ਸਹੋਦਰ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਗਾਮਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਸ੍ਯ ਚੇਤਸਃ । ਅਨਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਸਮਸ੍ਤਾਙ੍ਗਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਨਾਨਨ੍ਦਚਨ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਖ਼ਾਸੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ; ਜ਼ਿਸਮ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਚੰਦਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤੁषਾਰਸ਼ੀਕਰਾਸਾਰਜਰਾਰੋਮਵਿਜਰ੍ਜਰਃ । ਆਮੋਦਯੌਵਨੋਨ੍ਮਾਦੋ ਮੌਨਮਾਰ੍ਦਵਸ਼ੈਸ਼ਵਃ
ਕੁੰਨ ਦੇ ਠੰਡੇ ਬੂੰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਬੁੱਢੇਪੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਚੁੱਪ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਸੂਮ।
ਨਨ੍ਦਨਾਮੋਦਮਧੁਰੋ ਮਧੁਰੋਦਾਰਸਂਸृਤਿਃ । ਚਾਰੁਚੈਤ੍ਰਰਥੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਹृਤਕਾਨ੍ਤਾਰਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਨੰਦਨ ਦੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਉੱਚੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੇ ਚੈਤ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਮੁਕ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਚਿਰਂ ਗਙ੍ਗਾਤਰਙ੍ਗਾਙ੍ਗਦੋਲਾਨ੍ਦੋਲਨਸਸ਼੍ਰਮਃ । ਸ਼੍ਰਮਸ੍ਵਰੂਪਜ੍ਞਤਯਾ ਨਿਵਾਰਿਤਰਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਥਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਜਾਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁष੍ਪਭਾਰਨਤਾਸ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਵਸਨ੍ਤਵਨਿਤਾਲਤਾਃ । ਚਿਰਂ ਚਪਲਯਂਲ੍ ਲੋਲਦਲਹਸ੍ਤਾਲਿਲੋਚਨਾਃ
ਵਸੰਤ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਾਕ ਤੇ ਹੱਥ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਖੇਡਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਿਰਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਾਙ੍ਗਂ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਰਤਲ੍ਪਕੇ । ਵਿਧੂਯ ਕਮਲਾਨੀਕਮ੍ ਅਪਨੀਤਰਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਚੰਦ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਮਾਣਿਆ, ਪੂਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹਟਾ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਲਈ।
ਸਮਸ੍ਤਰਜਸਾਮ੍ ਓਕੋ ਵ੍ਯੋਮਗਾਮੀ ਤੁਰਙ੍ਗਮਃ । ਆਮੋਦਮਦਮਾਤਙ੍ਗਸਮੁਲ੍ਲਾਸਮਹਾਸੁਹृਤ੍
ਸਾਰੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਦੌੜਦਾ ਘੋੜਾ, ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਮਸਤੀਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ 'ਚ ਰਮਿਆ ਵੱਡਾ ਦੋਸਤ।
ਧਾਰੋਰ੍ਣਾਢ੍ਯਤਡਿਚ੍ਛृਙ੍ਗਪਯੋਦਪਸ਼ੁਪਾਲਕਃ । ਤਨ੍ਤੁਸ਼੍ ਸ਼ੀਕਰਮੁਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਰਿਰ੍ ਘਰ੍ਮਰਜੋਰੁਜਾਮ੍
ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਓਸ ਦੀ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ ਲੜੀ, ਗਰਮੀ ਦੀ ਧੂੜ ਤੇ ਦਰਦ ਦਾ ਵੈਰੀ।
ਆਕਾਸ਼ਕੁਸੁਮਾਮੋਦਸ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ਬ੍ਦਸਹੋਦਰਃ । ਨਾਡੀਪ੍ਰਣਾਲੀਸਲਿਲਂ ਭੂਤਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਰ੍ਤਕਃ
ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦ 'ਚ ਰਮਿਆ, ਹਰ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਭਰਾ, ਨਾਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਲੀਆਂ 'ਚ ਵਹਿੰਦਾ ਪਾਣੀ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨੱਚਣ ਵਾਲਾ।
ਮਰ੍ਮਕਰ੍ਮਕਰੈਕਾਤ੍ਮਾ ਹृਦ੍ਗੁਹਾਗੇਹਕੇਸਰੀ । ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਪਥਿਕਸ੍ ਸਾਰਥਿਰ੍ ਜਾਤਵੇਦਸਃ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕ-ਰੂਪ, ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਸਿੰਘ, ਸਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਹੀ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਦਾ ਸਾਰਥੀ।
ਆਮੋਦਰਤ੍ਨਲੁਣ੍ਠਾਕੋ ਵਿਮਾਨਨਗਰਾਵਨਿਃ । ਦਾਹਾਨ੍ਧਕਾਰਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸ਼੍ ਸ਼ੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦੁਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਃ
ਸੁਗੰਧ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਧਰਤੀ; ਜਲਨ, ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਠੰਡੀ ਚਾਂਦਨੀ, ਚਾਂਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਰਸ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਕਲਾਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਵਾਹਕਃ । ਅਰਿਰ੍ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਦੀਪਾਨਾਂ ਦ੍ਵੀਪਸਞ੍ਚਰਣੇ ਰਤਃ
ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਯੰਤਰ ਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਦੀਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਵੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ, ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ।
ਪੁਰੋਗਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਮਨੋਰਾਜ੍ਯਪੁਰੋਪਮਃ । ਤਾਲਵृਨ੍ਤਤਿਲੇ ਤੈਲਮ੍ ਆਲਾਨਂ ਸ੍ਪਨ੍ਦਦਨ੍ਤਿਨਃ
ਅੱਗੇ ਚੱਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਸ ਦੀ ਸਹੀ ਸੁਰਤ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ, ਮਨ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਾਂਗ; ਤਿਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਤੇਲ, ਹਿਲਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਰੱਸਾ।
ਏਕਕ੍ਸ਼ਣਲਵੇਨੈਵ ਵਲਿਤਾਖਿਲਭੂਧਰਃ । ਵਰ੍ਣਾਵਲਿਤਰਙ੍ਗਾਣਾਂ ਗਙ੍ਗਾਵਾਹਰਵੈਕਕृਤ੍
ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਗੰਗਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਇਕੋ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਮ੍ਬੁਵਾਹਰਜਸਾਂ ਮਹਾਵਰ੍ਤਕृਦ੍ ਅਮ੍ਭਸਾਮ੍ । ਦ੍ਯੁਨਦੀਵਾਹਵਾਰ੍ਯੋਘੋ ਨਭੋਨੀਲੋਤ੍ਪਲਾਲਿਕਃ
ਕਾਲੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਂਦੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ, ਅਸਮਾਨੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹੜ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਨੀਲ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ।
ਸ਼ਰੀਰਾਵੇष੍ਟਿਤੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਪੁਰਾਣਤृਣਚੋਪਨਃ । ਸ੍ਪਨ੍ਦਪਦ੍ਮਵਨਾਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦਵਰ੍षੈਕਵਾਰਿਦਃ
ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੁਰਾਣੀ ਘਾਸ ਦੀ ਚਟਾਈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ; ਕੰਪਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਸੂਰਜ, ਤੇ ਧੁਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਇਕਲੋਤਾ ਬੱਦਲ।
ਵ੍ਯੋਮਕਾਨਨਮਾਤਙ੍ਗਸ਼੍ ਸ਼ਰੀਰਗृਹਗਰ੍ਗਟਃ । ਧੂਲੀਕਦਮ੍ਬਵਿਪਿਨਮ੍ ਆਸ਼ਾਲਿਙ੍ਗਨਨਾਯਕਃ
ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਹਾਥੀ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ।
ਸ੍ਤ੍ਯਾਨੀਕਰਣਸਂਸ਼ੋषਧृਤਿਸ੍ਪਨ੍ਦਨਸੌਰਭੈਃ । ਸਸ਼ੈਤ੍ਯੈẖ ਕਰ੍ਮਭਿष੍ षਡ੍ਭਿਰ੍ ਅਲਬ੍ਧਕ੍ਸ਼ਣ ਆਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਛੇ ਕੰਮਾਂ—ਜਮ ਜਾਣਾ, ਸੁੱਕ ਜਾਣਾ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ, ਕੰਪਣ, ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਠੰਡਕ—ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਉਹ ਅਥਾਹ ਹੈ।
ਰਸਾਕਰ੍षਣਸੁਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤੇਵ ਤੇਜਸਃ । ਹਰਣਾਦਾਨਕਰ੍ਤॄਣਾਮ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਾਂ ਵਿਨਿਯੋਗਕृਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸ ਖਿੱਚਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਲੈਣ, ਦੇਣ ਤੇ ਪਕੜਨ ਵਾਲੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਨਗਰੇ ਨਾਡੀਮਾਰ੍ਗੈਰ੍ ਗਤਿਨਿਰਰ੍ਗਲਃ । ਰਸਭਾਣ੍ਡਪਰਾਵਰ੍ਤਾਦ੍ ਆਯੁਰ੍ਮਣਿਮਹਾਵਣਿਕ੍
ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਨਾਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਣਕਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਪਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਸ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਨਗਰੀਨਾਸ਼ਨਿਰ੍ਮਾਣੈਕਪਰਾਯਣਃ । ਰਸਕਿਟ੍ਟਕਲਾਧਾਤੁਪृਥਕ੍ਕਰਣਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਤੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਸ, ਮਲ, ਕਲਾ ਤੇ ਧਾਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣੁਕਂ ਦੇਹੇ ਤਤੋ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਜਗਤ੍ । ਤਤ੍ਰੇਤ੍ਥਂਰੂਪਮ੍ ਆਰਮ੍ਭਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ਆਭੋਗਿ ਸੁਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਨੂਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ; ਉਥੇ ਐਸਾ ਰੂਪ ਉਭਰਦਾ ਹੈ—ਸਪਸ਼ਟ, ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਤੇ ਪੱਕਾ।
ਪਰਮਾਣੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯਨ੍ਤ ਇਵ ਸਰ੍ਗਕਾਃ । ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਿਲੋਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਖਾਕृਤੇẖ ਕਿਮ੍ ਇਵੋਹ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ, ਹਰ ਇਕ ਅੰਤਮ ਕਣ ਲਈ, ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜਾ ਖਾਲੀ ਪਦਾਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਨਿਲਾਗ੍ਨੀਨ੍ਦ੍ਰਯਮਵੈਸ਼੍ਰਵਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਹਰਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਃ
ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ—
ਸਸਾਗਰਗਿਰਿਦ੍ਵੀਪਦਿਗਨ੍ਤਰਮਹਾਰ੍ਣਵਾਃ । ਸਲੋਕਾਨ੍ਤਰਲੋਕੇਸ਼ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਲਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਟਾਪੂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਅਪਕ ਫੈਲਾਵਟ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੇ ਨਾਲ—
ਸਸ੍ਵਰ੍ਗਭੂਮਿਪਾਤਾਲਤਲਲੋਕਾਨ੍ਤਰਾਨ੍ਤਰਾਃ । ਸਭਾਵਾਭਾਵਵੈਧੁਰ੍ਯਜਰਾਮਰਣਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਃ
ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ; ਹੋਣ-ਅਣਹੋਣ ਦੀ ਉਲਝਣ, ਅਸਥਿਰਤਾ, ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਭਟਕਣ ਦੇ ਨਾਲ—
ਏਵਂ ਨਾਮ ਤਦਾ ਰਾਮ ਭੂਤਪਞ੍ਚਕਰੂਪਿਣਾ । ਮਯਾ ਪ੍ਰਵਿਹृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਲਿਨੋਦਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਸḫ ਪੀਤੋ ऽਨੁਭੂਤਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਜਲਾਨਿਲਤੇਜਸਾਮ੍ । ਮੂਲਜਾਲੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਚ ਸਤਾ ਮਯਾ
ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚੱਖਿਆ।
ਰਸਾਯਨਘਨਾਙ੍ਗੇषੁ ਚਨ੍ਦਨਦ੍ਰਵਸ਼ੋਭਿषੁ । ਲੁਠਿਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬੇषੁ ਤੁषਾਰਸ਼ਯਨੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਹਾਂ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਰਸ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਲੁੜਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਚੰਦਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਿਮ ਦੇ ਪਲੰਗਾਂ ਤੇ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਵਨਜਾਲੇषੁ ਨਾਨਾਮੋਦਾਨਿ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵ੍ ਅਲਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਦਦਤਾਲਯੇ
ਬਸੰਤ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ; ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਖਾਈਆਂ, ਕੁਝ ਬਚਾ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।