ਨੇਹਾਨਾਨਾਸ੍ਤਿ ਨੋ ਨਾਨਾ ਨ ਨਾਸ੍ਤਿਤ੍ਵਂ ਨ ਚਾਸ੍ਤਿਤਾ । ਅਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਿਮ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਇਕਤਾ ਹੈ। ਨਾ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ, ਨਾ ਨਅਸਤਿਤਵ। 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦਾ ਭਾਵ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ?
ਅਨੁਭੂਤਮ੍ ਅਪੀਦਂ ਸਦ੍ ਅਹਮਿਤ੍ਯਾਦਿਦृਸ਼੍ਯਕਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਜਮ੍ ਅਨਾਮਕਮ੍
ਇਹ ਅਨੁਭਵ, ਜੋ 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਅਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ—ਜੋ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਾਮ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰਮ੍ ਏਵੇਦਂ ਸਰ੍ਗਾਦਾਵ੍ ਏਵ ਵਿਨ੍ਨਭਃ । ਅਸ੍ਤਿਤਾਨਾਸ੍ਤਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕੀਦृਸ਼ੇ ਕ੍ਵ ਕੁਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਯਥਾਹਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ ਤਾਨਿ ਜਗਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਨਿਰੂਪਧृਤ੍ । ਤਥਾ ਮਯਾ ਜਲੀਭੂਯ ਦृष੍ਟਂ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ ਏਵ ਤਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਵਾਰਿਧਾਰਣਯਾ ਵਾਰਿ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਡਮ੍ ਇਵਾਜਡਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਮਨ੍ਦਿਰੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਗੁਲਗੁਲਾਯਿਤਮ੍
ਜਲ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੁੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤृਣਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਵਲ੍ਲੀਨਾਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਨਾਡਿषੁ । ਮृਦ੍ਵ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਆਰੂਢਂ ਤਵਾਙ੍ਗੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਯੂਕਯਾ
ਘਾਹ, ਦਰੱਖਤ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਲਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ, ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਜੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਥਾਨੋਪਮਾ ਸ੍ਤਮ੍ਭੇ ਤਚ੍ਛੇਦੇ ਵਲਯੋਪਮਾ । ਮृਦ੍ਵ੍ਯਾ ਕਰ੍ਣਾਹਿਗਤ੍ਯੇਵ ਰਚਨਾਭ੍ਰੇ ਕृਤੋਦਰੇ
ਇਸ ਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਾ ਇਕ ਥੰਮ ਦੇ ਉਭਰਨ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਕੱਟ ਜਾਣਾ ਇਕ ਚੂੜੀ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਹੌਲੀ ਚਲਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਕੰਨ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਬਣਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਖੋਖਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਲ੍ਲੀਤਮਾਲਤਾਲਾਦਿਪਲ੍ਲਵੇषੁ ਫਲੇषੁ ਚ । ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਪੁष੍ਟਯਾਕृਤ੍ਯਾ ਰੇਖਾਵਿਰਚਨਂ ਕृਤਮ੍
ਬੇਲਾਂ, ਮੋਤੀਆ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਛੁਹ ਨਾਲ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਖੇਨਾਵਿਸ਼੍ਯ ਹृਦਯਮ੍ ऋਤੁਵੈਧੁਰ੍ਯਧਾਰਿਣਾ । ਵृਤਾ ਵਿਧੁਰਿਤਾ ਭੁਕ੍ਤਾ ਲੂਨਾ ਦੇਹੇषੁ ਧਾਤਵਃ
ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੌਸਮਾਂ ਦੀ ਬੇਤਰਤੀਬੀ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਲਝਾ ਦਿੰਦਾ, ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਪਲ੍ਲਵਤਲ੍ਪੇषੁ ਪ੍ਰਾਲੇਯਕਣਰੂਪਿਣਾ । ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇषੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵ੍ ਅਖੇਦਿਨਾ
ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪਲੰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਹਿਮਕਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੀ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਹ੍ਰਦਨਦੀਗੇਹਗਾਮਿਨਾਵਿਰਤਾਧ੍ਵਨਾ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸੇਤੁਸੁਹृਦḫ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਈ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਪੁਲਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਥਾਂ ਥਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦਾ ਵਿਦਨੁਸਨ੍ਧਾਨਾਜ੍ ਜਡੇਨ ਤਦਨਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ । ਜਲਾਸ਼ਯੇषੂਲ੍ਲਸਿਤਂ ਜਲੇਨਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਨਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੁਥਿਰ ਆਧਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਲਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਿਨੇਵੋਰ੍ਧ੍ਵਾਚ੍ ਛਿਲਾਸ੍ਤਮ੍ਭੇਨ ਭੂਭृਤਾਮ੍ । ਸਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਨਾ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਪਾਤੇषੁ ਸ਼ਤਧਾ ਗਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਾਪੀ ਲਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਚਟਾਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਤੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਹ ਖੱਡਾਂ ਵਿਚ ਸੌ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਧੂਮਰੂਪੇਣ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਦਾਰੁਭ੍ਯੋ ਗਗਨਾਰ੍ਣਵੇ । ਕਣਰਤ੍ਨੇਨ ਨੀਲਰ੍ਕ੍ਸ਼ਮਣਾਵ੍ ਆਵਰ੍ਤਿਨਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਧੂੰਏ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਨੀਲਾ ਨੀਲਮ ਰਤਨ, ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਕਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਭ੍ਰਪੀਠੇषੁ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਵਨਿਤਯਾ ਸਹ । ਭਿਨ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਨੀਲੇਨ ਸ਼ੇषਾਙ੍ਗੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਸ਼ੌਰਿਣਾ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਦਯੁਤ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ, ਵਿੱਖਰੇ ਨੀਲ ਪੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਣੁਮਯੇ ਸਰ੍ਗੇ ਪਿਣ੍ਡਰੂਪੇष੍ਵ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਤḫ ਪਦਾਰ੍ਥੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਵਾਬਿਲਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਢੇਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਅਪਣੇ ਅਜਾਣ ਰੂਪ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਿਹ੍ਵਾਣੁਭਿਸ੍ ਸਙ੍ਗਮ੍ ਅਨੁਭੂਤਿẖ ਕृਤੋਤ੍ਤਮਾ । ਯਾ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਨ ਦੇਹਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਜਿਹਵਾ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਾ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਹੀ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਮਯਾ ਨ ਚ ਦੇਹੇਨ ਨਾਨ੍ਯੇਨਾਸ੍ਵਾਦਿਤਾਤ੍ਮ ਯਤ੍ । ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਧृਤਂ ਸ਼ੈਤ੍ਯਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਯ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਤ੍
ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਸਰੀਰ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਅਸਲ ਨੂੰ ਚੱਖਿਆ; ਜੋ ਠੰਡਕ ਅੰਦਰ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਾਣਤਾ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਝੂਠੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਰਸਰੂਪੇਣ ਨਾਨਾਮੋਦਾਨਿ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵ੍ ਅਲਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਦਦਤਾਲਯੇ
ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਗੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਬਚ ਗਿਆ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਪ੍ਰਕਾਰਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਙ੍ਗਸਨ੍ਧਿषੁ । ਉषਿਤਂ ਚੇਤਨੇਨੇਵ ਜਡੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਜਡਾਤ੍ਮਨਾ
ਚੌਦਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਜੜ ਸੀ, ਪਰ ਅਜੜ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਸ਼ੀਕਰੋਤ੍ਕਰਰੂਪੇਣ ਰਥਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਮਾਰੁਤਮ੍ । ਆਮੋਦੇਨੇਵ ਵਿਹृਤਂ ਵਿਮਲਵ੍ਯੋਮਵੀਥਿषੁ
ਕੋਹੜੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਾਮ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਪਰਮਾਣੁਕਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਅਨੁਭੂਤਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਜਗਤ੍
ਰਾਮਾ, ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਪਰਮਾਣੂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ, ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਅਜਡੇਨ ਜਡੇਨੇਵ ਮਯਾ ਜਲਤਯਾ ਤਯਾ । ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਜ੍ਞਾਤਾਜ੍ਞਾਤੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਸੁਚੇਤਨ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਾਣੀ-ਅਣਜਾਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਨਾਸ਼ੋਤ੍ਪਾਦਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਰੂਢਾਨਿ ਕਦਲੀਦਲਪੀਠਵਤ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਗਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਉਤਪੱਤੀ-ਵਿਨਾਸ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਵੇਖੇ।
ਏਵਂ ਜਗਚ੍ ਚਾਜਗਦ੍ ਵਾ ਸਾਕਾਰਂ ਵਾ ਨਿਰਾਕृਤਿ । ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਗਗਨਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਾਧਿਕਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਚਿੱਤ-ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨੇਦਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧḫ ਪਰੋ ਬੋਧ ਇਦਂ ਵਿਭਾਤਿ । ਸ ਚਾਪਿ ਨੋ ਕਿਞ੍ਚਨ ਨਾਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਏਵਾਸਿ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਮ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਕੁਝ ਹੈ, ਨਾ ਖਾਲੀ; ਤੂੰ ਆਪ ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈਂ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕ ਜਾ।
ਤਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਭਵਂ ਤੇਜਸ੍ ਤੇਜੋਧਾਰਣਯੇਦ੍ਧਯਾ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਵਿਚਿਤ੍ਰਾਵਯਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਚਾਨਣ ਬਣ ਗਿਆ, ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਧਾਨਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਕृਤਿਰਾਜਵਤ੍ । ਸਰ੍ਵਦृਸ਼੍ਯਮ੍ ऋਤੇ ਸਰ੍ਵਚੌਰਾਦ੍ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਾਪਯੁਕ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਦੀ ਵਧਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਚਾਨਣ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਦੀਪਾਦਿਭਿਸ਼੍ ਚਰੈਸ੍ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਰ੍ ਦਸ਼ਾਸ਼ਤਵਿਹਾਰਿਭਿਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਕृਤਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਗੇਹਂ ਸੁਰਾਜਵਤ੍
ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਚਾਨਣਾਂ ਨਾਲ, ਦਸਾਂ-ਸੌਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਘਰ ਦੀ ਹਰ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ।
ਲੋਕਾਲੋਕੇਨ ਹृषਿਤੈḫ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਾਂਸ਼ੁਰੋਮਭਿਃ । ਪਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਕਰਤੈਰ੍ ਦੂਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਨੇਰਾ ਅਸਮਾਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।