ਉਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੇਰਵੋ ਯੇਨ ਤੇਨ ਨਿਸ਼੍ਸ਼੍ਵਾਸਵਾਯੁਨਾ । ਘਨਘੁਙ੍ਘੁਮਦਿਗ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਗਗਨੋਗ੍ਰਾਙ੍ਗਘੋषਿਣਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਿੱਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਵੀ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਘਨਮਾਰੁਤਘੂਤ੍ਕਾਰੈẖ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਗੇਯਂ ਪ੍ਰਗਾਯਤਾ । ਨਿਯਤਾਨੁਨਯੇਨੇਵ ਵਲਿਤਾਸ੍ਯਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਨਾ
ਉਹ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੁਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਚ ਦੀ ਗੀਤ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨृਤ੍ਤਵਸ਼ਾਵੇਸ਼ਾਦ੍ ਵਰ੍ਧਮਾਨਸ਼ਰੀਰਿਣੀ । ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਵਧਾਨੇਨ ਗਗਨਾਭੋਗਪੂਰਿਣੀ
ਫਿਰ, ਨੱਚਣ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਾਵਤ੍ ਤਯਾ ਧृਤਾ ਦੇਹੇ ਹੇਲਾਵਲਨਸਾਰਵਾ । ਮਾਲਾ ਮਲਯਕੈਲਾਸਸਹ੍ਯਮਨ੍ਦਰਮੇਰੁਭਿਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਲਯ, ਕੈਲਾਸ, ਸਹਿਆ, ਮੰਦਰ ਤੇ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਸਂਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਭ੍ਰਮਾਲਿਕਾḫ ਪਟ੍ਟਪਟ੍ਟਿਕਾਃ । ਆਦਰ੍ਸ਼ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਪੋਸ਼ਾਕ ਦੇ ਕੋਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹੋਵੇ, ਅੱਗੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੋ ਸੰਸਾਰ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ ਹਿਮਵਨ੍ਮੇਰੂ ਰੁਪ੍ਯਕਾਞ੍ਚਨਪੁਤ੍ਰਿਕੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਘੁਰ੍ਘੁਰੈਰ੍ ਮਾਲਾ ਮਹਤੀ ਕਟਿਮੇਖਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਿਮਾਚਲ ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਰੂਪ ਸਨ; ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਰਜẖ ਕੁਲਾਚਲੈਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਵਨਪਤ੍ਤਨਗੁਚ੍ਛਕਾਃ । ਤਰਤ੍ਪੁਰਵਰਦ੍ਵੀਪਗ੍ਰਾਮਪੇਲਵਪਲ੍ਲਵਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਸਨ; ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੁਰ, ਸ਼ਹਿਰ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਸਨ।
ਅਸ੍ਯਾ ਅਙ੍ਗੇषੁ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਪੁਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ । ऋਤਵਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਮਾਸਾਹੋਰਾਤ੍ਰਮਾਲਿਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਨਗਰ ਦਿਸਦੇ ਸਨ; ਤਿੰਨ ਰੁੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਸੰਸਾਰ, ਮਹੀਨੇ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਮੁਕ੍ਤਾਲਤਾਦਿਕਂ ਨਦ੍ਯẖ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤ੍ਰਿਪਥਾਦਿਕਾਃ । ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਵ੍ ਉਭੌ ਕਰ੍ਣਭੂषਣੇ ਚਾਨ੍ਯਕਰ੍ਣਯੋਃ
ਮੁਕਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਣੇ ਉਸ ਦੀ ਗਲ ਵਿਚ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋਨੋਂ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ੍ਤਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ ਸ੍ਰਵਦ੍ਧਰ੍ਮਪਯੋਲਵਾਃ । ਵੇਦਾਸ੍ ਸਕਲਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਚਤੁਸ੍ਸਂਸ੍ਥਾਨਚੂਚੁਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਸਤਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਧਰਮ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਭਾਗ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨਾਂ ਦੇ ਚੂਚਕ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੈḫ ਪਟ੍ਟਿਸੈḫ ਪ੍ਰਾਸੈਸ਼੍ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਨਿਰ੍ਯਦਾਯੁਧਜਾਲਾਨਿ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਾਨਿ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸਾ
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਭਾਲੇ, ਬਾਣ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਵਿਧਾ ਭੂਤਜਾਤਯੋ ਯਾਸ੍ ਸੁਰਾਦਿਕਾਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਾਯਿਨ੍ਯਸ੍ ਤਾ ਲੋਮਾਵਲਯਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਚੌਦਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਨਗਰਗ੍ਰਾਮਗਿਰਯੋ ਦੇਹਸ਼ਾਯਿਨਃ । ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ ਸਹ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਮੁਦੇਵ ਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੱਚਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜਙ੍ਗਮਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਏਵੈਤਜ੍ ਜਗਦ੍ ਅਸ੍ਥਾਵਰਂ ਤਦਾ । ਨृਤ੍ਯਤੀਤਿ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਪਰਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਨੱਚਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਖ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਗੀਰ੍ਣਂ ਜਗਦ੍ ਅਙ੍ਗਸ੍ਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ । ਪਰਿਨृਤ੍ਯਤਿ ਸਾ ਮਤ੍ਤਾ ਜਗਜ੍ਜੀਰ੍ਣਾਹਿਚਾਤਕੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੱਚਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੱਪ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ।
ਆਦਰ੍ਸ਼ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਸ੍ਥਮ੍ ਇਵਾਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਵਪੁषਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਖਰੂਪਿਣਿ ਖਰੂਪਧृਤ੍
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਸ ਦੇ ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਕਰੜੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ, ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਤਜ੍ਜਗਨ੍ਨਰ੍ਤਨਂ ਚਾਰੁ ਤਦ੍ਦੇਹਾਦਰ੍ਸ਼ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚਿਰਂ ਮਯਾ ਤਦਾ ਦृष੍ਟਮ੍ ਅਵਿਨष੍ਟਂ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਚ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿਆ।
ਵਿਵਲਤ੍ਤਾਰਕਾਜਾਲਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਪਰ੍ਵਤਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਮषਕਵ੍ਯੂਹਵਦ੍ ਵਾਤਵ੍ਯਾਧੂਤਾਮਰਦਾਨਵਮ੍
ਕੰਪਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ, ਘੁੰਮਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ—ਇਹ ਸਭ ਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਚਕ੍ਰਾਭਦ੍ਵੀਪਾਰ੍ਣਵਵृਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਹੇਲਾਵਿਵਲਨਾਵਰ੍ਤਪ੍ਰੌਢਸ਼ੈਲਧਰਾਤृਣਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਲੜਾਈ ਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੋਜਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਇਕੱਠੇ ਉਠਦੇ ਹੋਣ।
ਨੀਲਮੇਘਾਂਸ਼ੁਕਾਵृਤ੍ਤਿਵਾਤਘੁਙ੍ਘੁਮਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਕਾष੍ਠਾਦ੍ਰ੍ਯਸ੍ਥਿਪੁਰਾਸ੍ਫੋਟਪਟਤ੍ਪਟਪਟਾਰਵਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਜਗਤ੍ਪਦਾਰ੍ਥੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਮਿਸ਼੍ਰੈਰ੍ ਅਮਿਸ਼੍ਰੈਰ੍ ਮਕੁਰੇ ਯਥਾ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਆਭੋਗਿਭਾਙ੍ਕਰੈਰ੍ ਅਙ੍ਗੈ ਰਙ੍ਗਭ੍ਰਮੈਸ੍ ਤਥਾ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਸਤਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੀ ਹਨ, ਇੱਕ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੰਗ-ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਨਚ-ਮਚ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਅੰਗ ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮੇਰੁਰ੍ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਲੋਲੋਚ੍ਚਕੁਲਾਚਲਬृਹਦ੍ਭੁਜਃ । ਭ੍ਰਮਦਭ੍ਰਪਟਾਟੋਪੋ ਨਮਤ੍ਤਰੁਤਨੂਰੁਹਃ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਹੈ; ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਉਡਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਘਾਹ ਦੀ ਕੰਪ-ਕੰਪ ਵੀ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯਜਨ੍ਤਸ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਸ੍ਵਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾਮੁਦ੍ਰਣਂ ਦ੍ਰੁਤਾਃ । ਭੂਮੇਰ੍ ਨਭਸ੍ਤਲਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਭਸੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੂਤਲਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਿ ਘਰ੍ਘਰਾਰਾਵੈਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਲੁਠਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਧਃ । ਸਗृਹਾਟ੍ਟਾਲਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਲ੍ ਲੁਠਤ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਘੜਘੜੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਲੁੱਟਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਘਰ, ਮਹਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਚਤੁਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾ ਦਿਨਰਾਤ੍ਰਯਃ । ਨਖਾਗ੍ਰਲੇਖਾਲੋਕਾਨ੍ਤਰ੍ ਭਾਨ੍ਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਸੂਤ੍ਰਵਤ੍
ਉਸਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ — ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਂਗ — ਨਖਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿਚ ਲਾਈਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਵਿਭਾਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਯਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਘਰ੍ਮਾਰ੍ਤਿਜਲਜਾਲਿਕਾਃ । ਇਵ ਨੀਹਾਰਹਾਰਿਣ੍ਯੋ ਲੀਲਾਵਾਰਿਦਵਾਸਸਃ
ਉਥੇ ਮੀਂਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਿਨਾਵਾਂ ਹੋਣ, ਗਰਮੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਧੁੰਦ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ।
ਖਮ੍ ਏਵ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਵਰੀਮਣ੍ਡਲਂ ਬृਹਤ੍ । ਪਾਤਾਲਂ ਚਰਣਾ ਭੂਮਿਰ੍ ਉਦਰਂ ਬਾਹਵੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਚੱਕਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਪਾਤਾਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰ, ਧਰਤੀ ਉਸਦਾ ਪੇਟ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਬਾਂਹ।
ਦ੍ਵੀਪਾਬ੍ਧਯੋ ऽਨ੍ਤ੍ਰਾਵਲਯḫ ਪਾਰ੍ਸ਼ੁਕਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਪਰ੍ਵਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਾਵਲੀਦੋਲਾḫ ਪਵਨਸ੍ਕਨ੍ਧਸ਼ਾਲਿਕਾਃ
ਦਵੀਪ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸਦੇ ਆਂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਲਾਂ, ਉਸਦੇ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਸਾਹ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਫਸਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਤਦਾਨੁਭੂਤਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਵਪੁषਿ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ । ਹਿਮਵਨ੍ਮੇਰੁਸਹ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਦੋਲਾਨ੍ਦੋਲਨਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਿਮਾਚਲ, ਮੇਰੂ, ਸਹਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਝੂਲੇ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੇ ਰਹੇ।
ਤਰਦਦ੍ਰਿਗੁਣਾਸ਼੍ ਛਾਤਾ ਵਲਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤਯਾ ਸ੍ਰਜਃ । ਪੁਨẖ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤ ਆਰਬ੍ਧ ਇਵ ਤਾਣ੍ਡਵਹੇਲਯਾ
ਉਹ ਨੇ ਜੋ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚਰਤਰ ਨਾਲ ਗੂੰਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।