ਸਾਵਸ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ਿਲੈਵੈਕਰੂਪਾ ਨਿਬਿਡਮਣ੍ਡਲਾ । ਕਲਧੌਤਮਯੀ ਸ੍ਫਾਰਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਜਲਦਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਠੋਸ ਤੇ ਇਕੋ ਰੂਪ, ਗੋਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਚੰਨਣੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ।
ਤਤੋ ऽਹਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟḫ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰਿਤਵਾਨ੍ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਿਲਾਯਾਮ੍ ਅਪਰਂ ਭਾਗਂ ਤਥੈਵ ਪਰਯਾ ਦृਸ਼ਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ ਤਮ੍ ਅਪਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਦਾਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰਮ੍ । ਤਥੈਵ ਸੁषਿਰਾਕਾਰਮ੍ ਇਵ ਨਾਨਾਰ੍ਥਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਦਿਖੀ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਜਿਹਾ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤਲਬਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਤਥੈਵਾਹਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਪਰਿਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਗਸਂਰਮ੍ਭਵਲਿਤਂ ਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਥੇ ਵੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਯਂ ਯਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਲਾਯਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਜਗਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਵਿਕਲਮ੍ ਆਦਰ੍ਸ਼ ਇਵ ਬਿਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਭਾਗ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਥਰ 'ਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਚ੍ ਚੇਤ੍ ਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਦਮ੍ ਇਵਾਖਿਲਮ੍ । ਦृਸ਼੍ਯਂ ਨ ਚੇਦ੍ ਬਹਿਸ੍ਸ੍ਥਸ੍ ਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਦਰ੍ਸ਼ਬਿਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਂਵ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾਤਿਕੌਤੁਕੇਨਾਥ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਸ਼੍ ਸ਼ਿਲਾਃ । ਅਨ੍ਵਿष੍ਟਾ ਭੂਮਿਭਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਤृਣਗੁਲ੍ਮਾਦਯਸ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ, ਜਮੀਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਘਾਹ, ਬੂਟੇ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਯਾਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤਤ੍ ਤਾਦृਗ੍ ਜਗਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਪਰਯਾ ਵਿਵਿਧਾਕृਤਿ
ਹਰ ਥਾਂ ਸੰਸਾਰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇਹ ਅਕਲ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਥਮਸਰ੍ਗਾਤ੍ਮਜਾਯਮਾਨਪ੍ਰਜਾਪਤਿ । ਕਲ੍ਪ੍ਯਮਾਨਰ੍ਕ੍ਸ਼ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਦਿਨਰਾਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਤੁਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਕਿਤੇ ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਤਾਰੇ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਰੁੱਤਾਂ ਤੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਹੀਪੀਠਸਮ੍ਪਨ੍ਨਜਨਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਖਾਤੋਗ੍ਰਚਤੁਸ੍ਸਾਗਰਖਾਤਕਮ੍
ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਖੰਡ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਸਞ੍ਜਾਤਸੁਰਂ ਸਞ੍ਜਾਤਦਾਨਵਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕृਤਯੁਗਾਚਾਰਸਜ੍ਜਨਭੂਤਕਮ੍
ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸਤਯੁਗ ਵਾਲੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਲਿਯੁਗਾਚਾਰਦੁਰ੍ਜਨਭੂਤਕਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਲ੍ਪਕਾਲਮਧ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤਿਸੁਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਾਲੇ ਮੰਦ ਲੋਕ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਯੁਗ ਦਾ ਮੱਧਕਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪੁਰਵ੍ਯੂਹਦੈਤ੍ਯਸਙ੍ਗਰਦੁਸ੍ਤਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਮਹਾਸ਼ੈਲਜਾਲਨਿਰ੍ਵਿਵਰਾਵਨਿ
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਿਲਾਬੰਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਲੜੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸਰ੍ਗਮ੍ ਏਕਾਮ੍ਬੁਜੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਮੁਕ੍ਤਭੂਤਲਮਾਨਵਮ੍
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਅਧੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਹੀ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਜੀਵ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਐਸਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਸਞ੍ਜਾਤਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਅਨਿਰ੍ਮਥਿਤਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਮृਤ੍ਯੁਮਤ੍ਸੁਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਜੇ ਚੰਦ ਨਾਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ, ਅਜੇ ਮੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾ ਉਲਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਸਞ੍ਜਾਤਾਮृਤਾਸ਼੍ਵੇਭਵੈਦ੍ਯਾਗਕਮਲਾਵਿषਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਮਰਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਨਾਸ਼ਨੋਤ੍ਕਸੁਰਵ੍ਰਜਮ੍
ਉਥੇ ਅਜੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਘੋੜੇ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਵੈਦਕ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਕਮਲ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਆਦਿ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚ ਗਰ੍ਭਾਙ੍ਗਕਰ੍ਤਨੋਤ੍ਕਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਪਰਿਮ੍ਲਾਨਧਰ੍ਮਤ੍ਵਾਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਖਿਲਪ੍ਰਜਮ੍
ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਐਸਾ ਵੀ ਹੈ: ਜਿੱਥੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਏ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਢਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਚਿਰ ਨਾਹ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਨੇਕੀ ਕਰਕੇ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਯਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਕ੍ਰਮਸ੍ਥਿਤਿ । ਅਪੂਰ੍ਵਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਸਮਾਚਾਰਵਿਚਾਰਣਮ੍
ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਐਸਾ ਵੀ ਹੈ: ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਵੱਧੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵੇਦਕ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਨ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਥਿਤਿ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚ ਦੈਤ੍ਯੌਘਵਿਲੁਣ੍ਠਿਤਸੁਰਾਲਯਮ੍
ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਐਸਾ ਵੀ ਹੈ: ਜਿੱਥੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿਚ ਵੀ ਚੰਗਿਆਈ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਲੁੱਟ ਲਏ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਰੋਦ੍ਯਾਨਗਾਯਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਮਾਰਬ੍ਧਗੀਰ੍ਵਾਣਾਸੁਰਸੌਹृਦਮ੍
ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਐਸਾ ਵੀ ਹੈ: ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਜਗਦਾਡਮ੍ਬਰਂ ਮਯਾ । ਤਦਾਨੁਭੂਤਂ ਵਪੁषਿ ਮਹਾਵਿਸ਼੍ਵਗਣਾਤ੍ਮਨਿ
ਪਿਛਲੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਲਚਲ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵ-ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਏਕਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਮਨ੍ਥਰਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰ ਸੋਮ੍ਯਸਕਲਭੂਤਸਨ੍ਤਤਿਸੁਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਕਮਲ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏਕਤ੍ਰ ਸਮਰਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਸੁਰਾਸੁਰਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰਾਸਮ੍ਭਵਦ੍ਭਾਨੁਨਿਤ੍ਯਾਭਿਨ੍ਨਤਮੋਘਨਮ੍
ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਤ੍ਰਾਸਮ੍ਭਵਦ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਜ੍ਵਾਲੋਦਰੋਪਮਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰ ਨਲਿਨੀਨਾਲਨਿਲੀਨਮਧੁਕੈਟਭਮ੍
ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਦੂਜੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏਕਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਮਞ੍ਜੂषਾਸੁਪ੍ਤਬਾਲਨਵਾਬ੍ਜਜਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰੈਕਾਰ੍ਣਵੋਦਗ੍ਰਵृਕ੍ਸ਼ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਧਵਮ੍
ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਜੋ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਉੱਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ 'ਤੇ ਮਾਧਵ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਕਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਰਜਨੀਨਿਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਿਮਿਰਾਕੁਲਮ੍ । ਸ਼ਿਲਾਜਠਰਨਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਂ ਵ੍ਯੋਮੇਵ ਵਿਤਤਾਕृਤਿ
ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਕਲਪ ਦੀ ਰਾਤ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲ-ਜੁਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ ਅਕਾਰ ਵਾਲੀ।
ਸੁषੁਪ੍ਤਜਠਰਾਕਾਰਮ੍ ਅਪ੍ਰਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਸੁषੁਪ੍ਤਮ੍ ਇਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ; ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਜਾਣਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਨੀਂਦ ਵਾਂਗ।
ਏਕਤ੍ਰ ਪਕ੍ਸ਼ਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਸ਼ੈਲਕਾਕਾਕੁਲਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਦ੍ਰਵਦ੍ਭੂਧਰਭਾਸੁਰਮ੍
ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਹਿਲਣ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਕਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਘਲਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਏਕਤ੍ਰੋਦ੍ਵृਤ੍ਤਮਤ੍ਤਾਬ੍ਧਿਹ੍ਰਿਯਮਾਣਧਰਾਚਲਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰ ਸੁਰਵृਤ੍ਰਾਨ੍ਧਬਡਿਸਙ੍ਗਰਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਕਿਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਮੱਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਕਤ੍ਰ ਮਤ੍ਤਪਾਤਾਲਗਜਕਮ੍ਪਿਵਸੁਨ੍ਧਰਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰ ਸ਼ੇषਸ਼ਿਰਸẖ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਲੁਠਿਤਾਵਨਿ
ਕਿਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਮੱਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਲਟ ਰਹੀ ਸੀ।