ਸ਼ੂਨ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਵਿਪੁਲਜਲਘਾਤਕੁਲਾਯਕੇ । ਲੀਨਾਨ੍ ਅਚਲਕਾਕੋਲਾਨ੍ ਗृਹ੍ਣਨ੍ ਸਲਿਲਜਾਲਕੈਃ
ਖਾਲੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬੇ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਹਲਚਲ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਾਮृਤਬृਹਦ੍ਭੂਤਮਜ੍ਜਨੋਨ੍ਮਜ੍ਜਨਾਕੁਲਾਨ੍ । ਤਰਙ੍ਗਮਕੁਰਾਨ੍ ਕਰ੍षਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ ਇਵ
ਜੋ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਉਭਰਨ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਮਰੇ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ ਪੁਰਭ੍ਰष੍ਟਾਨ੍ ਫੇਨਾਦ੍ਰਿਤਟਕੋਟਿषੁ । ਦਧਜ੍ ਜਲਬਲਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ ਮषਕਾਨ੍ ਇਵ
ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਝਾਗ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੱਛਰਾਂ ਵਾਂਗ।
ਵਿਮਲਾਦ੍ਯਤਨਾਕਾਸ਼ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਅਮ੍ਬੁਬੁਦ੍ਬੁਦਾਨ੍ । ਸਹਸ੍ਰਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨ੍ ਵਲਯਂਲ੍ ਲੋਚਨਾਨੀਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਵੇਂ ਬਣੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁਲਬੁਲੇ, ਜੋ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਗੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਚਮਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਫੜਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਰਦ੍ਵ੍ਯੋਮਸਮਾਭੋਗੈਰ੍ ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ ਬੁਦ੍ਬੁਦੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਨਦੀਧਾਰਾਨ੍ ਮੇਘਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਪੂਰਕਾਨ੍
ਹਰਿਆਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਰਗੇ, ਵਧਦੇ ਤੇ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਭਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਕਾਭ੍ਰਾਣਾਂ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ ਵੀਚਿਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਆਲਿਙ੍ਗਨਾਨੀਵ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰਿਵਦ੍ ਉਤ੍ਥਿਤੈਃ
ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਗੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਘੁੰਮਦੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਗ੍ਰਾਸਸਨ੍ਤृਪ੍ਤḫ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਘਰ੍ਘਰੈਃ । ਰਵੈਰ੍ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨ੍ ਇਵੋਗ੍ਰਾਦ੍ਰਿਕਟਕੈਰ੍ ਵੀਚਿਦੋਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਦੀਧਾਰਾਧਰੈਰ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵੇ ਮਧ੍ਯੇ ਦਗ੍ਧੈਰ੍ ਧਰਾਧਰੈਃ । ਅਧੋ ਧਰਾਧਰੈਰ੍ ਨਾਗੈਰ੍ ਅਧਰਃ ਪਙ੍ਕਗੈਰ੍ ਵृਤਃ
ਉਪਰੋਂ ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਲਿਆਂ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਪਹਾੜਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧਾਰਾਤ੍ਰਿਪਥਗਾਪੂਰੈਰ੍ ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਮਗ੍ਨੋਨ੍ਮਗ੍ਨੋਹ੍ਯਮਾਨਾਦ੍ਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਦਿਣ੍ਡੀਰਬੁਦ੍ਬੁਦਃ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਲਬਲੇ ਫਟਦੇ ਹੋਣ।
ਉਹ੍ਯਮਾਨਗਲਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਣ੍ਡਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਨਭਸ਼੍ਚਰਃ । ਵਹਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਵृਨ੍ਦਪਦ੍ਮਿਨੀਸੁਨ੍ਦਰਾਨ੍ਤਰਃ
ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵਪਯḫਪੂਰੇ ਘਰ੍ਘਰਾਰਾਵਰਂਹਸਿ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਖਣ੍ਡਸਮ੍ਭਾਰੇ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯਮਾਨੇ ਮਹਾਮ੍ਭਸਿ
ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਘਰਘਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਸੀਤ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਾ ਦਾਤਾ ਵਾ ਵਚਸੋ ऽਪਿ ਚ । ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਕḫ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਕਾਲੇਨ ਕਵਲੀਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਕੋਈ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਜਿਹੜਾ ਸਮੇਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਆਸੀਨ੍ ਨ ਦਿਗਨ੍ਤਮ੍ ਆਸੀਦ੍ ਅਧੋ ऽਪਿ ਨਾਸੀਨ੍ ਨ ਤਦੋਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਤ੍ । ਭੂਤਂ ਨ ਚਾਸੀਨ੍ ਨ ਚ ਸਰ੍ਗ ਆਸੀਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਰਂ ਕੇਵਲਮ੍ ਏਵ ਵਾਰਿ
ਉਥੇ ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਸੀ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਨਾ ਉੱਤੇ; ਨਾ ਕੋਈ ਜੀਵ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਚਨਾ ਸੀ—ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲਾ ਬਚਿਆ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮਸ੍ਥੋ ऽਹਮ੍ ਅਥਾਤ੍ਯਜਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਲੋਕੇ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ऽਰ੍ਕḫ ਪ੍ਰਭਾਮ੍ ਇਵ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੈਲਾਦ੍ ਇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ । ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥḫ ਪ੍ਰਧਾਨਪਰਿਵਾਰਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਮੂਹਸ਼੍ ਚੈਵ ਵੇਦਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਯਮਃ
ਉਥੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਜਥਾ—ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ਕਰ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਤੇ ਯਮ।
ਸੋਮੋ ऽਥ ਵਰੁਣੋ ऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸੁਰਰ੍षਯਃ । ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਂ ਚੈਵ ਨਾਯਕਾਃ
ਫਿਰ ਸੋਮ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਸਾਧਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਲਿਪਿਕਰ੍ਮਾਰ੍ਪਿਤਾਕਾਰਾਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਜੀਵਾ ਇਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਭ ਦੇ ਅਕਾਰ ਲਿਪੀਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠੇ, ਇਉਂ ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ।
ਅਥੈਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਮ੍ ਏਵੋਦ੍ਦੇਸ਼ਮ੍ ਆਗਤਾਃ । ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਤਥੈਵਾਸ਼ੁ ਯਥੈਵ ਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਦਵਾਰ੍ਹਾ ਅਦਿਤੀਆਂ ਵੀ ਉਸੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੰਨ-ਫੁੱਲ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਰੰਤ ਬੈਠ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਨਾਹਮ੍ ਅਬ੍ਜਜਮ੍ । ਪੁਰੋ ਵਿਨਿਦ੍ਰਤਾਂ ਯਾਤਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਦृष੍ਟਮ੍ ਇਵਾਗ੍ਰਗਮ੍
ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹਾ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਅਬਜਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਜਨਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਵਾਸਨਾਮ੍ । ਨਾਪਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਨਗਰਂ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਗ੍ਰਗਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਸਨਾ ਵੀ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ; ਇਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ।
ਅਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਸੀਤ੍ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਗਰਂ ਤਦਾ । ਕਠਿਨਾਕਾਣ੍ਡਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਇਵ ਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨਗਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਉਜੜੇ, ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਗਤਾẖ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤੇ ਤਥਾ ਤਾਦृਸ਼ਾਸ੍ ਤਦਾ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯੋ ਵੇਦਾ ਦੇਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਦਯਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ, ਵੇਦ, ਦੇਵਤੇ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਤਤੋ ऽਵਧਾਨੇਨ ਮਯਾ ਨਭਸਿ ਤਿष੍ਠਤਾ । ਯਾਵਨ੍ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਤ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ, ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਵਾਸਨਾਯਾਂ ਵਿਲੀਨਾਯਾਮ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਮੈਵ ਦੇਹੋ ऽਯਂ ਭਾਤਿ ਵਾਸਨਯਾ ਸ੍ਫੁਟਃ । ਤਦਭਾਵਾਤ੍ ਤੁ ਨਾਭਾਤਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਬੋਧਵਤੋ ਯਥਾ
ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਵਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਾਫ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤੋ ਦੇਹੋ ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਵਲੋਕ੍ਯਤੇ । ਬੋਧੇ ਤਦ੍ਵਾਸਨਾਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਤਥੈਵਾਯਂ ਵਾਸਨਾਯਾḫ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਨੈਵਾਤਿਵਾਹਿਕੋ ਨੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ऽਤ੍ਰਾਧਿਭੌਤਿਕਃ
ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਥੂਲ ਸਰੀਰ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨੁਭਵ ਏषੋ ऽਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤẖ ਕੇਨ ਖਣ੍ਡ੍ਯਤੇ । ਆਬਾਲਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸਂਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਅਨੁਭੂਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਇਹ ਤਜਰਬਾ ਉਦਾਹਰਨ ਕਿਸ ਨੇ ਠੁਕਰਾਇਆ ਹੈ? ਇਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਪੱਕਾ, ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਪਹ੍ਨਵੇਚ੍ ਚ ਵਾ ਯੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਨੁਭਵਂ ਸ਼ਠਃ । ਸ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯẖ ਕੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਲੀਕੇਨ ਸੁਪ੍ਤਮ੍ ਉਦ੍ਬੋਧਯੇਤ੍ ਕਿਲ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਅਨੁਭਵ ਝੂਠੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਣਗੌਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?