ਨਤੋਨ੍ਨਤਾਸੁ ਮृਦ੍ਵੀषੁ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਸ੍ਵ੍ ਅਮ੍ਬਰਾਜਿਰੇ । ਸੁਪ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਭ੍ਰਮਾਲਾਸੁ ਨਵਨੀਤਸ੍ਥਲੀष੍ਵ੍ ਇਵ
ਮੈਂ ਨਰਮ, ਪਸਾਰੇ ਹੋਏ ਕਪੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਨਾ ਘੱਟ ਹਨ ਨਾ ਉੱਚੇ, ਸੁੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਦੀ ਥਾਲੀ ਉੱਤੇ ਲਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵਾਂ।
ਸੁਮਨḫਪਤ੍ਤ੍ਰਮृਦੁषੁ ਲੀਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਿਲਾਸਿषੁ । ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗਨਾਙ੍ਗੇषੁ ਦੂਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਰਵਾਸਨਮ੍
ਮੈਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਨਰਮੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਦੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ। ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਮੈਂ ਵਿਹੜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕृਤẖ ਕੁਮੁਦਕਲ੍ਹਾਰਕਰਾਲੇ ਨਲਿਨੀਵਨੇ । ਕੋਮਲẖ ਕਲਹਂਸੀਭਿਰ੍ ਲੀਲਾਕਲਕਲਾਰਵਃ
ਨੀਲੇ ਤੇ ਸਫੈਦ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਲਕਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਕਲਾ-ਹੰਸਾਂ ਦਾ ਖੇਡਦਿਆਂ ਰੌਲਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਸਰਤ੍ਸਰਿਤ੍ਸਿਰਾਸਾਰਮੂਲਭੂਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਅਙ੍ਗੇषੂਢਾਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਭੂਤਾ ਲੋਮਾਲਯ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਜੋ ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੜਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਕੰਬਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਦਿਗ੍ਗ੍ਰਥਿਤਾਦੀਰ੍ਘਸਰਿਤ੍ਸੂਤ੍ਰੈਸ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਕੈਃ । ਆਦਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਇਵ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਙ੍ਗੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਭਿਃ
ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਆਇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਵੇਂ ਪਏ ਹੋਣ।
ਭੂਤਸਰ੍ਗੇਣ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਦਿਨਾ । ਮਦ੍ਦੇਹੇ ਚੇਤਿਤੇਨੈਵ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਯੌਕਰੂਪਿਣਾ
ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਮਨ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮੁਦਿਤੈਰ੍ ਲਬ੍ਧਮ੍ ਅਰ੍ਕਾਦਿਭਿਰ੍ ਵਪੁਃ । ਕृष੍ਣਰਕ੍ਤਸਿਤਾਪੀਤਹਰਿਤੈਰ੍ ਹਾਰਿਤੈਰ੍ ਇਵ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਿਆ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ, ਲਾਲ, ਚਿੱਟਾ, ਪੀਲਾ ਤੇ ਹਰਾ — ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਦ੍ਰਯਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਸਪ੍ਤਾਤ੍ਮਰੂਪਯਾ । ਸਂਸ੍ਥਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਭੂਮਿḫ ਪ੍ਰਕੋष੍ਠੇ ਵਲਯੋਪਮਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘੇਰੇ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸੱਤ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ, ਕੜੇ ਵਾਂਗ, ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰੀਣਾਂ ਪਰਾਮृष੍ਟਾਙ੍ਗਯष੍ਟਿਨਾ । ਅਦृष੍ਟੇਨੈਵ ਵਿਹਿਤḫ ਪੁਲਕੋਲ੍ਲਾਸ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰੋ-ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਨੰਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋਣ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਸਰਿਤ੍ਸਿਰਾਸਰਤ੍ਸਾਰਰਸਾਨਿ ਸੁषਿਰਾਣਿ ਚ । ਜਗਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵਾਸ੍ਥਿਜਾਲਾਨਿ ਮਮਾਸਨ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਚ
ਨਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਹ—all ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੈਰ੍ ਵ੍ਯੋਮਮਾਤਙ੍ਗੈਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਚਲਚਾਮਰੈਃ । ਉਡੁਮ੍ਬਰਾਨ੍ਤਰ੍ ਮषਕੈਰ੍ ਇਵ ਮਦ੍ਧृਦਯੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਆਕਾਸ਼ੀ ਹਾਥੀ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਿਲਦੇ ਚਮਰੇ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੱਖੀਆਂ।
ਮਯਾ ਪਾਤਾਲਪਾਦੇਨ ਭੂਤਲੋਦਰਧਾਰਿਣਾ । ਖਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾਪਿ ਤਦਾ ਰਾਮ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਪਰਮਾਣੁਤਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰੋ-ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਨਿਮਣਤਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਕਾਰਿਣਾ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਸਰ੍ਵੇਣ ਸ਼ੂਨ੍ਯਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਨਾ-ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਕੇ, ਖਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਦਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਕृਤਿਤ੍ਵਂ ਨਿਰਾਕृਤਿ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਸਜਾਡ੍ਯਂ ਚ ਚੇਤਨਤ੍ਵਮ੍ ਅਲਂ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਕੁਝ ਹੋਣਾ, ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ, ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਹੋਣਾ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਸੁਸਤਤਾ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ — ਇਹ ਸਭ ਵਾਧੂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਮੈਨਾਕਮੁਗ੍ਧਮੀਨਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਣੁਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਨੁਭੂਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਥੋ ਮਯਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਣਾਕ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਮੋਹੀ ਮਛੀ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਛੋਟਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਕ ਰੇਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਜਗਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗੇ ਮਯੋਢਾਨਿ ਗੂਢਾਨਿ ਪ੍ਰਕਟਾਨਿ ਚ । ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਪੁਰਾਣੀਵ ਮਕੁਰੇਣਾਜਡਾਤ੍ਮਨਾ
ਲੁਕਵੇਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦੇ ਆਤਮਾ ਰਾਹੀਂ ਦਿਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਜਲਾਨਿਲਾਗ੍ਨਿਤ੍ਵਂ ਭੂਮਿਤ੍ਵਂ ਖਾਤ੍ਮਨਾ ਸਤਾ । ਕृਤਂ ਚਿਤੇਵ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇषੁ ਬਤ ਮਾਯਾ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਨੇ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ ਹਨ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਕਿੰਨੀ ਅਜੀਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਪਿ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਜਗਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਕੇ । ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਯ੍ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਿ ਪਰਮਾਣੁਕਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ, ਇੱਕ ਪਰਮਾਣੂ ਵਰਗਾ।
ਪਰਮਾਣੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵ੍ਯੋਮ ਪਰਮਾਣੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਗਵृਨ੍ਦਂ ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤਰਯੁਤਂ ਪੁਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਰਮਾਣੂ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰਚਨਾਵਾਂ ਇੱਕ ਐਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਅੰਤ ਸੁਪਨੇ ਹਨ।
ਖਮ੍ ਏਵਾਹਮ੍ ਅਭੂਵਂ ਭੂਮਣ੍ਡਲਂ ਦ੍ਵੀਪਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾਪਿ ਨ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਕਿਞ੍ਚਨਾਪਿ ਮਯਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਪਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਆਪਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਘੇਰਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਾਦਯਤਾਸ਼ੇषਲਤਾਤਰੁਤृਣਾਙ੍ਕੁਰਾਨ੍ । ਭੂਤਲੇਨ ਰਸਾਕृष੍ਟ੍ਯਾ ਮਯਾਰ੍ਥੇਨੇਵ ਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਧਰਤੀ ਜਦੋਂ ਰਸ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸਾਰੇ ਬੂਟੇ, ਦਰੱਖਤ, ਘਾਹ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਵਦਾਤਤਮੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੋਧਾਕਾਸ਼ਮਯੇ ਮਯਿ । ਜਗਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚ ਕਾਨਿਚਿਤ੍
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨਾ-ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅਣਗਿਣਤ ਜਗਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਜਗਤ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹਨ।
ਚਿਤਿ ਚਾਰੁਚਮਤ੍ਕਾਰਂ ਚਮਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ ਸ੍ਵਤਃ । ਸ੍ਵਚਮਤ੍ਕृਤਯੋ ऽਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ ਤਦ੍ ਏਤਾਸ੍ ਸृष੍ਟਿਦृष੍ਟਯਃ
ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਅਜਬਪਨ 'ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅੰਦਰਲੇ ਅਜਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀਆਂ ਝਲਕਾਂ ਹਨ।
ਅਨੁਭੂਤਂ ਕृਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਯਾਵਤ੍ ਕ੍ਵਚਨ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਪਰਮਾਰ੍ਥਚਮਤ੍ਕਾਰਾਦ੍ ऋਤੇ ਨੇਹੋਪਲਭ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਦੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮ ਸੱਚ ਦੀ ਅਜਬਤਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਨਿਰਾਮਯਃ । ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੋਧਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਕਂ ਯਤਃ
ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੈ; ਜਾਗਰਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਗਸ੍ ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਏਤਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਵਿषਯਮ੍ ਅਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਂ ਨ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ, ਹਰ ਥਾਂ, ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ—ਇਹ ਜਾਗਰਤ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ; ਅਜਾਗਰਤ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਆਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਵਿਸ਼ਦਾਤ੍ਮਨਿ ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੇ ਯੇਯਂ ਸ੍ਵਤਾ ਕਚਤਿ ਸਰ੍ਗਪਰਮ੍ਪਰੇਤਿ । ਸਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵ ਕਿਲ ਤਾਪ ਇਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਊष੍ਮਾ ਭੇਦੋਪਲਮ੍ਭ ਇਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਮ੍
ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਕਾਸ਼-ਸਮਾਨ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਵਜੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਲੜੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਰਮੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਸਿਰਫ ਦਿਖਾਵਾ ਹੈ—ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਬੇਅੰਤ।
ਅਥੈਵਂਰੂਪਸਂਵਿਤ੍ਤੇḫ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਤਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਕੁਟੀਕੋਸ਼ਦੇਸ਼ਮ੍ ਆਗਤਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍
ਫਿਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਨੂੰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਜ਼ੁਕ ਆਕਾਸ਼-ਸਮਾਨ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਕ੍ਵਚਨ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੇਵਲਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਕਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਜੀਵ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਸਮਾਧਾਨਨਿष੍ਠਮ੍ ਇष੍ਟਪਦਂ ਗਤਮ੍ । ਸੋਮ੍ਯੋਦਯਮ੍ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਦਗ੍ਧੇਨ੍ਧਨਮ੍ ਇਵਾਨਲਮ੍
ਉਹ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਗਹਿਰੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦਾ ਸਾਰਾ ਇੰਧਨ ਸੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।