ਤਤ ਊਰ੍ਮਿਗਿਰਿਵ੍ਰਾਤਵੇਗੈਰ੍ ਆਵਲਿਤਾਖਿਲੈਃ । ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾẖ ਕਲ੍ਪਜਲਦਾ ਜਲ ਏਵ ਵਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕਲਪ ਦੇ ਬੱਦਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹੀ ਮਿਲ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਾਤ੍ । ਯਾਵਦ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਂ ਭੀਮਂ ਭੂਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨਭੋऽਨ੍ਤਰਾਤ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਭਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜਲਦਾਕਾਰਂ ਕृष੍ਣਮ੍ ਆਪੂਰਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਆਕਲ੍ਪਂ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਨੈਸ਼ਂ ਦੇਹੇਨੇਵੋਤ੍ਥਿਤਂ ਤਮਃ
ਉਹ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਧਕਾਰ ਨੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤੇਜ ਆਭਾਸੁਰਂ ਦਧਤ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਤ੍ਰਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਤ੍ਰਯੋਲ੍ਬਣੈਃ
ਉਹ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਥਿਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਨਾਲ।
ਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ ਆਭਾਸੁਰਮੁਖਂ ਜ੍ਵਾਲਾਪੁਞ੍ਜਾਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਗਿਰਤ੍ । ਪਞ੍ਚਾਨਨਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਕਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ।
ਅਮਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਮੁਕ੍ਤੇ ऽਪਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੀਵ ਵਿਤਤਾਕृਤਿਮ੍ । ਖਮ੍ ਇਵਾਸਿਵਰਸ਼੍ਯਾਮਂ ਦੇਹਮ੍ ਆਦਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸ਼ੁਰੂ ਜਾਂ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਕৃতি ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਾਪੂਰ੍ਣਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਦ੍ ਬਹਿਰ੍ ਅਮ੍ਬਰੇ । ਵ੍ਯੋਮੇਵ ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਦਿਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇਨ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਨਾਲ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਘੋਣਾਨਿਲਪਰਾਵृਤ੍ਤਿਵਿਧੁਤੈਕਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਗੋਵਿਨ੍ਦਮ੍ ਇਵ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍
ਨੱਕ ਦੀ ਹਵਾ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਾਰ੍ਣਵਜਲਾਪੂਰਂ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵੇਨੇਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮੂਰ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਮ੍ ਅਕਾਰਣਕਮ੍ ਆਗਤਮ੍
ਕਾਲ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਾਚਲਬृਹਦ੍ਵृਨ੍ਦਮ੍ ਇਵੋਡ੍ਡਯਨਡਮ੍ਬਰੈਃ । ਪਕ੍ਸ਼ੌਘੈਰ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸਮਸ੍ਤਮ੍ ਅਭਿਪੂਰਯਤ੍
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਦੇ ਵਾਂਗ, ਉਡਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਇਹ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਨਯਨੈਰ੍ ਮਯਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ । ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਪਰਮੇਸ਼ੋ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਿਂ ਸ ਤਾਦृਗ੍ਵਿਧੋ ਰੁਦ੍ਰẖ ਕਿਂ ਕृष੍ਣẖ ਕਿਂ ਮਹਾਕृਤਿਃ । ਕਿਂ ਪਞ੍ਚਵਦਨẖ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਸ਼ਬਾਹੁẖ ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਕੀ ਰੁਦ੍ਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਕਾਲਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਦ ਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਕਿਉਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰẖ ਕਿਮ੍ ਉਗ੍ਰਾਤ੍ਮਾ ਕਿਮ੍ ਏਕẖ ਕਿਂਪ੍ਰਯੋਜਨਃ । ਕੇਨੇਰਿਤẖ ਕਿਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਕ੍ਵਾਯਾਸੀਦ੍ ਵਦ ਮੇ ਮੁਨੇ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੀਖਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਇਕ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੁਨੀ ਜੀ।
ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਰੁਦ੍ਰਨਾਮਾਸਾਵ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ ਤਥੋਤ੍ਥਿਤਃ । ਵਿषਮੈਕਾਭਿਮਾਨਾਤ੍ਮਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਯਾਮਲਂ ਨਭਃ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ।
ਵ੍ਯੋਮਾਕृਤਿਸ੍ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵ੍ਯੋਮਵਰ੍ਣਾਮਲੋ ਮਹਾਨ੍ । ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮਮਾਤ੍ਰਸਾਰਤ੍ਵਾਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ-ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੂਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਵਾਨ੍ ਮਹਾਕृਤਿਃ । ਯਾਨਿ ਤਸ੍ਯਾਨੁषਕ੍ਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਜ੍ਞਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਪੰਜ ਗਿਆਨ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਮੁਖਾਨ੍ਯ੍ ਆਹੁਸ੍ ਤਪਦ੍ਰੂਪਾਣਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਿषਯਾਸ੍ ਤੇ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਭੁਜਾ ਦਸ਼
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਰੈਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮ੍ ਏਯੁषਾ । ਯਦਾਸੌ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ ਤਦਾਸੌ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਕਾਸ਼ੈਕਰੂਪਾਤ੍ਮਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਸਾਕृਤਿਃ । ਤਥਾ ਦृਸ਼੍ਯਤ ਏਵਾਸੌ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਰਮ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਹ ਕੋਈ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਗਤੇ ਸ੍ਫਾਰੇ ਭੂਤਾਕਾਸ਼ੇ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਦੇਹੇ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਯੁਰ੍ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਚਿੱਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਭੂਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਖਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ੋਭਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣḫ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼-ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਉਲਝਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਗੁਣਾ ਯੇ ਤ੍ਰਯẖ ਕਾਲਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਾਹਙ੍ਕਾਰਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਯ ਚ ਯੇ ਵਰ੍ਣਾ ਯੇ ਚ ਵੇਦਾਸ੍ ਤਥਾ ਤ੍ਰਯਃ
ਜੋ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮੇਂ ਹਨ, ਮਨ, ਅਹੰਕਾਰ, ਬੁੱਧੀ, ਓਮ ਦੇ ਅੱਖਰ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦ ਵੀ—
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਨੇਤ੍ਰਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਤੇਨ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਗृਹੀਤਂ ਕਰਕੋਟਰੇ
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਰਾਹੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰੇਕੇਣ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗਣੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ । ਅਨ੍ਯਨ੍ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਦੇਹਾਤ੍ਮੈਵ ਤਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਹੀ ਆਤਮਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਸਤ੍ਤੋਪਲਮ੍ਭਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਈਰਿਤਸ਼੍ ਸ਼ਿਵਰੂਪੇਣ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਕਾਸ਼ਰੂਪਿਣਾ
ਉਸ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤੇਨੈਵ ਚ ਨਿਗੀਰ੍ਣਸ੍ ਸਨ੍ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ । ਨਿਰ੍ਮਲਾਕਾਸ਼ਰੂਪਾਤ੍ਮਾ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯ੍ ਏष ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਕਲ੍ਪਂ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਪੀਤ੍ਵੈਕਾਰ੍ਣਵਂ ਤਦਾ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਭੂਯਸ੍ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਯੁਗ ਬਣਾਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਸਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੁੜ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਰਹੇ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਯਾਵਦ੍ ਉਦ੍ਯਮਾਤ੍ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤḫ ਪ੍ਰਾਣਵੇਗੇਨ ਤਮ੍ ਆਕ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਸ੍ਫਾਰਂ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਕृष੍ਟੋ ਮਹਾਮ੍ਭੋਧਿਰ੍ ਵਾਡਵਾਗ੍ਨਿਮ੍ ਇਵਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਖਿੱਚੀ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਅੰਦਰੋਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਾਢਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸ ਏਵ ਵਾਡਵੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਆਕਲ੍ਪਮ੍ ਅਰ੍ਣਵੇ । ਅਹਙ੍ਕਾਰḫ ਪਿਬਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਤਦਾ
ਉਹੀ ਅੱਗ ਵਾਢਾ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਹੰਕਾਰ, ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਗਿਆ।