ਸ਼ਰਦਮ੍ਬੁਧਰਚ੍ਛਾਯਾਗਤ੍ਵਰ੍ਯੋ ਯੌਵਨਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਆਪਾਤਰਮ੍ਯਾ ਵਿषਯਾḫ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਪਰਿਤਾਪਿਨਃ
ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂਵ ਵਾਂਗ ਛੇਤੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇ ਦੇ ਸੁਖ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਕḫ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਾਤਾ ਜੀਵਿਤੇ ਮਹਤਾਮ੍ ਅਪਿ । ਚਲਾਨ੍ਯ੍ ਆਯੂਂषਿ ਸ਼ਾਖਾਗ੍ਰਲਮ੍ਬਾਮ੍ਬੂਨੀਵ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੌਤ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਟਾਹਣੀ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਲਟਕਦਾ ਪਾਣੀ।
ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਜੀਰ੍ਯਤẖ ਕੇਸ਼ਾ ਦਨ੍ਤਾ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਜੀਰ੍ਯਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤृष੍ਣੈਵੈਕਾ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਕੇਸ ਤੇ ਦੰਦ ਢਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਇੱਛਾ ਹੀ ਇੱਕ ਐਸੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਭੋਗਾਭੋਗਾਤਿਗਹਨੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਯਕਾਨਨੇ । ਪਰਮ੍ ਉਲ੍ਲਾਸਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਤृष੍ਣੈਕਾ ਵਿषਮਞ੍ਜਰੀ
ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਸ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਹੀ ਇੱਕ ਵਕਰੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲਦੀ ਹੈ।
ਬਾਲ੍ਯਂ ਯੌਵਨਵਦ੍ ਯਾਤਿ ਯੌਵਨਂ ਯਾਤਿ ਬਾਲ੍ਯਵਤ੍ । ਉਪਮਾਨੋਪਮੇਯਤ੍ਵਂ ਭਙ੍ਗੁਰਤ੍ਵੇ ਮਿਥੋ ऽਨਯੋਃ
ਬਚਪਨ ਵੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵੀ ਬਚਪਨ ਵਾਂਗ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸਵਾਰਤਾ, ਤੁਲਨਾ ਤੇ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਂ ਗਲਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਲਮ੍ ਅਞ੍ਜਲਿਤੋ ਯਥਾ । ਪ੍ਰਵਾਹ ਇਵ ਵਾਹਿਨ੍ਯਾ ਗਤਂ ਨ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੀਵਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਇਕ ਵਾਰ ਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਏਵਾਗਤੋ ਦੇਹẖ ਕੁਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਵਾਤਵਤ੍ । ਯਾਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤ ਏਵਾਸ੍ਤਂ ਤਰਙ੍ਗਾਮ੍ਬੁਦਦੀਪਵਤ੍
ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੱਥੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂਫਾਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ, ਇਹ ਲਹਿਰ, ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਮ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਰਮ੍ਯਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਥਿਰੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਥਿਰਤਾਪਿ ਚ । ਸਤ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਸਤ੍ਯਤਾਰ੍ਥੇषੁ ਤੇਨੇਹ ਵਿਰਸਾ ਵਯਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਅਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗਦਾ ਉਹ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਸਮਝੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝੂਠ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਉਕਾ ਗਏ ਹਾਂ।
ਸੁਖਂ ਯਦ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਗਤੇ ਮਨਸਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਤਾਮ੍ । ਪਾਤਾਲੇ ਭੂਤਲੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਨ੍ ਨ ਭੋਗੇषੁ ਕੇषੁਚਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਨਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ।
ਅਪਿ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਹृਦ੍ਯਾਰ੍ਥਾḫ ਪਞ੍ਚਾਪੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵृਤ੍ਤਯਃ । ਨਾਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ਏਤਾ ਭृਙ੍ਗਂ ਚਿਤ੍ਰਲਤਾ ਇਵ
ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਦਿਲ ਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਪੇਂਟ ਕੀਤੀ ਲਤਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਅਦ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਨਿਰਹਙ੍ਕृਤਿਨਾ ਮਯਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਸਾਦਿਤਂ ਧਿਯਾ
ਅੱਜ, ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਾਸਤੇ ਬੇਰੁਖੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਚਿਰਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਤੇਨੈਤਨ੍ ਨਭਸḫ ਪਦਮ੍ । ਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਗਤਵਾਨ੍ ਅਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਤਾਂ ਕੁਟੀਮ੍
ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਕੱਲੇ ਚੈਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਝੋਪੜੀ ਵੇਖੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯੈਤਤ੍ ਸਮ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਂ ਯਦ੍ ਧਿ ਸਾ ਭਵਤẖ ਕੁਟੀ । ਆਗਨ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕ੍ਵਾਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰੀ ਝੋਪੜੀ ਸੀ; ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਵੇਂਗਾ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ । ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਹ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਗਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਮਾਨਿਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਇਆ।
ਏਤਨ੍ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਏषੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਯਾ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਨ ਯਾਵਦ੍ ਅਵਧਾਨਪਰੈਰ੍ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣੀਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਧਿਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ਼ੇषਵਸ੍ਤੁ । ਤਾਵਤ੍ ਤ੍ਰਿਕਾਲਕਲਨਾਂ ਨ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਕਾਞ੍ਚਿਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਜਜਾਦਿਮਨਸੋ ऽਪਿ ਮੁਨੇ ਸ੍ਵਭਾਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ सिद्ध, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕੇ ਨਿਸਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਤਦ ਤਕ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਮਨਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਅਥ ਹੇਮਮਯਾਕਾਸ਼ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਮਹਾਭੁਵਿ । ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ ਏਵ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੇਦਮ੍ ਅਹਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਉਸ सिद्ध ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕੇਵਲਂ ਯਾਵਨ੍ ਮਯਾਪਿ ਨ ਵਿਚਾਰਿਤਮ੍ । ਅਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਰਹਿਤਾ ਨਾਮ ਨ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਦੇਹਤਾ
ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੀਮਾ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਯਾ ਤਵੋਦਨ੍ਤਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਸੌ ਸ੍ਥਿਰੀਕृਤਾ । ਨ ਕੁਟੀ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਯੇਨ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਵਿष੍ਯਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਝੋਪੜੀ ਨਾ ਮਿਲਦੀ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਟਿਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਯਦ੍ ਗਤਂ ਗਤਮ੍ ਏਵ ਤਤ੍ । ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਤੀਤਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਿਕੀਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰਿਆ ਤੇ ਛੱਡਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸਿਦ੍ਧਲੋਕੇषੁ ਨਿਵਸਾਵੋ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਾਸ੍ਪਦਸ੍ਥਿਤਯਸ੍ ਸੌਮ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਸਿਦ੍ਧੌ ਸੁਸਾਧਨਮ੍
ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਉਠ ਕੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੀਏ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਕੜ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ।
ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਤਾਵ੍ ਆਵਾਮ੍ ਉਤ੍ਪ੍ਲੁਤੌ ਤਾਰਕੋਪਮੌ । ਸਮਮ੍ ਏਕਪੁਟੋਡ੍ਡੀਨੌ ਵ੍ਯੋਮ ਯਨ੍ਤ੍ਰੋਪਲਾਵ੍ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਪਏ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਾਮਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਥ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ । ਗਤਸ੍ ਸੋ ऽਭਿਮਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਹਂ ਚਾਭਿਮਤਂ ਗਤਃ
ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਖਿਲਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਰਾਘਵ । ਤਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯੀਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਂਸृਤੀਨਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਾਮ੍
ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅਚੰਭਤ ਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਭਗਵਂਸ੍ ਤਵ ਦੇਹੋ ऽਸੌ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਅਣੁਤਾਂ ਗਤਃ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤẖ ਕੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸਿਦ੍ਧਲੋਕਾਂਸ੍ ਤਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਭਗਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਕਿਹੜੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ?
ਆਂ ਸ੍ਂਰ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਕਿਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤੋ ਮਮ ਜਗਦ੍ਗृਹੇ । ਭ੍ਰਮਤਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਸੇਨਾਸੁ ਲੋਕਪਾਲਪੁਰੀषੁ ਚ
ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ—ਸੁਣ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਹਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਮਾਮ੍ ਇਮਂ ਦੇਹਰਹਿਤਮ੍ ਆਤਿਵਾਹਿਕਦੇਹਿਨਮ੍
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਹੀ ਸੀ.
ਅਹਂ ਕਿਲ ਤਦਾ ਰਾਮ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਗਗਨਾਕृਤਿਃ । ਨ ਚਾਧਾਰੋ ਨ ਚਾਧੇਯਸ਼੍ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਮਯਾਤ੍ਮਕਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਸੀ—ਨਾ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਧਾਰਤਾ, ਮੇਰੀ ਸਰੀਰ ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ.
ਨ ਗ੍ਰਹੀਤਾ ਨ ਚ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਰ੍ਥਾਵਬੋਧਿਨਾਮ੍ । ਨ ਚੈਵ ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਨਾਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਆਵृਤਿਕਾਰਕਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਸਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ.
ਅਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਪਦਾਰ੍ਥੌਘੈਸ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਾਨੁਭਵੋਨ੍ਮੁਖਃ । ਵ੍ਯਵਹਰ੍ਤਾ ਤਥਾਭੂਤੈਰ੍ ਏਵ ਪੁਮ੍ਭਿਰ੍ ਮਨੋਮਯੈਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਵੱਲ ਆਪ ਹੀ ਮੋੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ.