ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣੁਹਰਵਹ੍ਨਿਰਵੀਨ੍ਦੁਪੂਰ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸੁਰਾḫ ਪਰਿਵਿਵृਤ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਆਪਤਨ੍ਤਃ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਵਿਵਿਧਾ ਉਪਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਾਤਾਵਧੂਤਮषਕਾਸ਼ਨਿਵਿਭ੍ਰਮੇਣ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—all ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਤੇ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਮੱਛਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ।
ਸਂਹਾਰਸਰ੍ਗਸੁਖਦੁẖਖਭਵਾਭਵੇਹਾਨੀਹਾਨਿषੇਧਵਿਧਿਜਨ੍ਮਮृਤਿਭ੍ਰਮਾਦ੍ਯਾਃ । ਸਾਰ੍ਧਂ ਪृਥਕ੍ ਚ ਵਿਲਸਨ੍ਤਿ ਸਦੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯਾਮਿਸ਼੍ਰਤਾਮ੍ ਉਪਗਤਾ ਅਪਿ ਤਤ੍ਰ ਭਾਵਾਃ
ਸੰਹਾਰ, ਸਿਰਜਣ, ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਹੋਣਾ-ਨਾ ਹੋਣਾ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਆਲਸ, ਮਨਾਈ, ਹੁਕਮ, ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਭਟਕਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਸਥਿਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਾਵੋਦ੍ਭਵਸ੍ਥਿਤਿਵਿਪਤ੍ਕਰਣਭ੍ਰਮਾਣਾਂ ਸਂਹਾਰਸਰ੍ਗਭੁਵਨਾਵਨਿਵਿਭ੍ਰਮਾਣਾਮ੍ । ਮਿਥ੍ਯੈਵ ਖੇ ਪ੍ਰਕਚਤਾਂ ਖਸ਼ਰੀਰਕਾਣਾਂ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ऽਤ੍ਰ ਨ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਨਾਮ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾ
ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਟਿਕਾਅ, ਨਾਸ਼, ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ, ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਤੇ ਨਾਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਜਾਂ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਉਤ੍ਪਾਤਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਰਣੋਤ੍ਸਵਯੁਦ੍ਧਸਾਮ੍ਯਵਿਦ੍ਵੇषਰਾਗਭਯਵਿਸ਼੍ਵਸਨਾਦਿ ਤਤ੍ਰ । ਏਕਤ੍ਰ ਕੋਸ਼ ਇਵ ਰਤ੍ਨਚਯੋ ਵਿਭਾਤਿ ਨਾਨਾਰਸਾਪ੍ਰਤਿਘਸਰ੍ਗਪਰਮ੍ਪਰਂ ਤਤ੍
ਅਫ਼ਤ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਮੌਤ, ਖੁਸ਼ੀ, ਜੰਗ, ਬਰਾਬਰੀ, ਵੈਰ, ਲਗਾਵਟ, ਡਰ, ਭਰੋਸਾ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਲੜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਿਦਮ੍ਬਰਮਯੇ ਵਪੁषਿ ਸ੍ਵਭਾਵਭੂਤਾਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਾਨੁਭਵਭਾਵਜਗਦ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਃ । ਸਰ੍ਗਕ੍ਸ਼ਯਾ ਮਲਿਨਦृਕ੍ਕਲਿਤਾਮ੍ਬਰਸ੍ਥਕੇਸ਼ੋਣ੍ਡੁਕਸ੍ਫੁਰਣਵਤ੍ ਪਰਿਤਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ
ਉਸ ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਅਨੁਭਵਾਂ ਤੇ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੁਰਤ ਹਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਨਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋਈ ਧੂੜ ਦੀਆਂ ਕਣਾਂ ਦੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਿੱਚ ਝਲਕ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਜਗਤ੍ ਸਙ੍ਕ੍ਸੁਬ੍ਧਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ऽਸ੍ਥਿਤਿਸਂਸ੍ਥਿਤਿ । ਸਞ੍ਚਾਲ੍ਯਮਾਨਮਕੁਰਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਗਤ ਕਦੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੇ ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਚਲਣ ਤੇ ਟਿਕਾਅ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ; ਜਿਵੇਂ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਪਰਛਾਂਈ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਇਨਾ ਆਪ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ।
ਨृਤ੍ਤਸ੍ਥਪੂਤਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਜਗਦਰ੍ਥਾḫ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਬਾਲਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਰ੍ਗਵਤ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਖੜੀਆਂ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਪਲ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਛੱਡਦੀਆਂ ਤੇ ਨਵੀਂ ਹਾਲਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਬਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ।
ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਰੀਰੇ ऽਨ੍ਤḫ ਪੂਯਮਾਨਾ ਅਨਾਰਤਮ੍ । ਰਾਸ਼ੀਭੂਯ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਜਗਨ੍ਮੁਦ੍ਗਕਣੋਤ੍ਕਰਾਃ
ਕਿਰਿਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਢੇਰ, ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰੈਵ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਪੂਰਿਣੀ
ਇਕ ਪਲ ਉਹ ਕੁਝ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇਕ ਪਲ ਉਹ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਾ ਕਲਨਾ ਦੇਵੀ ਸਂਵਿਚ੍ਛਕ੍ਤਿਰ੍ ਜਗਨ੍ਮਯੀ । ਅਨਨ੍ਤਾ ਪਰਮਾਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਗਣਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਹੀ ਦੇਵੀ, ਉਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਅਨੰਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਹ ਵਾਲੀ।
ਕਾਲਤ੍ਰਯਸ੍ਥਿਤਜਗਤ੍ਤ੍ਰਿਤਯਾਮ੍ਬਰਾਙ੍ਗੀ ਚਿਤ੍ ਸਾ ਤਥਾ ਕਚਤਿ ਤੇਨ ਤਥਾਸ੍ਥਿਤੇਨ । ਰੂਪੇਣ ਚਿਤ੍ਰਕृਦੁਦਾਰਮਨਸ੍ਸ੍ਥਚਿਤ੍ਰਸਂਸਾਰਜਾਲਸਦृਸ਼ੇਨ ਕਚਜ੍ਜਵੇਨ
ਚਿੱਤ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਅਜੀਬ ਕਲਪਨਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਾਲ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਖੇਡ।
ਸਰ੍ਗਾਤ੍ਮਕਂ ਵਪੁਰ੍ ਅਨੇਕਚਿਦਾਤ੍ਮਕਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਖੈਕਵਪੁਰ੍ ਏਕਵਿਦਾਤ੍ਮਕਤ੍ਵਾਤ੍ । ਏਕਂ ਨਿਮੇषਣਸਮੁਨ੍ਮਿषਿਤੈਕਰੂਪਂ ਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਵਪੁਰ੍ ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਾਦਿ ਭਾਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਤ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਅੱਖ ਖੋਲਣ ਤੇ ਬੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਕ ਰੂਪ ਵਾਂਗ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿਭਾਤਿ ਤਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਸ਼ਿਲਾਤ੍ਮਕੋਸ਼ਲੇਖਾਬ੍ਜਚਕ੍ਰਰਚਨਾਦਿਵਦ੍ ਏਵ ਦृਸ਼੍ਯਮ੍ । ਵ੍ਯੋਮਾਤ੍ਮਕਂ ਗਗਨਮਾਤ੍ਰਸ਼ਰੀਰਵਤ੍ਯਾਂ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ ਦ੍ਰਵਾਜ੍ ਜਲਧਿਕੋਸ਼ ਇਵੋਰ੍ਮਿਲੇਖਾਃ
ਉਸ ਵਿਚ ਉਹ ਅਨੰਤ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਮੂਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲਕੀਰਾਂ, ਕਮਲ ਤੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਚਿੱਤ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੂਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਤੀ ਭੈਰਵੀ ਦੇਵੀ ਨृਤ੍ਯਤḫ ਪੂਰਿਤਾਮ੍ਬਰਾ । ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾ ਪੁਰੋ ਭੈਰਵਾਕृਤੇਃ
ਵੱਡੀ ਤੇ ਭੈੜੀ ਦੇਵੀ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਭੈੜੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੈ।
ਸਿਰਾਮਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋਗ੍ਰਾਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਸ੍ਥਾਣੁਵਨਾਵਨਿਃ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵਾਤਵ੍ਯਾਧੂਤਾ ਵਨਮਾਲੇਵ ਨृਤ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਬਿੰਦੂ ਤਿੱਖੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸੜ ਕੇ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕੁਣਾਲੋਲੂਖਲਬृਸੀਹਲਸ਼ੂਰ੍ਪਕਰਣ੍ਡਕੈਃ । ਮੁਸੁਲੋਦਞ੍ਚਨਸ੍ਥਾਲੀਕੁਮ੍ਭਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਧਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਓਖਲੇ, ਸਲੂਕ, ਹਲ, ਚੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਤੇ ਥਾਲੀਆਂ ਚੁਕਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਹਥੌੜਾ, ਪਤਿਲਾ, ਘੜਾ ਤੇ ਬਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨਾਂ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਜਾਲਾਨਾਂ ਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰਮ੍ । ਕਿਰਨ੍ਤੀ ਸਂਸृਜਨ੍ਤੀ ਚ ਨृਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਛੱਡਦੀਆਂ ਤੇ ਜੋੜਦੀਆਂ, ਨੱਚਣ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤਯਾ ਸੋ ऽਪਿ ਤਥੈਵਾਕਾਸ਼ਭੈਰਵਃ । ਤਥੈਵ ਵਿਤਤਾਕਾਰਸ੍ ਤਦੋਚ੍ਚੈḫ ਪਰਿਨृਤ੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਭੈਰਵ ਦੀ ਵੀ; ਉਹ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਫੈਲਾਕੇ, ਉੱਚੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਹੈ।
ਡਿਮ੍ਬਂ ਡਿਮ੍ਬਂ ਕੁਡਿਮ੍ਬਂ ਪਚ ਮਨ ਡੁਹ ਮਾ ਝਮ੍ ਪ੍ਰਝਮ੍ ਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਝਮ੍ ਪ੍ਰਂ ਤृਲ੍ਲਂ ਤृਲ੍ਲਂ ਤृਤृਲ੍ਲਂ ਤृਖਲੁ ਖਲੁਮਯਂ ਖਙ੍ਖਮਂ ਖਙ੍ਖਮਙ੍ਖਮ੍ । ਗੁਂ ਹਂ ਗੁਂ ਹਂ ਤੁ ਗੁਂ ਹਂ ਗੁਡੁਲਡੁਡੁਮੁਡਂ ਡਾਡਿਮਾਡਿਂ ਡੁਡੇਤਿ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਬ੍ਦਵਾਦ੍ਯੈḫ ਪ੍ਰਲਯਪਿਤृਵਨੇ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਾਲੀ
ਡਿੰਬਾ ਡਿੰਬਾ ਕੁਡਿੰਬਾ, ਮਨ, ਪਕਾ, ਦੁਹਾ, ਜ਼ਮ ਨਾ ਕਰ, ਪ੍ਰਜਮ ਪ੍ਰਮ, ਤ੍ਰਿਲਾ ਤ੍ਰਿਲਾ ਤ੍ਰਿਤ੍ਰਿਲਾ, ਖਲੁ ਖਲੁਮਯਾ, ਖੰਖਮ ਖੰਖਮੰਖਮ; ਗੁੰ ਹੰ ਗੁੰ ਹੰ, ਤੇ ਗੁੰ ਹੰ ਗੁਡੁਲਾਡੁਡੁਮੁਡਾ, ਡਾਡਿਮਾਡੀ ਡੁਡੇਤੀ—ਇਹ ਕਾਲੀ, ਪ੍ਰਲੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਅਜੀਬ ਆਵਾਜਾਂ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀ ਹੈ; ਕਾਲੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਲੈ ਆਵੇ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਕਪਿਲਮ੍ ਉਰੁਜਟਾਮਣ੍ਡਲਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇẖ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੈਸ੍ ਸ੍ਰਜਮ੍ ਉਰਸਿ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼ੇਖਰਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੈਃ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਰਕ੍ਤਾਸਵਾਨਾਂ ਯਮਮਹਿषਮਹਾਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਆਦਾਯ ਪਾਣੌ ਪਾਯਾਦ੍ ਵੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨḫ ਪ੍ਰਲਯਮੁਦਿਤਯਾ ਭੈਰਵẖ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ
ਕਾਫੀ ਜੱਟਾਂ ਵਾਲਾ ਗੁੱਝਾ ਖਟਵਾਂਗ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਪੱਗ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਮਹਿਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰਕਤ-ਮਦ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੈ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭੈਰਵ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ੇ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਕੇਵ ਸਾ । ਕਿਂ ਸ਼ੂਰ੍ਪਹਲਕੁਮ੍ਭਾਦ੍ਯੈਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਧਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ? ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕੌਣ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ? ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਉਂ ਛਾਣੀਆਂ, ਢਾਲਾਂ, ਘੜਿਆਂ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ?
ਕਿਂ ਨष੍ਟਂ ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ ਭੂਯẖ ਕਿਂ ਕਾਲ੍ਯਾ ਦੇਹਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਰਿਨृਤ੍ਯਤਿ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਕਥਂ ਪੁਨਰ੍ ਉਪਾਗਤਮ੍
ਕੀ ਤਿੰਨ ਜਗਤ ਮੁੜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ? ਕੀ ਕਾਲੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਆਈ?
ਨਾਸੌ ਪੁਮਾਨ੍ ਨ ਚਾਸੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਤਨ੍ ਨृਤ੍ਤਂ ਨ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ । ਤਥਾਭੂਤੇ ਤਥਾਚਾਰੇ ਆਕृਤੀ ਨ ਚ ਤੇ ਤਯੋਃ
ਉਹ ਨਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਨਾ ਔਰਤ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਨੱਚਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਨ; ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਤੇ ਚਲਣ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਨਾਦਿ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਨਭੋ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਭਾਸਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਆਤਤਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਸਿਰਫ ਚਿੱਤ ਦਾ ਆਕਾਸ਼, ਸਭ ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਅਨੰਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਿਰਫ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਂ ਤਤ੍ ਸ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭੈਰਵਾਕृਤਿਃ । ਤਥਾਸ੍ਥਿਤੋ ਜਗਚ੍ਛਾਨ੍ਤੌ ਪਰਮਾਕਾਸ਼ ਏਵ ਸਃ
ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜੋ ਭੈਰਵ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਗਤ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰਵੋਚ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ।
ਚੇਤਨਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਥਾਭੂਤਸ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਵਿਭਵਾਦ੍ ऋਤੇ । ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਯਥਾ ਹੇਮ੍ਨੋ ਨਿਰਾਕृਤੇਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਰੂਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਥਮ੍ ਆਸ੍ਤਾਂ ਵਦ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਚੇਤਨਂ ਵਿਨਾ । ਕਥਮ੍ ਆਸ੍ਤਾਂ ਵਦ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮਰਿਚਂ ਤਿਕ੍ਤਤਾਂ ਵਿਨਾ
ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਚੀ ਦੀ ਤਿੱਖੀਅਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾਪਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਟਕਾਦਿ ਵਿਨਾ ਹੇਮ ਕਥਮ੍ ਆਸ੍ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍ । ਕਥਂ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਵਿਨਾ ਪਦਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਕੜਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੋਨਾ ਕਿਵੇਂ ਦਿਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵੇਖੋ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿਨਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮਾਧੁਰ੍ਯਂ ਕਥਯੇਕ੍ਸ਼ੁਰਸẖ ਕਥਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਾਧੁਰ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਯਸ਼੍ ਚੇਕ੍ਸ਼ੁਰਸੋ ਨ ਹਿ ਸ ਤਦ੍ਰਸਃ
ਦੱਸੋ, ਕਿ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਿੱਠਾਸ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੇ ਜੋ ਰਸ ਮਿੱਠਾਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਚੇਤਨਂ ਯਚ੍ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਤਚ੍ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਨ ਚ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਨਭਸੋ ਨष੍ਟਂ ਕ੍ਵਚਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਹੈ ਪਰ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ; ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।