ਨਭਸ੍ਤਲਗਤਾਸਙ੍ਖ੍ਯਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਣਿਮਾਲਿਤਃ । ਦਿਨਰ੍ਤੁਵਤ੍ਸਰਾਵਰ੍ਤੋ ਵਾਡਵਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਫੇਨਿਲਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੇਅੰਤ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਦਿਨ, ਮੌਸਮ ਤੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਆਦਿ ਨਾਲ ਝਾਗਦਾ ਹੋਇਆ—
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਦਿਤਰਙ੍ਗੋ ऽਨ੍ਤਰਜਡੋ ऽਪਙ੍ਕਿਲੋ ਮਹਾਨ੍ । ਬृਹਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਖਾਤਸ੍ਥੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵੋ ऽਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੋਂ ਮੂਰਖ ਪਰ ਬਿਨਾ ਮੈਲ ਦੇ, ਵੱਡਾ, ਵਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਇੱਕ ਅਖੁੰਨ ਸਮੁੰਦਰ।
ਹੇਮਾਦਿषੁ ਸੁਵਰ੍ਣਤ੍ਵਂ ਨਰਾਦਿषੁ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਕਾਚਕਚ੍ਯਂ ਚ ਰਤ੍ਨਾਦਿष੍ਵ੍ ਅਰ੍ਕਾਦਿष੍ਵ੍ ਅਵਭਾਸਨਮ੍
ਧਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਹਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਚਮਕ —
ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾ ਮੁਖੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬੇषੁ ਪਕ੍ਸ਼੍ਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸੁ । ਸ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਮृਤਾਪੂਰੋ ਹਾਸਸ੍ ਸੌਹਾਰ੍ਦਭਾਸਨਮ੍
ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਚੰਦ-ਸਦਰਸ ਗੋਲਾਈ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪਲਕਾਂ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਰਸ ਭਰੀ ਬਹਾਵ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਚਮਕ —
ਕਪੋਲਬਾਹੁਨੇਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਭ੍ਰੂਕਰਾਲਕਲਾਸਕਃ । ਨਿਜੋ ऽਜੇਯਤਯਾ ਜਾਤੋ ਵਿਲਾਸẖ ਕਾਮਿਨੀਜਨੇ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਖਾਸ ਰੂਪ-ਮਾਝਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਜਿੱਤ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਲ੍ਹਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਅੱਖਾਂ, ਭੰਵਾਂ ਤੇ ਲਟਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤृਣੀਕृਤਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਚਪੇਟਾਸ੍ਫੋਟਿਤਦ੍ਵਿषਮ੍ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਸੁ ਵਜ੍ਰੀਕਰਣਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸਿਂਹਾਦਿਚੇਤਸਿ
ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਾਸ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥਪੜ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਟੁਕਙ੍ਕਟਕੁਟ੍ਟਾਕਖਡ੍ਗਸਙ੍ਘਟ੍ਟਟਾਙ੍ਕृਤੇਃ । ਪਟੁਸ੍ਫੁਟਾਸ੍ਫੋਟਰਟਿ ਭਟੇष੍ਵ੍ ਅਟਨਮ੍ ਉਦ੍ਭਟਮ੍
ਉਹ ਜੰਗੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਤੀਖੇ ਤੇ ਕੜੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਹੱਲਾ-ਗੁਲਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੇषੁ ਦਾਨਵਾਰਿਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾਰਿਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾਰਿषੁ । ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸੌਜਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਨ੍ਨਾਮਸ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਾਦਿषੁ
ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ; ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਤਾਕਤ ਹਨ; ਤੇ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਉੱਤ ਉੱਗਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਨ।
ਅਥ ਹੇਮ ਭਵਨ੍ ਭਾਸ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਅਨੁਭੂਤਵਾਨ੍ । ਜਗਦਾਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ੇषੁ ਤੇषੁ ਤਾਮਰਸੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਫਿਰ, ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਤੈਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।
ਦਿਗਨ੍ਤਦਸ਼ਕਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੈẖ ਕਰਜਾਲੈਰ੍ ਜਗਤ੍ਖਗਮ੍ । ਗृਹ੍ਣਦ੍ ਅਦ੍ਰ੍ਯਙ੍ਗਮ੍ ਅਰ੍ਕਤ੍ਵਂ ਗ੍ਰਾਮਵਦ੍ਦृष੍ਟਭੂਤਲਮ੍
ਉਹ ਕਿਰਣਾਂ ਜੋ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਪਕੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਯੋਮੋਤ੍ਪਲੇ ਕੋਸ਼ਚਕ੍ਰਂ ਵਾਡਵਂ ਤਿਮਿਰਾਰ੍ਣਵੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸਦਨੇ ਦੀਪੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਦਿਨਫਲਾਵਲੇਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੌਲਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ, ਦਿਨ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰੁੱਖ।
ਰਸਾਯਨਹ੍ਰਦਾਕਾਰਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਤ੍ਵਂ ਵਦਨਂ ਦਿਵਃ । ਨਿਸ਼ਾਨਿਸ਼ਾਚਰੀਹਾਸੋ ਵਿਕਾਸੋ ਰਜਨੀਦਿਸ਼ਾਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰਾਤ ਰਾਤੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਹੈ, ਰਾਤ ਦੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਖਿਲਾਰਾ।
ਜਗਲ੍ਲਾਵਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮ੍ ਉਪਮਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਰਜਨੀਰੋਹਿਣੀਨਾਰੀਕੈਰਵਾਣਾਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮਿਸਾਲ, ਰਾਤ, ਰੋਹਣੀ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਿੜਦੇ ਕੌਲਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ।
ਨੇਤ੍ਰਵृਨ੍ਦਂ ਖਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਯੁਲਤਾਪੁष੍ਪਜਾਲਕਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੌਕੋਮषਕਵ੍ਯੂਹਂ ਤਾਰਕਾਪਟਲਂ ਪृਥੁ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਅਸਮਾਨੀ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ, ਸੁਰਗ ਦੇ ਨਰਮ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਚੌੜਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ।
ਵਣਿਙ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਵਣਿਗ੍ਘਸ੍ਤਤਲਤੋਲਨਦੋਲਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਤ੍ਵਂ ਜਲਕਲ੍ਲੋਲਹਸ੍ਤਾਨ੍ਦੋਲਿਤਮ੍ ਅਬ੍ਧਿਭਿਃ
ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋਲਦਾ ਤੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਬ੍ਦਾਬ੍ਧੌ ਸ਼ਫਰਾਵਰ੍ਤਮ੍ ਅਬ੍ਦਾਗੇ ਮਞ੍ਜਰੀਗਣਃ । ਅਬ੍ਦਾਦ੍ਰੌ ਦਾਵਦਹਨੋ ਵੈਦ੍ਯੁਤਂ ਦ੍ਯੋਤਨਂ ਤਰੌ
ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਛੋਟੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਹੈ; ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁਚਾ ਹੈ; ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ; ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਇਹ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ।
ਦਾਰੁਦਾਰੁਣਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਜ੍ਵਲਨਚਾਲਨਮ੍ । ਯਜ੍ਞਾਗ੍ਨਿਦਾਹਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵਿਸ੍ਫੋਟਕਠਿਨਾਰਵਮ੍
ਇਹ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤੇ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਜੋ ਸੜਦੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਦੇ ਧਮਾਕੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਚਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਮਯਂ ਮਹਃ । ਤਮਸ੍ਤਾਂ ਨੀਤਮ੍ ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਿਤ੍ਯਮ੍ ਇਵ ਪਾਮਰੈਃ
ਸੋਨੇ, ਮਾਣਕ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਅਣਪੜਾਂ ਵਲੋਂ ਖੋਹ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਤਨਤੁਙ੍ਗੇषੁ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਤਯਾ ਮਯਾ । ਅਸੁਰੋਰਗਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਰਨਾਯਕਯੋषਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸੁਰ, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਿਨੇ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਪਾਦਾਹਤਿਸ਼ਤਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਿਲਕਤ੍ਵਂ ਵਧੂਮੁਖੇ । ਖਦ੍ਯੋਤੇਨ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਂ ਪਸ਼੍ਯਾਵਸ੍ਥਾਸੁ ਚਾਪਲਮ੍
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਸੌ ਪੈਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਵਧੂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਟਿਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜुगਨੂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਤਯਾਭ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਫਰ੍ਯੇਵਾਰ੍ਣਵੇष੍ਵ੍ ਇਹ । ਖਸ੍ਥੇषੁ ਵਿਹृਤਂ ਚਾਰੁ ਵਾਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤਵਿਰਾਵਿषੁ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਇਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਭਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੀਪਤਯਾ ਨੀਪਕਲਿਕਾਕੋਮਲਾਙ੍ਗਯਾ । ਅਨ੍ਤḫਪੁਰੇषੁ ਕਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਰਤਾਲੋਕਨਂ ਕृਤਮ੍
ਕਦੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਝਲਕ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਜ੍ਜਲਜਾਲਸ੍ਯ ਜ੍ਵਾਲਾਤ੍ਵੇਨ ਕਚਾਕृਤੇਃ । ਖੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਨਿਲੀਨਂ ਕੂਰ੍ਮਾਙ੍ਗਸਙ੍ਘੇਨੇਵ ਸ੍ਵਕੋਟਰੇ
ਕਦੇ ਕਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚੋਂ, ਵੱਲੀ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਛੂਆਂ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚ ਛੁਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇषੁ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਜਗਦ੍ਗ੍ਰਾਸਘਨਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ । ਖੇ ਕਜ੍ਜਲਾਸਿਤੇ ਲੀਨਂ ਰੁਦ੍ਧੇ ऽਭ੍ਰ ਇਵ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ
ਕਦੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਫਸੀ ਬਿਜਲੀ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਆਕਲ੍ਪਮ੍ ਆਪੀਯ ਵਡਵਾਗ੍ਨਿਤਯਾ ਜਲਮ੍ । ਜਗਤ੍ਸੁ ਗਗਨੇਨੇਵ ਨ ਤृਪ੍ਤਂ ਜਲਰਾਸ਼ਿषੁ
ਕਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਸਮਾਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਉਲ੍ਮੁਕਦਨ੍ਤੇਨ ਮਯਾ ਜ੍ਵਾਲਾਭੁਜਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿਲੋਲਧੂਮਾਵਰ੍ਤੋਗ੍ਰਕੁਨ੍ਤਲੇਨਾਕੁਲੌਜਸਾ
ਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਜਵਾਲਾ ਵਾਲੀ ਸੁਰਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੀਬਰ ਊਰਜਾ ਨਾਲ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਪਲ੍ਵਲਵਾਹੇषੁ ਕਵਲੀਕृਤਜਨ੍ਤੁਨਾ । ਕृਤਾष੍ ਟਕਾਰਾẖ ਕਾष੍ਠਾਦਿਪਦਾਰ੍ਥਾਸ੍ਵਾਦਨੋਦਿਤਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦੇ ਨਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੱਖਣ ਨਾਲ 'ਟ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਹਤੇਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾषਾਣੈਰ੍ ਅਯḫਪਿਣ੍ਡਾਦਿਵਾਸਿਨਾ । ਹਨ੍ਤृਦਾਹਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਗੀਰ੍ਣਾẖ ਕਣਾẖ ਕੋਪਲਵਾẖ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ ਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵਾਂਗ ਕਣ ਉਗਲਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਕੋਸ਼ੇ ਪਾषਾਣਮਣਿਨਾ ਮਯਾ । ਸਮਸ੍ਤਭੂਤਾਦृਸ਼੍ਯੇਨ ਸ੍ਥਿਤਂ ਯੁਗਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿਆ।
ਮੁਨੇ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਾਯਾਮ੍ ਅਨੁਭੂਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਖਮ੍ । ਉਤ ਦੁẖਖਮ੍ ਇਤਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਬੋਧਾਯ ਮਮ ਮਾਨਦ
ਮੁਨੀ ਜੀ, ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਦੱਸੋ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।