ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਃ ਪਰਾਨ੍ । ਸਙ੍ਘਰ੍षਾਨ੍ ਨਾਮ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਨ੍ ਦੁਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਾਨ੍ ਬਲੀਯਸਃ
ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਪੰਜਾਹ ਬੇਹਤਰੀਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਬੜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਘਰਸ਼ਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਏਵਂਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਨ ਰਾਮਗਮਨੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਕ੍ਲਵਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲਣ ਨਾ ਦੇ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਮਯੇ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਸਮੀਪੇ ਪੁਰੁषਸ੍ ਤੁ ਸਾਧੁਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ऽਪਿ ਮृਤ੍ਯਾਵ੍ ਅਮਰਤ੍ਵਮ੍ ਏਤਿ ਮਾ ਦੀਨਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਯਥਾ ਵਿਮੂਢਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਗਲਤਫਹਮੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਤਾਸ ਨਾ ਹੋ।
ਤਥਾ ਵਸਿष੍ਠੇ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ ਸੁਤਮ੍ । ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਨਾ ਰਾਮਮ੍ ਆਜੁਹਾਵ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤੀਹਾਰ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਰਾਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ ਅਵਿਘ੍ਨੇਨ ਮੁਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਆਨਯ
ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਵੀਰ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਤੇ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉ।
ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਸृष੍ਟੋ ऽਸੌ ਗਤ੍ਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣਾਗਤ੍ਯ ਸਮੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ 'ਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵ ਦੋਰ੍ਦਲਿਤਾਸ਼ੇषਰਿਪੋ ਰਾਮਸ੍ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਵਿਮਨਾਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ षਟ੍ਪਦਃ ਕਮਲੇ ਯਥਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੰਬੀ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੇਤਿ ਵਕ੍ਤਿ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਚੈਕਕਃ । ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਸ ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਥਾਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਿ ਖਿਨ੍ਨਧੀਃ
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿਚ ਆਵਾਂਗਾ,' ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤੇਨ ਭੂਪਾਲਸ੍ ਤਂ ਰਾਮਾਨੁਚਰਂ ਜਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਥਂ ਕੀਦृਕ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਮ ਇਤਿ ਪृष੍ਟੋ ਮਹੀਭृਤਾ । ਰਾਮਭृਤ੍ਯਜਨਃ ਖਿਨ੍ਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਹ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰਾਮ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਹੈ?', ਤਾਂ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਦੇਹਯष੍ਟਿਮ੍ ਇਮਾਂ ਦੇਵ ਧਾਰਯਨ੍ਤ ਇਮੇ ਵਯਮ੍ । ਖਿਨ੍ਨਾਃ ਖੇਦਪਰਿਮ੍ਲਾਨੇ ਵਿਭੋ ਰਾਮੇ ਸੁਤੇ ਤਵ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਥੱਕੇ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋਏ ਪਏ ਹਾਂ।
ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਗਤਃ । ਸਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਰਾਜੀਵ-ਨੈਣ ਰਾਮ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਯਤ੍ਨਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਯਾਸ੍ਮਾਕਂ ਨਿਜਵ੍ਯਾਪਾਰਮ੍ ਆਹ੍ਨਿਕਮ੍ । ਸਾਯਮ੍ ਅਮ੍ਲਾਨਵਦਨਃ ਕਰੋਤਿ ਨ ਕਰੋਤਿ ਵਾ
ਸਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਤੇ ਅਰਜ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਨਾਨਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਚਾਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਿਖੇਦਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ऽਪਿ ਹਿ ਨਾ ਤृਪ੍ਤੇਰ੍ ਅਸ਼੍ਨਾਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਨਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਰਵਾਇਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਥੱਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਕਹਿਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਰੱਬਾ, ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਲੋਲਾਨ੍ਤਃਪੁਰਨਾਰੀਭਿਃ ਕृਤਦੋਲਾਭਿਰ੍ ਅਙ੍ਗਨੇ । ਨ ਚ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਲੀਲਾਭਿਰ੍ ਧਰਾਦ੍ਭਿਰ੍ ਇਵ ਚਾਤਕਃ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਝੂਲੇ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਸਮ੍ਪ੍ਰੋਤਾ ਕੇਯੂਰਕਟਕਾਵਲੀ । ਨਾਨਨ੍ਦਯਤਿ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਦ੍ਯੌਃ ਪਾਤਵਿਵਸ਼ਂ ਯਥਾ
ਮਾਣਕ ਤੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਕੰਗਣ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਰੀਡਦ੍ਵਧੂਵਿਲੋਲੇषੁ ਵਹਤ੍ਕੁਸੁਮਵਾਯੁषੁ । ਲਤਾਵਲਯਗੇਹੇषੁ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਤਿਵਿषਾਦਵਾਨ੍
ਖੇਡਦੀਆਂ, ਚਲਾਕ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਾਟੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਾਲੇ ਬਾਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਰਮ੍ਯਮ੍ ਉਚਿਤਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪੇਸ਼ਲਂ ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਿ ਵਾ । ਬਾष੍ਪਪੂਰੇਕ੍ਸ਼ਣ ਇਵ ਤੇਨੈਵ ਪਰਿਖਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਹਣਾ, ਠੀਕ, ਮਿੱਠਾ ਜਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਹੋਣ।
ਕਿਮ੍ ਇਮਾ ਦੁਃਖਦਾਯਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਪੁਰੋਗਤਾਃ । ਇਤਿ ਨृਤ੍ਤਵਿਲਾਸੇषੁ ਕਾਮਿਨੀਃ ਪਰਿਨਿਨ੍ਦਤਿ
ਨੱਚਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਝਿਡਕਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਉਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?"
ਭੋਜਨਂ ਸ਼ਯਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਲਾਸਂ ਪਾਨਮ੍ ਆਸਨਮ੍ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਇਵ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਖਾਣਾ, ਸੌਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ, ਪੀਣਾ ਜਾਂ ਬੈਠਣਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਫ਼ਰਤ।
ਕਿਂ ਸਮ੍ਪਦਾ ਕਿਂ ਵਿਪਦਾ ਕਿਂ ਗੇਹੇਨ ਕਿਮ੍ ਈਹਿਤੈਃ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਸਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਏਕੋ ऽਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਦੌਲਤ ਦਾ ਕੀ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਕੀ, ਘਰ ਦਾ ਕੀ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ? ਇਹ ਸਭ ਝੂਠ ਹੈ," ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੋਦੇਤਿ ਪਰਿਹਾਸੇषੁ ਨ ਭੋਗੇषੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ । ਨ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਮੌਨਮ੍ ਏਵਾਵਲਮ੍ਬਤੇ
ਉਹ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ—ਸਿਰਫ਼ ਚੁੱਪੀ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲੋਲਾਲਕਵਲ੍ਲਰ੍ਯੋ ਹੇਲਾਵਲਿਤਲੋਚਨਾਃ । ਨਾਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤਿ ਤਂ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮृਗ੍ਯੋ ਵਨਤਰੁਂ ਯਥਾ
ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਏਕਾਨ੍ਤੇषੁ ਦਿਗਨ੍ਤੇषੁ ਤੀਰੇषੁ ਵਿਪਿਨੇषੁ ਚ । ਰਤਿਮ੍ ਆਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਰਣ੍ਯੇषੁ ਵਿਕ੍ਰੀਤਵਦ੍ ਅਜਨ੍ਤੁषੁ
ਇਕੱਲੇ ਥਾਵਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਹੋਣ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਪਾਨਾਸ਼ਨਾਦਾਨਪਰਾਙ੍ਮੁਖਤਯਾ ਤਯਾ । ਪਰਿਵ੍ਰਾਡ੍ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਸੋ ऽਨੁਯਾਤਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਪੜੇ, ਪਾਣੀ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਦਿਲ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਦਾਸੀ ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਚੁਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕ ਏਵ ਵਸਨ੍ ਦੇਸ਼ੇ ਜਨਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਨ ਹਸਤ੍ਯ੍ ਏਕਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨ ਗਾਯਤਿ ਨ ਰੋਦਿਤਿ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਇਕੱਲੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਨਾਂ ਹੱਸਦਾ, ਨਾਂ ਗਾਉਂਦਾ, ਨਾਂ ਰੋਂਦਾ।
ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਸ਼੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਨਾ ਵਾਮਕਰਸ੍ਥਲੇ । ਕਪੋਲਤਲਮ੍ ਆਦਾਯ ਕੇਵਲਂ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਦਮ ਆਸਨ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਗਲ੍ਹਾ ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭਿਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਦਤ੍ਤੇ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ ਰਾਜਤਾਮ੍ । ਨੋਦੇਤਿ ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨੁਵृਤ੍ਤਿषੁ
ਉਹ ਨਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ; ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਨਾਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ।
ਨ ਵਿਦ੍ਮਃ ਕਿਮ੍ ਅਸੌ ਜਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰੋਤਿ ਕਿਮ੍ ਈਹਤੇ । ਕਿਂ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਕਿਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਕਥਂ ਕਿਮ੍ ਅਨੁਧਾਵਤਿ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਦੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਕੀ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੀ ਸੋਚਦਾ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਂ ਕਿਉਂ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਕृਸ਼ਤਾਂ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਯਾਤਿ ਪਾਣ੍ਡੁਤਾਮ੍ । ਵਿਰਾਗਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਰਦਨ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਪਤਲਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਵਿਅਰਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ 'ਚ ਰੁੱਖ।