਮਾਮ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ । ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਪੁਰḫ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਦ੍ਰੁਮਂ ਯਥਾ
ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਜਾਦੂਈ ਦਰਖ਼ਤ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਗੀਰ੍ਵਾਣਗੇਹੇषੁ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵ੍ਯਵਹਾਰ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਸਮਾਚਾਰਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ਙ੍ਕਚੇष੍ਟਿਤਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਇਆ ਅਤੇ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲਜੁਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਕੋਈ ਡਰ ਜਾਂ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਬਿਨਾਂ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯੈਰ੍ ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਦृष੍ਟੋ ऽਹਮ੍ ਅਜਿਰੋਤ੍ਥਿਤਃ । ਵਸਿष੍ਠḫ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਇਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਛਲਾ ਜੀਵਨ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਵੇਂ ਆਏ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਤਾਤ੍ ਸਮੁਦਿਤੋ ਦृष੍ਟੋ ਯੈਰ੍ ਅਹਂ ਗਗਨਾਸ੍ਪਦੇ । ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਵਾਤਵਸਿष੍ਠਾਖ੍ਯਸ੍ ਤੈਰ੍ ਅਹਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਵਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਾਤਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪukarਦੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਯ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਭ੍ਯੋ ਦृष੍ਟੋ ऽਹਂ ਯੈਰ੍ ਨਭੋਗਤੈਃ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ ਤੈਜਸ ਇਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿਚ, ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਜਸ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ।