ਤਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਯष੍ਟਿਸਮਸ੍ ਤਤḫ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਕਃ । ਤਤẖ ਕਾਚਕਣਾਕਾਰੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ ਸ ਤਾਦृਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਲੱਕੜੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਇਕ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕাঁচ ਦੇ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਸੋ ऽਣੁਰ੍ ਭਵਨ੍ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਖਾਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਦृष੍ਟਿਨਾ । ਪਰਮਾਣੁਰ੍ ਅਥੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯੌ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ—ਇਕ ਅਣੂ—ਬਣ ਗਿਆ; ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਅਣੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਸ਼ਮਮ੍ ਆਯਾਤਸ਼੍ ਸ਼ਾਰਦਾਮ੍ਬੁਦਖਣ੍ਡਵਤ੍ । ਤਾਦृਸ਼ੋ ऽਪਿ ਮਹਾਰਮ੍ਭḫ ਪੁਰḫ ਪਸ਼੍ਯਤ ਏਵ ਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਠੰਢ-ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਸਾਵਰਣੇ ਤੇਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਵਾਟਕੇ । ਵਿਨਿਗੀਰ੍ਣੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੇਨ ਹਰਿਣੇਨੇਵ ਪਰ੍ਣਕੇ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਵਰਨੀ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖਾ ਹਿਰਨ ਪੱਤਾ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਭੂਨ੍ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਪਰ੍ਯਨ੍ਤਸਂਵਿਦਾਕਾਸ਼ਮਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਅਕਾਸ਼ ਰਹਿ ਗਿਆ—ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਬਚਿਆ ਸੀ—ਜੋ ਅਣਆਰੰਭ, ਅਣਮੱਧ ਤੇ ਅਣਅੰਤ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਰੁਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ । ਦਰ੍ਪਣਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਾਭਂ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਕਲਕੋਟਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਦੇਖਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਂਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ।
ਅਥ ਤਾਮ੍ ਅਙ੍ਗਨਾਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਤਂ ਚ ਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ । ਰਾਜਦ੍ਵਾਰਗਤੋ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯ ਇਵਾਹਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਔਰਤ, ਉਸ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਉਸ ਅਜੂਬੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮ੍ ਆਲੋਕਿਤਵਾਨ੍ ਭੂਯẖ ਕਲਧੌਤਸ਼ਿਲਾਮ੍ ਅਹਮ੍ । ਯਾਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਰ੍ਗਾẖ ਕਾਲ੍ਯਾ ਇਵਾਙ੍ਗਕੇ
ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਧੁਲਿਆ ਪੱਥਰ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਇੱਥੇ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਬੁਦ੍ਧਿਨੇਤ੍ਰੇਣ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵਾ ਨ ਤੇ ऽਨ੍ਯਥਾ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਤਥਾ ਤਦਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸਮਝ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਜਾਂ ਰੂਹਾਨੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਦੂਰਤḫ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਮਾਂਸਦृਸ਼ਾ ਯਦਿ ਚ ਸਾ ਸ਼ਿਲਾ । ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਚ੍ ਛਿਲੈਵੈਕਾ ਨ ਤੁ ਸਰ੍ਗਾਦਿ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਜੇ ਦੂਰੋਂ ਮਾਸ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਪੱਥਰ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਇਕ ਪੱਥਰ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਰਚਨਾ ਆਦਿ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸਾਵਸ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ਿਲੈਵੈਕਰੂਪਾ ਨਿਬਿਡਮਣ੍ਡਲਾ । ਕਲਧੌਤਮਯੀ ਸ੍ਫਾਰਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਜਲਦਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਠੋਸ ਤੇ ਇਕੋ ਰੂਪ, ਗੋਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਚੰਨਣੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ।
ਤਤੋ ऽਹਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟḫ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰਿਤਵਾਨ੍ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਿਲਾਯਾਮ੍ ਅਪਰਂ ਭਾਗਂ ਤਥੈਵ ਪਰਯਾ ਦृਸ਼ਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ ਤਮ੍ ਅਪਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਦਾਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰਮ੍ । ਤਥੈਵ ਸੁषਿਰਾਕਾਰਮ੍ ਇਵ ਨਾਨਾਰ੍ਥਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਦਿਖੀ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਜਿਹਾ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤਲਬਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਤਥੈਵਾਹਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਪਰਿਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਗਸਂਰਮ੍ਭਵਲਿਤਂ ਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਥੇ ਵੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਯਂ ਯਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਲਾਯਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਜਗਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਵਿਕਲਮ੍ ਆਦਰ੍ਸ਼ ਇਵ ਬਿਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਭਾਗ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਥਰ 'ਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਚ੍ ਚੇਤ੍ ਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਦਮ੍ ਇਵਾਖਿਲਮ੍ । ਦृਸ਼੍ਯਂ ਨ ਚੇਦ੍ ਬਹਿਸ੍ਸ੍ਥਸ੍ ਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਦਰ੍ਸ਼ਬਿਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਂਵ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾਤਿਕੌਤੁਕੇਨਾਥ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਸ਼੍ ਸ਼ਿਲਾਃ । ਅਨ੍ਵਿष੍ਟਾ ਭੂਮਿਭਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਤृਣਗੁਲ੍ਮਾਦਯਸ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ, ਜਮੀਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਘਾਹ, ਬੂਟੇ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਯਾਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤਤ੍ ਤਾਦृਗ੍ ਜਗਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਪਰਯਾ ਵਿਵਿਧਾਕृਤਿ
ਹਰ ਥਾਂ ਸੰਸਾਰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇਹ ਅਕਲ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਥਮਸਰ੍ਗਾਤ੍ਮਜਾਯਮਾਨਪ੍ਰਜਾਪਤਿ । ਕਲ੍ਪ੍ਯਮਾਨਰ੍ਕ੍ਸ਼ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਦਿਨਰਾਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਤੁਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਕਿਤੇ ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਤਾਰੇ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਰੁੱਤਾਂ ਤੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਹੀਪੀਠਸਮ੍ਪਨ੍ਨਜਨਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਖਾਤੋਗ੍ਰਚਤੁਸ੍ਸਾਗਰਖਾਤਕਮ੍
ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਖੰਡ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਸਞ੍ਜਾਤਸੁਰਂ ਸਞ੍ਜਾਤਦਾਨਵਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕृਤਯੁਗਾਚਾਰਸਜ੍ਜਨਭੂਤਕਮ੍
ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸਤਯੁਗ ਵਾਲੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਲਿਯੁਗਾਚਾਰਦੁਰ੍ਜਨਭੂਤਕਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਲ੍ਪਕਾਲਮਧ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤਿਸੁਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਾਲੇ ਮੰਦ ਲੋਕ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਯੁਗ ਦਾ ਮੱਧਕਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪੁਰਵ੍ਯੂਹਦੈਤ੍ਯਸਙ੍ਗਰਦੁਸ੍ਤਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਮਹਾਸ਼ੈਲਜਾਲਨਿਰ੍ਵਿਵਰਾਵਨਿ
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਿਲਾਬੰਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਲੜੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸਰ੍ਗਮ੍ ਏਕਾਮ੍ਬੁਜੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਮੁਕ੍ਤਭੂਤਲਮਾਨਵਮ੍
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਅਧੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਹੀ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਜੀਵ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਐਸਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਸਞ੍ਜਾਤਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਅਨਿਰ੍ਮਥਿਤਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਮृਤ੍ਯੁਮਤ੍ਸੁਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਜੇ ਚੰਦ ਨਾਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ, ਅਜੇ ਮੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾ ਉਲਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਸਞ੍ਜਾਤਾਮृਤਾਸ਼੍ਵੇਭਵੈਦ੍ਯਾਗਕਮਲਾਵਿषਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਮਰਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਨਾਸ਼ਨੋਤ੍ਕਸੁਰਵ੍ਰਜਮ੍
ਉਥੇ ਅਜੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਘੋੜੇ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਵੈਦਕ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਕਮਲ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਆਦਿ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚ ਗਰ੍ਭਾਙ੍ਗਕਰ੍ਤਨੋਤ੍ਕਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਪਰਿਮ੍ਲਾਨਧਰ੍ਮਤ੍ਵਾਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਖਿਲਪ੍ਰਜਮ੍
ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਐਸਾ ਵੀ ਹੈ: ਜਿੱਥੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਏ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਢਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਚਿਰ ਨਾਹ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਨੇਕੀ ਕਰਕੇ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਯਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਕ੍ਰਮਸ੍ਥਿਤਿ । ਅਪੂਰ੍ਵਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਸਮਾਚਾਰਵਿਚਾਰਣਮ੍
ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਐਸਾ ਵੀ ਹੈ: ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਵੱਧੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵੇਦਕ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਨ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਥਿਤਿ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚ ਦੈਤ੍ਯੌਘਵਿਲੁਣ੍ਠਿਤਸੁਰਾਲਯਮ੍
ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਐਸਾ ਵੀ ਹੈ: ਜਿੱਥੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿਚ ਵੀ ਚੰਗਿਆਈ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਲੁੱਟ ਲਏ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਰੋਦ੍ਯਾਨਗਾਯਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਮ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਮਾਰਬ੍ਧਗੀਰ੍ਵਾਣਾਸੁਰਸੌਹृਦਮ੍
ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਐਸਾ ਵੀ ਹੈ: ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।