ਅਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਵਹ੍ਨਿਨਯਨਂ ਚਲਦ੍ਦਸ਼ਦਿਗਮ੍ਬਰਮ੍ । ਘਨਦੀਰ੍ਘਪ੍ਰਭਾਜਾਲਮ੍ ਆਲਾਨਂ ਸ਼੍ਯਾਮਲਤ੍ਵਿषਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਹ ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦਾ-ਡੁੱਲਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਾਲੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਲੰਮੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਜਾਲੀ ਜਕੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਾਡਵਾਗ੍ਨਿਦृਸ਼ਂ ਲੋਲਭੁਜੋਰ੍ਮਿਭਰਭਾਸੁਰਮ੍ । ਏਕਾਰ੍ਣਵਾਰ੍ਣੋ ਦ੍ਰਾਗ੍ ਦੇਹਬਨ੍ਧੇਨੇਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ-ਰੰਗੀ ਰੂਪ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਅਹਂ ਯਾਵਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਤਃ । ਛਾਯੇਵ ਪਰਿਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਨਰ੍ਤਨਾਨੁਵਿਧਾਯਿਨੀ
ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਛਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹਲਚਲਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨੱਚਦੀ ਹੋਈ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਮਹਾਤਮਸਿ ਮਨ੍ਥਰੇ । ਸ੍ਥਿਤੇ ਕਥਮ੍ ਇਯਂ ਛਾਯਾ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਮ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਛਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹੀ ਸੋਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ ਵਿਚਾਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਤਾਵਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਪੁਰਃ । ਸਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪਰਿਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਛਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ, ਬੇਤੁਕੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ।
ਕृष੍ਣਾ ਕृਸ਼ਾ ਸਿਰਾਲਾਙ੍ਗੀ ਜਰ੍ਜਰਾ ਵਿਕृਤਾਕृਤਿਃ । ਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲਾਨਲਾਲੋਲਵਨਸਮ੍ਭਾਰਸ਼ੇਖਰਾ
ਕਾਲੀ, ਪਤਲੀ, ਰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਭਿਨ੍ਨਾਞ੍ਜਨਤਮਸ਼੍ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਯਾਮਿਨੀਵਾਕृਤਿਂ ਗਤਾ । ਤਮਸ਼੍ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਦੇਹਯੁਕ੍ਤੇਵ ਸਾਕਾਰੇਵਾਮ੍ਬਰਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਟੁੱਟੇ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ, ਰਾਤ ਦੀ ਆਕਾਰੀ, ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇਹ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ।
ਅਤਿਦੀਰ੍ਘਾ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯਾ ਨਭੋ ਮਾਤੁਮ੍ ਇਵੋਦ੍ਯਤਾ । ਦੀਰ੍ਘਜਾਨੁਭੁਜਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਤੁਕਾਮੇਵ ਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਉਠਦੀ ਹੋਈ, ਲੰਬੇ ਘੁੱਟ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਕृਸ਼ਾ ਬਹੂਪਵਾਸੇਵ ਪਰਿਨਿਮ੍ਨਮਹਾਹਨੁਃ । ਕਜ੍ਜਲਸ਼੍ਯਾਮਲਾ ਮੇਘਮਾਲੇਵ ਪਵਨਾਕੁਲਾ
ਕਮਜ਼ੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਸੁੰਨੀ ਜਬੜੀ ਵਾਲੀ; ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ।
ਕृਸ਼ਾਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯਦੋਤ੍ਥਾਤੁਂ ਸੁਦੀਰ੍ਘਾ ਵਿਧਿਨਾ ਤਦਾ । ਗ੍ਰਥਿਤੇਵ ਸਿਰਾਰੂਪੈਰ੍ ਦਾਮਭਿਰ੍ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯਸ਼ਾਲਿਭਿਃ
ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਿੱਘੀ, ਜਦ ਉਹ ਉਠਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ, ਉਸਦਾ ਲੰਮਾ ਰੂਪ ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੰਬੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾ ਨਾਮ ਸੁਦੀਰ੍ਘਾ ਸਾ ਯਥਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਿਰẖਖੁਰਮ੍ । ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਚਿਰੋਰ੍ਧ੍ਵਾਧੋਗਮਾਗਮੈਃ
ਉਹ ਵਾਕਈ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਖੁਰ ਵਰਗੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਦੇਖਿਆ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਤ੍ਰੀਗ੍ਰਥਿਤਸ਼ਿਰẖਖੁਰਕਰੋਤ੍ਕਰਾ । ਅਮੂਲਾ ਸੂਤ੍ਰਵਲਿਤਾ ਕਣ੍ਟਕਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਲੀ
ਉਸਦੇ ਗਿੱਲੇ ਆਂਤ ਤੇ ਨਸਾਂ ਉਸਦੇ ਖੁਰ-ਸਿਰ, ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਗੁੰਝਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾ ਯਮਾਰ੍ਕਾਦਿਸ਼ਿਰẖਕਮਲਜਾਲਕੈਃ । ਕृਤਮਾਲਾਮਲਾਲੋਕਵਾਨ੍ਤਵਹ੍ਨਿਮਯਾਚਲਾ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰੂਪ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਯਮ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਅੱਗ ਉਗਲਦੀ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਸੀ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਕਰ੍ਣਾ ਲੁਲਿਤਨਾਸਾ ਨृਸ਼ਿਰਕੁਣ੍ਡਲਾ । ਸ਼ੁष੍ਕਤੁਮ੍ਬੀਲਤਾष੍ਠੀਵਾ ਦੀਰ੍ਘਲੋਲਾਸਿਤਸ੍ਤਨੀ
ਉਸਦੇ ਲਟਕਦੇ ਕੰਨ, ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਨੱਕ, ਮਨੁੱਖੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਸੁੱਕੀ ਤਿੰਬੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਠ, ਲੰਬੇ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਸਤਨ ਸਨ।
ਕੁਮਾਰਬਰ੍ਹਿਪਿਞ੍ਛੌਘਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮੂਰ੍ਧਜਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਲਾਞ੍ਛਿਤੋਚ੍ਚਸੁਰਾਧੀਸ਼ਸ਼ਿਰẖਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਮਣ੍ਡਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੁਮਾਰਾ ਦੇ ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਟਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉੱਚੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੋਪੜੀ-ਛੜੇ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਸਨ।
ਦਨ੍ਤੇਨ੍ਦੁਮਾਲਾਵਿਮਲੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਪੀਤਤਮੋऽਰ੍ਣਵਾ । ਕृष੍ਣੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਧੂਮਲੇਖੇਵ ਵृਤ੍ਤਾਵਰ੍ਤਵਿਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਪੀ ਗਈ; ਕਾਲੀ, ਲੰਮੀ, ਧੂੰਏ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ।
ਸ਼ੁष੍ਕਤੁਮ੍ਬੀਲਤੇਵੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਤਰੁਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ । ਵਿਲੋਲਾਵਯਵਾष੍ਠੀਵਾ ਵਾਤੈḫ ਪਟਪਟਾਰਵਾ
ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਤੁੰਬੀ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਟ-ਪਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬृਹਤ੍ਤਰਙ੍ਗੋਰ੍ਧ੍ਵਭੁਜਾ ਸ਼੍ਯਾਮਲੋਲ੍ਲਾਸਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਏਕਾਰ੍ਣਵੋਰ੍ਮਿਮਾਲੇਵ ਨृਤ੍ਤਾਵਰ੍ਤਵਿਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ ਉਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ; ਉਹ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਏਕਭੁਜਾਕਾਰਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬਹੁਭੁਜਾਕੁਲਾ । ਅਨਨ੍ਤੋਗ੍ਰਭੁਜਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਗਨ੍ਨਰ੍ਤਨਮਣ੍ਡਪਾ
ਇਕ ਪਲ ਉਹ ਇਕ ਹੱਥ ਵਾਲੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਈ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਏਕਮੁਖਾਕਾਰਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਬਹੁਮੁਖਾਕृਤਿਃ । ਅਨਨ੍ਤੋਗ੍ਰਮੁਖੀ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਮੁਖੀ ਵਾਪਿ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਈ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਬਿਨਾ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਕਪਾਦਾਨ੍ਵਿਤਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪਾਦਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਨਨ੍ਤਪਾਦਾਢ੍ਯਾ ਨਿष੍ਪਾਦਾਕਾਰਿਣੀ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੌ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਬੇਅੰਤ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਬਿਨਾ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਇਯਂ ਸੇਤਿ ਮਯਾਨੁਮਿਤਦੇਹਿਕਾ । ਕਾਲੀ ਭਗਵਤੀ ਸੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਤਸਞ੍ਚਰਾ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਮੁਤਾਬਕ, ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਭਗਵਤੀ ਕਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਲ-ਚਲਣ ਮੈਂ ਪਛਾਣ ਲਈ ਹੈ।
ਜ੍ਵਾਲਾਪੂਰ੍ਣਾਰਘਟ੍ਠੋਗ੍ਰਖਾਤਾਭਨਯਨਤ੍ਰਯਾ । ਜ੍ਵਲਦ੍ਵਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾਦ੍ਰਿਸਾਨੂਪਮਲਲਾਟਭੂਃ
ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਨੀਲੇ ਰਾਜਸੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਾਲੋਕੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾਗ੍ਰਸ਼੍ਵਭ੍ਰਭੀਮਹਨੁਦ੍ਵਯਾ । ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਗੁਣਪ੍ਰੋਤਤਾਰਾਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪਿਨੀ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਜਬੜੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹੱਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਦੇ ਹੋਏ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾਦ੍ਰਿਤੁਲ੍ਯੋਰੁਤੋਰਣੋਚ੍ਚੇ ਪ੍ਰਭਾਸੁਰੇ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਕਾਚਸ਼ੈਲਾਭਭਗਭੀषਣਵਾਯਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਇੰਦਰਨੀਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਕਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭੁਜਲਤਾਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਨਖਸ਼ੁਭ੍ਰਾਭ੍ਰਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤਾਨੀਵ ਭ੍ਰਮਯਨ੍ਤੀ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਖ਼ ਵੱਡੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਦਿਕ੍ਚਕ੍ਰਾ ਭੁਜੈẖ ਕਲ੍ਪਾਮ੍ਬੁਦੈਰ੍ ਇਵ । ਵਰ੍षਦ੍ਭਿḫ ਪਾਣਿਜਪ੍ਰਾਨ੍ਤਤਾਰਾਲੇਖਾਬृਹਤ੍ਪ੍ਰਭਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਖਪੁष੍ਪਾਙ੍ਗੁਲੀਵਲ੍ਲੀਜਾਲੈਰ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਭੁਜਦ੍ਰੁਮੈਃ । ਕृष੍ਣੈẖ ਕਾਨਨਿਤਾਸ਼ੇषਗਗਨਾਗ੍ਰੋਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ, ਨਖ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਬਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਮਾਲਤਾਲਤਨ੍ਮੂਲਮ੍ ਅਵਦਗ੍ਧਂ ਮਹਾਨਲੈਃ । ਵਿਡਮ੍ਬਯਨ੍ਤੀ ਚਲਿਤਂ ਜਙ੍ਘਾਸਙ੍ਘੇਨ ਚੋਪਤਾ
ਉਹ ਤਮਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈਆਂ, ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਮਸਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤੇ ਮਹਾਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਸ਼੍ ਸ਼ਿਰੋਰੁਹੈਃ । ਕੁਰ੍ਵਾਣੇਵਾਤਤਂ ਵਾਸਵਨਂ ਤਿਮਿਰਦਨ੍ਤਿਨਃ
ਅਸਮਾਪਤ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੇ ਦੂਰਲੇ ਪਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦੇ ਹਾਥੀ ਲਈ ਅੰਤਹੀਨ ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ।