ਪਰਮਾਣੁਕਣਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮ੍ ਅਨੁਭੂਤਵਾਨ੍ । ਅਹਂ ਚੇਤਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਸ੍ਤੁਤੋ ऽਮਲਮ੍ ਏਵ ਖਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ, ਆਪਣਾ ਆਪ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਤੰਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪੂਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸ੍ਵਭਾਵਤੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਚਲਤ੍ਯ੍ ਏਵਾਨਿਸ਼ਂ ਮਰੁਤ੍ । ਤਥਾ ਸ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਪੁਸ਼੍ ਚਿਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚੇਤਿਤਂ ਰੂਪਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾਨਯਾ । ਤਚ੍ ਛਕ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨੈषਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਭੂਯਸਾ
ਜੋ ਰੂਪ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਤḫ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਯਾਵਤ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਣੁਰੂਪਕਃ । ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾਚ੍ ਚੇਤਂਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵਾਸ਼ੁ ਤਥਾਭੂਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨਾਜ਼ੁਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਚਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ऽਹਂ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ ਰੂਪਂ ਤਨੁ ਤੇਜẖਕਣਾਕृਤਿ । ਤਦ੍ ਏਵ ਭਾਵਯਨ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਗਤੋ ऽਹਂ ਸ੍ਥੂਲਤਾਮ੍ ਇਵ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਨਿਕਾ ਤੇ ਹਲਕਾ ਰੂਪ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਕਣ, ਸਮਝਿਆ। ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੂਲਕਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੇ ਤਾਵਦ੍ ਅਹਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਇਤਿ ਬੋਧਾਲ੍ ਲਘੋਸ੍ ਤਤਃ । ਮਨਾਗ੍ ਆਲੋਕਨਾਯੇਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ऽਨੁਭੂਤਵਾਨ੍ । ਯਨ੍ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਯੇਹਾਦ੍ਯ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਹੈ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਨਾਮਾਨਿ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਕਲ੍ਪਿਤਾਨਿ ਭਵਾਦृਸ਼ੈਃ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਯੇਨ ਤਚ੍ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਮੁੱਖ ਨਾਂ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਅੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੁ ਫਲਂ ਤਤਃ । ਯਦਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਲੋ ऽਸੌ ਯਥਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ ਕ੍ਰਮਃ
ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੇਖਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਕ੍ਰਮ ਹੈ।
ਪ੍ਰੌਢਾ ਨਿਯਤਿਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ ਨਭਃ । ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੋ ऽਸਾਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਦ੍ਯੈषਾ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਨਾ
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਇਹ ਹੈ: ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਂ ਵਿਦੁਨ੍ਮੇषਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਤਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਨਾਗ੍ ਬੋਧੋ ਮਮੋਦਭੂਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਮਝ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਰਨ੍ਧ੍ਰਦ੍ਵਯੇਨਾਹਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਖਮ੍ । ਯਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤ ਇਮੇ ਲੋਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਫਿਰ ਦੋ ਛੀਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਉਹ ਦੋ ਛੀਕਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਇਹੀ ਅੱਖਾਂ ਹਨ ਜੋ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਤਤẖ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਛृਣੋਮੀਤਿ ਸਂਵਿਦ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤਾ ਮਮ । ਤਤẖ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਮਨਾਙ੍ਮਾਤ੍ਰਝਾਙ੍ਕਾਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੌਲਕਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਗੂੰਜ ਸੁਣਿਆ।
ਆਧ੍ਮਾਤਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਸ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਜਮ੍ । ਯਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਅਥਾਸ਼੍ਰੌषਂ ਤ ਇਮੇ ਸ਼੍ਰਵਣਵ੍ਰਣੇ
ਜਿਵੇਂ ਫੂਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸੁਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਚਰਤਾ ਮਰੁਤਾਵਿਰਤਸ੍ਵਨਮ੍ । ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਂਵੇਦਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਹਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਨੁਭੂਤਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧੁਨ ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਛੂਹਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਸਂਵੇਦਨਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮ ਸੋ ऽਯਂ ਵਾਯੁਰ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ । ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਸਦ੍ ਏਵੇਤਿ ਸਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਅਹਿਸਾਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ 'ਹਵਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਛੂਹਣ ਦਾ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਆਸ੍ਵਾਦਸਂਵਿਦ੍ ਯਾਭੂਨ੍ ਮੇ ਤਦ੍ ਆਸ੍ਵਾਦ੍ਯਰਸੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਘ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮੇ ਘ੍ਰਾਣਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਉਦਿਤਂ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਿਣਃ । ਇਤ੍ਥਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਮੇ
ਸਵਾਦ ਦੀ ਸਮਝ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਰਸ ਚੱਖਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧ ਦਾ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਜਾਲਂ ਚੇਤਨ੍ਨ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਯਾਵਤ੍ ਤਾਵਦ੍ ਵਿਦḫ ਪਞ੍ਚ ਬਲਾਦ੍ ਇਵ ਮਮੋਦਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੀ, ਪੰਜੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਸ਼ਬ੍ਦਰੂਪਰਸਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਮਾਤ੍ਰਸ਼ਰੀਰਿਕਾਃ । ਅਨਾਕਾਰਾਸ੍ ਤਥਾਨਾਮ੍ਨ੍ਯẖ ਖਰੂਪਿਣ੍ਯੋ ਭ੍ਰਮਾਤ੍ਮਿਕਾਃ
ਧੁਨੀ, ਰੂਪ, ਸਵਾਦ, ਛੂਹ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਾਂ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਨਾਂ, ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗੇ ਹਨ ਤੇ ਭਟਕਣ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਰੂਪਮ੍ ਅਹਂ ਜਾਲਂ ਭਾਵਯਨ੍ ਯਤ੍ ਤਦਾ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਦ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਕਥ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੈਰ੍ ਜਨੈਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸੀ ਨੂੰ ਹੀ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਅਹੰਕਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਏष ਏਵ ਘਨੀਭੂਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ । ਸਾਥ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਘਨੀਭੂਤਾ ਮਨ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ
ਇਹੀ ਚੀਜ਼ ਜਦੋਂ ਗਾੜ੍ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਹੋਰ ਗਾੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਨ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤẖਕਰਣਰੂਪẖ ਖਮ੍ ਏਵ ਤਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ । ਆਤਿਵਾਹਿਕਦੇਹਾਤ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਮਯਵ੍ਯੋਮਰੂਪਵਾਨ੍
ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਸੁਖਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪਵਨਾਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯẖ ਕੇਵਲਾਕਾਸ਼ਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਭਾਵਾਨਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਕृਤਿਰ੍ ਅਰੋਧਕਃ
ਮੈਂ ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁੱਕਾ, ਸਿਰਫ਼ ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹਾਂ; ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਖਾਲੀ ਰੂਪ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਥੈਨਂ ਭਾਵਯਨ੍ਨ੍ ਅਹਂ ਯਦਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਦਾਹਂ ਦੇਹਵਾਨ੍ ਪੁष੍ਟ ਇਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਯਕੀਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਤੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੇਨਾਥ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਸ਼ੂਨ੍ਯ ਏਵ ਯਥਾ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋਡ੍ਡੀਨੋ ਨਰੋ ਰਵਮ੍
ਉਸ ਯਕੀਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਬੰਦਾ ਖਾਲੀਪਣ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਬਾਲੇਨੇਵ ਤਦ੍ ੴ ਇਤਿ । ਤਤਸ੍ ਸ ਏष ਓਙ੍ਕਾਰ ਇਤਿ ਨੀਤḫ ਪੁਨḫ ਪ੍ਰਥਾਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਚਾਰੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਇਹੀ ਧੁਨੀ ਮੁੜ ਕੇ 'ਓਮ' ਅੱਖਰ ਵਜੋਂ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਨਰੇਣੇਵ ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਗਦਿਤਂ ਮਯਾ । ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਾਚਂ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਨੀਤਾਂ ਪ੍ਰਥਾਮ੍ ਇਹ
ਫਿਰ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ, ਉਹੀ ਬੋਲਚਾਲ ਸਮਝ, ਜੋ ਇਥੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਸੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ ਸृष੍ਟੇẖ ਕਰ੍ਤਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਤਤੋ ਮਨੋਮਯੇਨੈਵ ਕਲ੍ਪਿਤਾਸ੍ ਸृष੍ਟਯੋ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨ ਤੁ ਜਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਤਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਤਪੰਨ ਤਾਂ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਜੰਮਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਜਗਤਿ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਮਮੈਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਨੋਮਯੇ । ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤਚ੍ ਛੂਨ੍ਯਂ ਵ੍ਯੋਮ ਕੇਵਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਖਾਲੀਪਨ, ਸਾਫ ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸਂਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਏਵੇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਨਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਨ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਭਾਵਾḫ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਯẖ ਕਿਲ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਹੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ।