ਅਦ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਨਿਰਹਙ੍ਕृਤਿਨਾ ਮਯਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਸਾਦਿਤਂ ਧਿਯਾ
ਅੱਜ, ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਾਸਤੇ ਬੇਰੁਖੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਚਿਰਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਤੇਨੈਤਨ੍ ਨਭਸḫ ਪਦਮ੍ । ਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਗਤਵਾਨ੍ ਅਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਤਾਂ ਕੁਟੀਮ੍
ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਕੱਲੇ ਚੈਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਝੋਪੜੀ ਵੇਖੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯੈਤਤ੍ ਸਮ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਂ ਯਦ੍ ਧਿ ਸਾ ਭਵਤẖ ਕੁਟੀ । ਆਗਨ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕ੍ਵਾਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰੀ ਝੋਪੜੀ ਸੀ; ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਵੇਂਗਾ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ । ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਹ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਗਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਮਾਨਿਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਇਆ।
ਏਤਨ੍ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਏषੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਯਾ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਨ ਯਾਵਦ੍ ਅਵਧਾਨਪਰੈਰ੍ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣੀਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਧਿਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ਼ੇषਵਸ੍ਤੁ । ਤਾਵਤ੍ ਤ੍ਰਿਕਾਲਕਲਨਾਂ ਨ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਕਾਞ੍ਚਿਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਜਜਾਦਿਮਨਸੋ ऽਪਿ ਮੁਨੇ ਸ੍ਵਭਾਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ सिद्ध, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕੇ ਨਿਸਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਤਦ ਤਕ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਮਨਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਅਥ ਹੇਮਮਯਾਕਾਸ਼ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਮਹਾਭੁਵਿ । ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ ਏਵ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੇਦਮ੍ ਅਹਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਉਸ सिद्ध ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕੇਵਲਂ ਯਾਵਨ੍ ਮਯਾਪਿ ਨ ਵਿਚਾਰਿਤਮ੍ । ਅਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਰਹਿਤਾ ਨਾਮ ਨ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਦੇਹਤਾ
ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੀਮਾ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਯਾ ਤਵੋਦਨ੍ਤਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਸੌ ਸ੍ਥਿਰੀਕृਤਾ । ਨ ਕੁਟੀ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਯੇਨ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਵਿष੍ਯਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਝੋਪੜੀ ਨਾ ਮਿਲਦੀ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਟਿਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਯਦ੍ ਗਤਂ ਗਤਮ੍ ਏਵ ਤਤ੍ । ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਤੀਤਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਿਕੀਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰਿਆ ਤੇ ਛੱਡਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸਿਦ੍ਧਲੋਕੇषੁ ਨਿਵਸਾਵੋ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਾਸ੍ਪਦਸ੍ਥਿਤਯਸ੍ ਸੌਮ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਸਿਦ੍ਧੌ ਸੁਸਾਧਨਮ੍
ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਉਠ ਕੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੀਏ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਕੜ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ।
ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਤਾਵ੍ ਆਵਾਮ੍ ਉਤ੍ਪ੍ਲੁਤੌ ਤਾਰਕੋਪਮੌ । ਸਮਮ੍ ਏਕਪੁਟੋਡ੍ਡੀਨੌ ਵ੍ਯੋਮ ਯਨ੍ਤ੍ਰੋਪਲਾਵ੍ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਪਏ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਾਮਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਥ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ । ਗਤਸ੍ ਸੋ ऽਭਿਮਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਹਂ ਚਾਭਿਮਤਂ ਗਤਃ
ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਖਿਲਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਰਾਘਵ । ਤਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯੀਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਂਸृਤੀਨਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਾਮ੍
ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅਚੰਭਤ ਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਭਗਵਂਸ੍ ਤਵ ਦੇਹੋ ऽਸੌ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਅਣੁਤਾਂ ਗਤਃ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤẖ ਕੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸਿਦ੍ਧਲੋਕਾਂਸ੍ ਤਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਭਗਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਕਿਹੜੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ?
ਆਂ ਸ੍ਂਰ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਕਿਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤੋ ਮਮ ਜਗਦ੍ਗृਹੇ । ਭ੍ਰਮਤਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਸੇਨਾਸੁ ਲੋਕਪਾਲਪੁਰੀषੁ ਚ
ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ—ਸੁਣ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਹਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਮਾਮ੍ ਇਮਂ ਦੇਹਰਹਿਤਮ੍ ਆਤਿਵਾਹਿਕਦੇਹਿਨਮ੍
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਹੀ ਸੀ.
ਅਹਂ ਕਿਲ ਤਦਾ ਰਾਮ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਗਗਨਾਕृਤਿਃ । ਨ ਚਾਧਾਰੋ ਨ ਚਾਧੇਯਸ਼੍ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਮਯਾਤ੍ਮਕਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਸੀ—ਨਾ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਧਾਰਤਾ, ਮੇਰੀ ਸਰੀਰ ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ.
ਨ ਗ੍ਰਹੀਤਾ ਨ ਚ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਰ੍ਥਾਵਬੋਧਿਨਾਮ੍ । ਨ ਚੈਵ ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਨਾਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਆਵृਤਿਕਾਰਕਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਸਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ.
ਅਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਪਦਾਰ੍ਥੌਘੈਸ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਾਨੁਭਵੋਨ੍ਮੁਖਃ । ਵ੍ਯਵਹਰ੍ਤਾ ਤਥਾਭੂਤੈਰ੍ ਏਵ ਪੁਮ੍ਭਿਰ੍ ਮਨੋਮਯੈਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਵੱਲ ਆਪ ਹੀ ਮੋੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ.
ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨੁਭੂਤਯੋ ਰਾਮ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤੋ ऽਤ੍ਰਾਵਿਖਣ੍ਡਿਤਃ । ਅਨੁਭੂਤ੍ਯਪਲਾਪਂ ਤੁ ਯẖ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤੇਨ ਤੇ ऽਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਲਮ੍
ਰਾਮਾ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ ਤਜਰਬਿਆਂ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਮਿਸਾਲ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਲ ਤਜਰਬਾ ਹੀ ਨਾਂ ਮੰਨੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹੇ।
ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਨਰੋ ਗੇਹੇ ਵ੍ਯਵਹਰ੍ਤਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਥਾ ਤਦਾ ਨ ਦृष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਨਭੋਗਤੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਮਨੁੱਖ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਅਹਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਕਾਰਭਾਵਨਮ੍ । ਮਾਮ੍ ਆਤਿਵਾਹਿਕਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਲੀ ਆਕਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਜੋ ਸੁਖਮ ਯਾਤਰੀ ਦੀ ਸੁਰਤ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਦੇਹਤ੍ਵਾਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਵ੍ਯੋਮਵਪੁਰ੍ ਯਦਿ । ਤਤ੍ ਕਥਂ ਤੇਨ ਸਿਦ੍ਧੇਨ ਦृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਕਨਕਾਵਨੌ
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗੀ ਸਰੂਪ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਲਿਆ?
ਅਸ੍ਮਦਾਦਿਰ੍ ਜਨੋ ਰਾਮ ਯਥਾਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਰ੍ਥਭਾਕ੍ । ਨਾਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸਤ੍ਯਕਾਮਵਪੁਰ੍ ਯਤਃ
ਹੇ ਰਾਮ, ਅਸੀਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਸੋਚੀ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਯਵਹਾਰੇषੁ ਮਗ੍ਨੇਨ ਲੌਕਿਕੇष੍ਵ੍ ਅਮਲਾਤ੍ਮਨਾ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਾਰ੍ਯਤੇ ਪੁਂਸਾ ਸ੍ਵਾਤਿਵਾਹਿਕਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਨੀਆਵੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਖਮ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਮਾਮ੍ ਏष ਇਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਤਦਾ । ਤੇਨ ਮਾਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਏष ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਰ੍ਥਭਾਜਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਚੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸੀ।
ਜਨੋ ਜਰਢਭੇਦਤ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਰ੍ਥਭਾਜਨਮ੍ । ਸ ਏਵ ਜੀਰ੍ਣਭੇਦਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਕਾਮਤ੍ਵਭਾਜਨਮ੍
ਆਮ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਵਿਚਾਰ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਯੋਸ੍ ਤੁ ਸਿਦ੍ਧਯੋਸ੍ ਸਿਦ੍ਧ ਵਿਰੁਦ੍ਧੇਪ੍ਸਿਤਯੋਰ੍ ਮਿਥਃ । ਅਧਿਕੈਕਾਵਦਾਤਾਤ੍ਮਾ ਜਯੀ ਪੁਰੁषਯਤ੍ਨਵਾਨ੍
ਪਰ ਦੋ ਪੂਰਨ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੈ, ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਤਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਸੇਨਾਸੁ ਲੋਕਪਾਲਪੁਰੀषੁ ਮੇ । ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਵ੍ਯਵਹਾਰੌਘੈਸ੍ ਸਾਤਿਵਾਹਿਕਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਈ ਕੰਮਾਂ-ਕਾਰਾਂ ਦੇ ਚਲਦੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਸੁਰਗੀ ਸੇਵਕ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।