ਇਦਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਕਾਸ਼ਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ ਨ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ ਨੇਦਂ ਨ ਤਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਹ ਸਿਰਫ ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ। ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਤਾਂ ਨਾ ਇਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭੂਤਜਾਲਾਨਾਂ ਕਾਲਤ੍ਰਿਤਯਭਾਵਿਨਾਮ੍ । ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸ੍ਵਪ੍ਨਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਨੋਰਾਜ੍ਯਦਸ਼ਾਸ੍ਥਿਤੌ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਝਣ, ਸੁਪਨੇ, ਕਲਪਨਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਾਨਿ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਭੂਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗ ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਤਾਙ੍ਗਤਃ
ਜੋ ਜੀਵ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਭੂਮੰਡਲ, ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਇਕੋ ਹੀ ਸਤਤਾ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਅਹਮ੍ ਏਵ ਸਮਗ੍ਰਾਣਿ ਤੇषਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਤੇਨ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੁਭੂਤਾਨਿ ਤਥਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਚਾਖਿਲਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਹਨ ਉਹ ਵੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਜਰਂ ਪਦਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਤਾਮ੍ ਅਜਹਦ੍ ਅਙ੍ਗਗਤਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਜਗਤਾਂ ਤੁ ਭੇਦਂ ਬੁਦ੍ਧਂ ਸਦ੍ ਅਙ੍ਗ ਨ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਤੁ ਕਿਞ੍ਚਨਾਪਿ
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਵਧਦਾ ਜਾਂ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਹਾਲਤ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ, ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਵਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਜਗਨ੍ਤਿ ਭਵਤਾ ਤਦਾ । ਭੂਮਣ੍ਡਲਾਨਾਂ ਹृਦਯੇ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਕੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?
ਪਰਾਤ੍ਮਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨੋਰ੍ਵੀਮਣ੍ਡਲੌਘਾਤ੍ਮਨਾ ਮਯਾ । ਤਤੋ ऽਨੁਭੂਤਂ ਹृਦਯੇ ਦृष੍ਟਂ ਚ ਪਰਯਾ ਦृਸ਼ਾ
ਮੈਂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਗੋਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੀਆਂ।
ਯਾਵਤ੍ ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਗਜ੍ਜਾਲਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਦृਸ਼੍ਯਮਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਪਿ ਦ੍ਵੈਤਮਯਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਜਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਭਾਵਨਾ ਦੋਹਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਜਗਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਰੰਭ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਧੀਮੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵਾਸ੍ਤਿ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿ ਸ੍ਥੂਲਂ ਤਚ੍ ਚ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮੈਵ ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰਂ ਪਰਮ੍ ਅਜਂ ਨ ਤਤ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਮੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਜਨਮ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਦਿਖਦਾ ਹੈ।
ਨੇਹਾਨਾਨਾਸ੍ਤਿ ਨੋ ਨਾਨਾ ਨ ਨਾਸ੍ਤਿਤ੍ਵਂ ਨ ਚਾਸ੍ਤਿਤਾ । ਅਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਿਮ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਇਕਤਾ ਹੈ। ਨਾ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ, ਨਾ ਨਅਸਤਿਤਵ। 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦਾ ਭਾਵ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ?
ਅਨੁਭੂਤਮ੍ ਅਪੀਦਂ ਸਦ੍ ਅਹਮਿਤ੍ਯਾਦਿਦृਸ਼੍ਯਕਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਜਮ੍ ਅਨਾਮਕਮ੍
ਇਹ ਅਨੁਭਵ, ਜੋ 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਅਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ—ਜੋ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਾਮ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰਮ੍ ਏਵੇਦਂ ਸਰ੍ਗਾਦਾਵ੍ ਏਵ ਵਿਨ੍ਨਭਃ । ਅਸ੍ਤਿਤਾਨਾਸ੍ਤਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕੀਦृਸ਼ੇ ਕ੍ਵ ਕੁਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਯਥਾਹਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ ਤਾਨਿ ਜਗਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਨਿਰੂਪਧृਤ੍ । ਤਥਾ ਮਯਾ ਜਲੀਭੂਯ ਦृष੍ਟਂ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ ਏਵ ਤਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਵਾਰਿਧਾਰਣਯਾ ਵਾਰਿ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਡਮ੍ ਇਵਾਜਡਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਮਨ੍ਦਿਰੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਗੁਲਗੁਲਾਯਿਤਮ੍
ਜਲ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੁੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤृਣਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਵਲ੍ਲੀਨਾਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਨਾਡਿषੁ । ਮृਦ੍ਵ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਆਰੂਢਂ ਤਵਾਙ੍ਗੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਯੂਕਯਾ
ਘਾਹ, ਦਰੱਖਤ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਲਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ, ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਜੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਥਾਨੋਪਮਾ ਸ੍ਤਮ੍ਭੇ ਤਚ੍ਛੇਦੇ ਵਲਯੋਪਮਾ । ਮृਦ੍ਵ੍ਯਾ ਕਰ੍ਣਾਹਿਗਤ੍ਯੇਵ ਰਚਨਾਭ੍ਰੇ ਕृਤੋਦਰੇ
ਇਸ ਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਾ ਇਕ ਥੰਮ ਦੇ ਉਭਰਨ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਕੱਟ ਜਾਣਾ ਇਕ ਚੂੜੀ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਹੌਲੀ ਚਲਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਕੰਨ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਬਣਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਖੋਖਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਲ੍ਲੀਤਮਾਲਤਾਲਾਦਿਪਲ੍ਲਵੇषੁ ਫਲੇषੁ ਚ । ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਪੁष੍ਟਯਾਕृਤ੍ਯਾ ਰੇਖਾਵਿਰਚਨਂ ਕृਤਮ੍
ਬੇਲਾਂ, ਮੋਤੀਆ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਛੁਹ ਨਾਲ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਖੇਨਾਵਿਸ਼੍ਯ ਹृਦਯਮ੍ ऋਤੁਵੈਧੁਰ੍ਯਧਾਰਿਣਾ । ਵृਤਾ ਵਿਧੁਰਿਤਾ ਭੁਕ੍ਤਾ ਲੂਨਾ ਦੇਹੇषੁ ਧਾਤਵਃ
ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੌਸਮਾਂ ਦੀ ਬੇਤਰਤੀਬੀ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਲਝਾ ਦਿੰਦਾ, ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਪਲ੍ਲਵਤਲ੍ਪੇषੁ ਪ੍ਰਾਲੇਯਕਣਰੂਪਿਣਾ । ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇषੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵ੍ ਅਖੇਦਿਨਾ
ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪਲੰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਹਿਮਕਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੀ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਹ੍ਰਦਨਦੀਗੇਹਗਾਮਿਨਾਵਿਰਤਾਧ੍ਵਨਾ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸੇਤੁਸੁਹृਦḫ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਈ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਪੁਲਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਥਾਂ ਥਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦਾ ਵਿਦਨੁਸਨ੍ਧਾਨਾਜ੍ ਜਡੇਨ ਤਦਨਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ । ਜਲਾਸ਼ਯੇषੂਲ੍ਲਸਿਤਂ ਜਲੇਨਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਨਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੁਥਿਰ ਆਧਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਲਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਿਨੇਵੋਰ੍ਧ੍ਵਾਚ੍ ਛਿਲਾਸ੍ਤਮ੍ਭੇਨ ਭੂਭृਤਾਮ੍ । ਸਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਨਾ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਪਾਤੇषੁ ਸ਼ਤਧਾ ਗਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਾਪੀ ਲਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਚਟਾਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਤੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਹ ਖੱਡਾਂ ਵਿਚ ਸੌ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਧੂਮਰੂਪੇਣ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਦਾਰੁਭ੍ਯੋ ਗਗਨਾਰ੍ਣਵੇ । ਕਣਰਤ੍ਨੇਨ ਨੀਲਰ੍ਕ੍ਸ਼ਮਣਾਵ੍ ਆਵਰ੍ਤਿਨਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਧੂੰਏ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਨੀਲਾ ਨੀਲਮ ਰਤਨ, ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਕਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਭ੍ਰਪੀਠੇषੁ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਵਨਿਤਯਾ ਸਹ । ਭਿਨ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਨੀਲੇਨ ਸ਼ੇषਾਙ੍ਗੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਸ਼ੌਰਿਣਾ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਦਯੁਤ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ, ਵਿੱਖਰੇ ਨੀਲ ਪੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਣੁਮਯੇ ਸਰ੍ਗੇ ਪਿਣ੍ਡਰੂਪੇष੍ਵ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਤḫ ਪਦਾਰ੍ਥੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਵਾਬਿਲਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਢੇਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਅਪਣੇ ਅਜਾਣ ਰੂਪ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਿਹ੍ਵਾਣੁਭਿਸ੍ ਸਙ੍ਗਮ੍ ਅਨੁਭੂਤਿẖ ਕृਤੋਤ੍ਤਮਾ । ਯਾ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਨ ਦੇਹਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਜਿਹਵਾ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਾ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਹੀ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਮਯਾ ਨ ਚ ਦੇਹੇਨ ਨਾਨ੍ਯੇਨਾਸ੍ਵਾਦਿਤਾਤ੍ਮ ਯਤ੍ । ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਧृਤਂ ਸ਼ੈਤ੍ਯਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਯ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਤ੍
ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਸਰੀਰ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਅਸਲ ਨੂੰ ਚੱਖਿਆ; ਜੋ ਠੰਡਕ ਅੰਦਰ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਾਣਤਾ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਝੂਠੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਰਸਰੂਪੇਣ ਨਾਨਾਮੋਦਾਨਿ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵ੍ ਅਲਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਦਦਤਾਲਯੇ
ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਗੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਬਚ ਗਿਆ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਪ੍ਰਕਾਰਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਙ੍ਗਸਨ੍ਧਿषੁ । ਉषਿਤਂ ਚੇਤਨੇਨੇਵ ਜਡੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਜਡਾਤ੍ਮਨਾ
ਚੌਦਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਜੜ ਸੀ, ਪਰ ਅਜੜ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ।