ਏਕਾਰ੍ਣਵਪਯḫਪੂਰੇ ਘਰ੍ਘਰਾਰਾਵਰਂਹਸਿ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਖਣ੍ਡਸਮ੍ਭਾਰੇ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯਮਾਨੇ ਮਹਾਮ੍ਭਸਿ
ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਘਰਘਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਸੀਤ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਾ ਦਾਤਾ ਵਾ ਵਚਸੋ ऽਪਿ ਚ । ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਕḫ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਕਾਲੇਨ ਕਵਲੀਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਕੋਈ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਜਿਹੜਾ ਸਮੇਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਆਸੀਨ੍ ਨ ਦਿਗਨ੍ਤਮ੍ ਆਸੀਦ੍ ਅਧੋ ऽਪਿ ਨਾਸੀਨ੍ ਨ ਤਦੋਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਤ੍ । ਭੂਤਂ ਨ ਚਾਸੀਨ੍ ਨ ਚ ਸਰ੍ਗ ਆਸੀਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਰਂ ਕੇਵਲਮ੍ ਏਵ ਵਾਰਿ
ਉਥੇ ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਸੀ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਨਾ ਉੱਤੇ; ਨਾ ਕੋਈ ਜੀਵ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਚਨਾ ਸੀ—ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲਾ ਬਚਿਆ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮਸ੍ਥੋ ऽਹਮ੍ ਅਥਾਤ੍ਯਜਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਲੋਕੇ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ऽਰ੍ਕḫ ਪ੍ਰਭਾਮ੍ ਇਵ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੈਲਾਦ੍ ਇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ । ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥḫ ਪ੍ਰਧਾਨਪਰਿਵਾਰਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਮੂਹਸ਼੍ ਚੈਵ ਵੇਦਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਯਮਃ
ਉਥੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਜਥਾ—ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ਕਰ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਤੇ ਯਮ।
ਸੋਮੋ ऽਥ ਵਰੁਣੋ ऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸੁਰਰ੍षਯਃ । ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਂ ਚੈਵ ਨਾਯਕਾਃ
ਫਿਰ ਸੋਮ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਸਾਧਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਲਿਪਿਕਰ੍ਮਾਰ੍ਪਿਤਾਕਾਰਾਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਜੀਵਾ ਇਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਭ ਦੇ ਅਕਾਰ ਲਿਪੀਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠੇ, ਇਉਂ ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ।
ਅਥੈਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਮ੍ ਏਵੋਦ੍ਦੇਸ਼ਮ੍ ਆਗਤਾਃ । ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਤਥੈਵਾਸ਼ੁ ਯਥੈਵ ਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਦਵਾਰ੍ਹਾ ਅਦਿਤੀਆਂ ਵੀ ਉਸੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੰਨ-ਫੁੱਲ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਰੰਤ ਬੈਠ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਨਾਹਮ੍ ਅਬ੍ਜਜਮ੍ । ਪੁਰੋ ਵਿਨਿਦ੍ਰਤਾਂ ਯਾਤਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਦृष੍ਟਮ੍ ਇਵਾਗ੍ਰਗਮ੍
ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹਾ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਅਬਜਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਜਨਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਵਾਸਨਾਮ੍ । ਨਾਪਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਨਗਰਂ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਗ੍ਰਗਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਸਨਾ ਵੀ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ; ਇਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ।
ਅਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਸੀਤ੍ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਗਰਂ ਤਦਾ । ਕਠਿਨਾਕਾਣ੍ਡਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਇਵ ਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨਗਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਉਜੜੇ, ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਗਤਾẖ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤੇ ਤਥਾ ਤਾਦृਸ਼ਾਸ੍ ਤਦਾ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯੋ ਵੇਦਾ ਦੇਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਦਯਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ, ਵੇਦ, ਦੇਵਤੇ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਤਤੋ ऽਵਧਾਨੇਨ ਮਯਾ ਨਭਸਿ ਤਿष੍ਠਤਾ । ਯਾਵਨ੍ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਤ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ, ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਵਾਸਨਾਯਾਂ ਵਿਲੀਨਾਯਾਮ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਮੈਵ ਦੇਹੋ ऽਯਂ ਭਾਤਿ ਵਾਸਨਯਾ ਸ੍ਫੁਟਃ । ਤਦਭਾਵਾਤ੍ ਤੁ ਨਾਭਾਤਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਬੋਧਵਤੋ ਯਥਾ
ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਵਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਾਫ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤੋ ਦੇਹੋ ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਵਲੋਕ੍ਯਤੇ । ਬੋਧੇ ਤਦ੍ਵਾਸਨਾਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਤਥੈਵਾਯਂ ਵਾਸਨਾਯਾḫ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਨੈਵਾਤਿਵਾਹਿਕੋ ਨੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ऽਤ੍ਰਾਧਿਭੌਤਿਕਃ
ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਥੂਲ ਸਰੀਰ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨੁਭਵ ਏषੋ ऽਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤẖ ਕੇਨ ਖਣ੍ਡ੍ਯਤੇ । ਆਬਾਲਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸਂਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਅਨੁਭੂਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਇਹ ਤਜਰਬਾ ਉਦਾਹਰਨ ਕਿਸ ਨੇ ਠੁਕਰਾਇਆ ਹੈ? ਇਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਪੱਕਾ, ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਪਹ੍ਨਵੇਚ੍ ਚ ਵਾ ਯੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਨੁਭਵਂ ਸ਼ਠਃ । ਸ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯẖ ਕੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਲੀਕੇਨ ਸੁਪ੍ਤਮ੍ ਉਦ੍ਬੋਧਯੇਤ੍ ਕਿਲ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਅਨੁਭਵ ਝੂਠੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਣਗੌਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੇਹਕਾਰਣਕਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਦੇਹਾਭਾਵੇ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਇਤਿ ਚੇਤ੍ ਤਦ੍ ਅਦੇਹਾਨਾਂ ਪਰਲੋਕੋ ऽਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ ਕਿ ਸੁਪਨਾ ਸਰੀਰ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਰਲੋਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ.
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਅਭਵਿष੍ਯਚ੍ ਚੇਤ੍ ਤਚ੍ ਛਰੀਰਕਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਨਾਭਵਿष੍ਯਦ੍ ਅਯਂ ਸਰ੍ਗਸ੍ ਸ ਚਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ.
ਅਵਯਵਵਿਭਾਗਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਂਭਾਵਿਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਨਿਤ੍ਥਂ ਤਜ੍ ਜਗਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.
ਨ ਕਦਾਚਿਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਸ਼ੇ ਦੇਹਾਦ੍ ਭੂਤਗਣਾਦ੍ ਇਯਮ੍ । ਮਦਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਇਵ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਰ੍ ਉਦੇਤੀਤ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਚੇਤ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ—
ਤਤ੍ ਪੁਰਾਣੇਤਿਹਾਸਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਵਾਦਿਨਾਮ੍ । ਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਦੀਨਾਂ ਚ ਵੇਦਾਨਾਂ ਵੈਯਰ੍ਥ੍ਯਮ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਫਿਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਵੇਦ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦ-ਅਧਾਰਤ ਲਿਖਤਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਰਮਾਣਤਯੈਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਰ੍ਥੇ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਪ੍ਰਮਾਣਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਵ੍ ਅਪਿ ਕਿਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ-ਸੰਬੰਧੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਨ ਚੈਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਜਗਦੁਚ੍ਛੇਦਕਾਰਣਾਤ੍ । ਅਨ੍ਯਚ੍ ਚਾਸ੍ਤਾਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਙ੍ਗ ਮਮੇਦਮ੍ ਅਪਰਂ ਸ਼ृਣੁ
ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਕਿ ਜਗਤ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਲੋ, ਇਹ ਗੱਲ ਛੱਡੋ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਮਦਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਜ੍ਞਾਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਯਾ । ਪ੍ਰਮृਤਾਨਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚਾਦਿਦੇਹਤਾ ਸਾ ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਦੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗਿਆਨ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਦਿ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਅਥ ਸਾਪਿ ਮੁਧਾਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਯਾਵਦ੍ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਇਤਿ ਚੇਤ੍ ਤਨ੍ ਮੁਧਾਨਾਮ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਵੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਝੂਠੀ ਭਟਕਣ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਸਰੀਰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲੋ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਚਮੁਚ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚੇਤ੍ ਤਤ੍ ਪਰੇ ਲੋਕੇ ਸਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਰਕਾਦਿਕਮ੍ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏषਾਪਿ ਨ ਸਂਵਿਤ੍ ਕਿਂ ਸਤ੍ਯਤਾਮ੍ ਉਪਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਵਰਗ ਤੇ ਨਰਕ ਆਦਿ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ—ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਚਮੁਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?