ਬਹੂਨ੍ ਕਾਲਪਰਾਵਰ੍ਤਾਨ੍ ਇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਾਨ੍ ਸੁਖਂ ਮਨਾਕ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਪ੍ਰਿਯਵਿਯੋਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਯਾਤਿ ਜਰ੍ਜਰਤਾਂ ਜਨਃ
ਇਨਸਾਨ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿਚ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਹਾਲਾਤ ਤੇ ਪਿਆਰੇਆਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗਾ ਵਿषਯਸਮ੍ਭੋਗਾ ਭੋਗਾ ਇਵ ਫਣਾਵਤਾਮ੍ । ਦਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਮਨਾਕ੍ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਦृष੍ਟਨष੍ਟਾḫ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਛੁਹਟ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁਰ੍ ਯਾਤਿ ਨਿਰਾਯਾਸਪਦਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਉਦਰ੍ਕਭਙ੍ਗੁਰਾਕਾਰੈẖ ਕਰਾਲੈẖ ਕष੍ਟਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
ਜੀਵਨ ਆਸਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਕਠੋਰ, ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਭੋਗਾਸ਼ਾਬਦ੍ਧਤृष੍ਣਾਨਾਮ੍ ਅਵਮਾਨḫ ਪਦੇ ਪਦੇ । ਆਲਾਨਪਰਿਲੀਨਾਨਾਂ ਵਨ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਦਨ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਸਮ੍ਪਦḫ ਪ੍ਰਮਦਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਰਙ੍ਗੋਤ੍ਸਙ੍ਗਭਙ੍ਗੁਰਾਃ । ਕਸ੍ ਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਹਿਫਣਾਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਚ੍ਛਾਯਾਸੁ ਰਮਤੇ ਬੁਧਃ
ਧਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬੜੀ ਨਾਜੁਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਦੀ ਫਣ ਦੀ ਛਾਂ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸਤ੍ਯਂ ਮਨੋਰਮਾẖ ਕਾਮਾਸ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਰਮ੍ਯਾ ਵਿਭੂਤਯਃ । ਕਿਂ ਤੁ ਮਤ੍ਤਾਙ੍ਗਨਾਪਾਙ੍ਗਭਙ੍ਗਲੋਲਂ ਹਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਸਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੀਵਨ ਆਪ ਹੀ ਨਸ਼ੀਲੀ ਔਰਤ ਦੀ ਡੋਲਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਬੜਾ ਅਸਥਿਰ ਹੈ।
ਆਪਾਤਰਮਣੀਯੇषੁ ਰਮਨ੍ਤੇ ਵਿषਯੇषੁ ਯੇ । ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਰਸਾਨ੍ਤੇषੁ ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਕੇषੁ ਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੀ ਸੁਹਾਵਣੇ ਲੱਗਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਸੁਖ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਸਵਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਦੋषੋਪਰੁਦ੍ਧਾਨਿ ਦੁਸ੍ਸਾਧਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਚ । ਧਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਭਵ੍ਯਸੇਵ੍ਯਾਨਿ ਮਮ ਜਾਤੁ ਨ ਤੁष੍ਟਯੇ
ਧਨ ਦੁੰਦ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਉਣ ਵਿਚ ਔਖਾ ਤੇ ਅਸਥਿਰ, ਇਹ ਅਣਸੁਧੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਤੋਂ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਆਪਾਤਮਾਤ੍ਰਮਧੁਰਾ ਦੁẖਖਪਰ੍ਯਵਸਾਯਿਨੀ । ਮੋਹਨਾਯੈਵ ਲੋਕਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀẖ ਕ੍ਸ਼ਣਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਸੌਭਾਗ ਬਸ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਖ਼ਰ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪਾਤਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਿਮਰ੍ਦਵਿਰਸਾਨ੍ਯ੍ ਅਤਿ । ਸੁਖਾਨ੍ਯ੍ ਆਪਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾਨਿ ਸਙ੍ਗਤਾਨਿ ਖਲੈਰ੍ ਇਵ
ਜੋ ਸੁਖ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਝਗੜਿਆਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੁਚੀ ਜਲਦੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁਖ ਜੋ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬਸ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਦਮ੍ਬੁਧਰਚ੍ਛਾਯਾਗਤ੍ਵਰ੍ਯੋ ਯੌਵਨਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਆਪਾਤਰਮ੍ਯਾ ਵਿषਯਾḫ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਪਰਿਤਾਪਿਨਃ
ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂਵ ਵਾਂਗ ਛੇਤੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇ ਦੇ ਸੁਖ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਕḫ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਾਤਾ ਜੀਵਿਤੇ ਮਹਤਾਮ੍ ਅਪਿ । ਚਲਾਨ੍ਯ੍ ਆਯੂਂषਿ ਸ਼ਾਖਾਗ੍ਰਲਮ੍ਬਾਮ੍ਬੂਨੀਵ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੌਤ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਟਾਹਣੀ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਲਟਕਦਾ ਪਾਣੀ।
ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਜੀਰ੍ਯਤẖ ਕੇਸ਼ਾ ਦਨ੍ਤਾ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਜੀਰ੍ਯਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤृष੍ਣੈਵੈਕਾ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਕੇਸ ਤੇ ਦੰਦ ਢਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਇੱਛਾ ਹੀ ਇੱਕ ਐਸੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਭੋਗਾਭੋਗਾਤਿਗਹਨੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਯਕਾਨਨੇ । ਪਰਮ੍ ਉਲ੍ਲਾਸਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਤृष੍ਣੈਕਾ ਵਿषਮਞ੍ਜਰੀ
ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਸ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਹੀ ਇੱਕ ਵਕਰੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲਦੀ ਹੈ।
ਬਾਲ੍ਯਂ ਯੌਵਨਵਦ੍ ਯਾਤਿ ਯੌਵਨਂ ਯਾਤਿ ਬਾਲ੍ਯਵਤ੍ । ਉਪਮਾਨੋਪਮੇਯਤ੍ਵਂ ਭਙ੍ਗੁਰਤ੍ਵੇ ਮਿਥੋ ऽਨਯੋਃ
ਬਚਪਨ ਵੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵੀ ਬਚਪਨ ਵਾਂਗ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸਵਾਰਤਾ, ਤੁਲਨਾ ਤੇ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਂ ਗਲਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਲਮ੍ ਅਞ੍ਜਲਿਤੋ ਯਥਾ । ਪ੍ਰਵਾਹ ਇਵ ਵਾਹਿਨ੍ਯਾ ਗਤਂ ਨ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੀਵਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਇਕ ਵਾਰ ਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਏਵਾਗਤੋ ਦੇਹẖ ਕੁਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਵਾਤਵਤ੍ । ਯਾਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤ ਏਵਾਸ੍ਤਂ ਤਰਙ੍ਗਾਮ੍ਬੁਦਦੀਪਵਤ੍
ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੱਥੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂਫਾਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ, ਇਹ ਲਹਿਰ, ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਮ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਰਮ੍ਯਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਥਿਰੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਥਿਰਤਾਪਿ ਚ । ਸਤ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਸਤ੍ਯਤਾਰ੍ਥੇषੁ ਤੇਨੇਹ ਵਿਰਸਾ ਵਯਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਅਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗਦਾ ਉਹ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਸਮਝੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝੂਠ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਉਕਾ ਗਏ ਹਾਂ।
ਸੁਖਂ ਯਦ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਗਤੇ ਮਨਸਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਤਾਮ੍ । ਪਾਤਾਲੇ ਭੂਤਲੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਨ੍ ਨ ਭੋਗੇषੁ ਕੇषੁਚਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਨਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ।
ਅਪਿ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਹृਦ੍ਯਾਰ੍ਥਾḫ ਪਞ੍ਚਾਪੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵृਤ੍ਤਯਃ । ਨਾਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ਏਤਾ ਭृਙ੍ਗਂ ਚਿਤ੍ਰਲਤਾ ਇਵ
ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਦਿਲ ਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਪੇਂਟ ਕੀਤੀ ਲਤਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਅਦ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਨਿਰਹਙ੍ਕृਤਿਨਾ ਮਯਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਸਾਦਿਤਂ ਧਿਯਾ
ਅੱਜ, ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਾਸਤੇ ਬੇਰੁਖੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਚਿਰਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਤੇਨੈਤਨ੍ ਨਭਸḫ ਪਦਮ੍ । ਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਗਤਵਾਨ੍ ਅਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਤਾਂ ਕੁਟੀਮ੍
ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਕੱਲੇ ਚੈਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਝੋਪੜੀ ਵੇਖੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯੈਤਤ੍ ਸਮ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਂ ਯਦ੍ ਧਿ ਸਾ ਭਵਤẖ ਕੁਟੀ । ਆਗਨ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕ੍ਵਾਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰੀ ਝੋਪੜੀ ਸੀ; ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਵੇਂਗਾ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ । ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਹ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਗਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਮਾਨਿਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਇਆ।
ਏਤਨ੍ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਏषੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਯਾ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਨ ਯਾਵਦ੍ ਅਵਧਾਨਪਰੈਰ੍ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣੀਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਧਿਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ਼ੇषਵਸ੍ਤੁ । ਤਾਵਤ੍ ਤ੍ਰਿਕਾਲਕਲਨਾਂ ਨ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਕਾਞ੍ਚਿਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਜਜਾਦਿਮਨਸੋ ऽਪਿ ਮੁਨੇ ਸ੍ਵਭਾਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ सिद्ध, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕੇ ਨਿਸਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਤਦ ਤਕ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਮਨਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਅਥ ਹੇਮਮਯਾਕਾਸ਼ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਮਹਾਭੁਵਿ । ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ ਏਵ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੇਦਮ੍ ਅਹਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਉਸ सिद्ध ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕੇਵਲਂ ਯਾਵਨ੍ ਮਯਾਪਿ ਨ ਵਿਚਾਰਿਤਮ੍ । ਅਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਰਹਿਤਾ ਨਾਮ ਨ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਦੇਹਤਾ
ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੀਮਾ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਯਾ ਤਵੋਦਨ੍ਤਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਸੌ ਸ੍ਥਿਰੀਕृਤਾ । ਨ ਕੁਟੀ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਯੇਨ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਵਿष੍ਯਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਝੋਪੜੀ ਨਾ ਮਿਲਦੀ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਟਿਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਯਦ੍ ਗਤਂ ਗਤਮ੍ ਏਵ ਤਤ੍ । ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਤੀਤਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਿਕੀਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰਿਆ ਤੇ ਛੱਡਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ।