ਏਕਾਰ੍ਣਵੋ ऽਥ ਵਵृਧੇ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਰਿਚ੍ਛਤੈਃ । ਭੁਵਨੇ ਜਡਕਲ੍ਲੋਲੈẖ ਕੋਪੋ ਮੂਰ੍ਖਾਸ਼ਯੇ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ, ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਮੰਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਠਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਮੁਸੁਲੋਪਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਸ੍ ਸ੍ਤਮ੍ਭਨਿਭਾਙ੍ਗਯਾ । ਤਤਸ੍ ਤਾਲਦ੍ਰੁਮਾਕਾਰਧਾਰਯਾਸਾਰਸਾਰਯਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਹੜ੍ਹ ਮਸਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋ ਨਦੀਪ੍ਰਵਾਹੋਗ੍ਰਜਲਪਾਤੈਕਪਾਤਯਾ । ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਮਹੀਪੀਠਸਮਮੇਦੁਰਮੇਘਯਾ
ਫਿਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਇੱਕ ਝਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਇੰਨੇ ਘਣੇ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਰਗੇ।
ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਵਿਦਾਹਕृਦ੍ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਮਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਯਯੌ ਤਥਾ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਜ੍ਜਨਸਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਮ੍ ਆਪਤ੍ਪ੍ਰਦਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖਤਾ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਧਰਸ੍ਥਪਰਿਵृਤ੍ਤਪਦਾਰ੍ਥਜਾਤਮ੍ ਅਨ੍ਤẖਕ੍ਵਣਤ੍ਖਨਖਨਾਯਿਤਸ਼ੈਲਮਜ੍ਜਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੋਟਰਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਵਿਧੁਰਂ ਕੁਬਾਲਲੀਲਾਵਿਲੋਲਮ੍ ਇਵ ਬਿਲ੍ਵਫਲਂ ਵਿਸ਼ੁष੍ਕਮ੍
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਖੋਹ ਸੁੰਞੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਧਮਕ-ਧਮਕ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਕੁਬਾਲ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਬੇਲਫਲ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਞੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਤਵਰ੍षਹਿਮੋਤ੍ਪਾਤਘਾਤਭਗ੍ਨੇ ਧਰਾਤਲੇ । ਜਲਵੇਗੋ ऽਗਮਦ੍ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਕਲਾਵ੍ ਇਵ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਠੰਢ ਤੇ ਆਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵਹਾਵ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਵਾਹਪ੍ਰਤਿਮਧਾਰਾਪਾਤਵਿਵਰ੍ਧਿਤੈਃ । ਸਰਿਤ੍ਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ ਸਹਸਾ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸੁਨ੍ਦਰੈਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਰਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਹਿ ਗਈਆਂ।
ਆਦਿਤ੍ਯਪਥਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਨ੍ਦਰੋ ਜਡਮਨ੍ਥਰਃ । ਏਕਾਰ੍ਣਵਸ੍ ਸਮੁਚ੍ਛੂਨ ਆਸੀਨ੍ ਮੂਰ੍ਖ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੁਸਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ, ਫੂਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਿਲਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਪੁਲਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਵृਤਾਦ੍ਰਿਤਰਤ੍ਤृਣਃ । ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤੁਙ੍ਗਤਰਙ੍ਗਾਗ੍ਰਨਿਗੀਰ੍ਣਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਤੇ ਘਾਹ ਸਭ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸਹ੍ਯਜਲੇਚਰਃ । ਚਲਿਤਾਵਨਿਪਙ੍ਕਾਨ੍ਤਰ੍ਲੀਨਵ੍ਯਾਲਮृਣਾਲਕਃ
ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਗਿਆ; ਜੰਗਲ ਉਖੜ ਗਏ, ਤੇ ਸੱਪ ਕਾਦ ਵਿਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਅਰ੍ਧਦਗ੍ਧਦ੍ਰੁਮਵਨਵ੍ਯੂਹਾਵਲਨਸਙ੍ਕਟਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭਸ੍ਮਸਮ੍ਮृष੍ਟਿਮषੀਕਰ੍ਦਮਕੁਤ੍ਸਿਤਃ
ਅੱਧ ਜਲ ਗਏ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਖ ਦੀ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਭਸ੍ਸ੍ਤਮ੍ਭਬृਹਦ੍ਧਾਰਾਨਾਲਭਾਸ੍ਕਰਪੁष੍ਕਰਃ । ਧਾਰਾਜਲਮਹਾਮ੍ਭੋਦਵਿਲੀਨਨਲਿਨੀਦਲਃ
ਅਸਮਾਨ ਵੱਡੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦਾ ਕੌਲ ਖੋ ਗਿਆ; ਵੱਡਾ ਹੜ੍ਹ ਨਦੀਆਂ 'ਤੇ ਤੈਰ ਰਹੀਆਂ ਕੌਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡੁਬੋ ਗਿਆ।
ਦਿਣ੍ਡੀਰਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਾਨ੍ਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਵਾਰਿਦਃ । ਭ੍ਰਮਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨਲਾਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਪੁਰਪਤ੍ਤਨਪੂਰਨੌਃ
ਦਿੰਡੀਰਾ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਖ਼ਬਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾष੍ਠਵਤ੍ਪ੍ਰੋਹ੍ਯਮਾਨੋਗ੍ਰਸੁਰਾਸੁਰਨਰੋਤ੍ਕਰਃ । ਸ਼ਨੈẖਕ੍ਰਮੋਚ੍ਛੂਨਤਯਾ ਲਿਹਨ੍ਨ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਹੜ੍ਹ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਚੁੰਨਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਤਰਤ੍ਤਾਰਤਰਾਰਾਵਧਾਰਾਸਾਰਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ । ਬੁਦ੍ਬੁਦੈḫ ਪਰਿਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਪ੍ਰੋਹ੍ਯਮਾਨਮਹਾਚਲਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਠਦੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਬੁੱਬਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹਿਲਦਾ ਤੇ ਥਰਥਰਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਦ੍ਬੁਦ੍ਬੁਦਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਭ੍ਰਾਨ੍ਤਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵਾਰਿਦਃ । ਉਤ੍ਤਾਰਕੈਸ੍ ਤੈਰ੍ ਨਯਨੈḫ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਪਰਵਾਰਿਦਮ੍
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹੜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁੱਬਲੀਆਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੂਜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਵਾਰ੍ਯੋਘਘੋषਘੁਙ੍ਘੁਮਿਤਾਨ੍ਤਰਃ । ਏਕਪ੍ਰਵਾਹਾਪਹृਤਸਰ੍ਵੋਰ੍ਵੀਕੁਲਪਰ੍ਵਤਃ
ਵੱਡੀ ਹੜ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਣ੍ਡਵਾਤਕृਤਾਪੂਰ੍ਵਜਲੌਘਕੁਲਪਰ੍ਵਤਃ । ਮਹਾਘੁਰੁਘੁਰਾਰਾਵਘਰ੍ਘਰੋਗ੍ਰਪਯੋਰਯਃ
ਤਿੱਖੇ ਹਵਾ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੀ ਹੜ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗਰਜ, ਘਰਘਰ ਤੇ ਗੜਗੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੌਂਕ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੁਡ੍ਯਸਙ੍ਘਟ੍ਟਪਰਾਵृਤ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਉਦ੍ਧਤਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਯੋਜਨਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਵਿਨਤਾਨ੍ਯ੍ ਉਨ੍ਨਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਉੱਚਲਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਜੋਜਨ ਪਾਣੀ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤृਣੈਰ੍ ਇਵ ਤਰਙ੍ਗੇषੁ ਦੋਲਾਨ੍ਦੋਲਨਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਉਪਲਾਘਾਤਭਗ੍ਨਭਾਸ੍ਕਰਮਣ੍ਡਲਃ
ਪਹਾੜ ਲਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਡੋਲਦੇ ਹਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਵਿਪੁਲਜਲਘਾਤਕੁਲਾਯਕੇ । ਲੀਨਾਨ੍ ਅਚਲਕਾਕੋਲਾਨ੍ ਗृਹ੍ਣਨ੍ ਸਲਿਲਜਾਲਕੈਃ
ਖਾਲੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬੇ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਹਲਚਲ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਾਮृਤਬृਹਦ੍ਭੂਤਮਜ੍ਜਨੋਨ੍ਮਜ੍ਜਨਾਕੁਲਾਨ੍ । ਤਰਙ੍ਗਮਕੁਰਾਨ੍ ਕਰ੍षਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ ਇਵ
ਜੋ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਉਭਰਨ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਮਰੇ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ ਪੁਰਭ੍ਰष੍ਟਾਨ੍ ਫੇਨਾਦ੍ਰਿਤਟਕੋਟਿषੁ । ਦਧਜ੍ ਜਲਬਲਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ ਮषਕਾਨ੍ ਇਵ
ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਝਾਗ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੱਛਰਾਂ ਵਾਂਗ।
ਵਿਮਲਾਦ੍ਯਤਨਾਕਾਸ਼ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਅਮ੍ਬੁਬੁਦ੍ਬੁਦਾਨ੍ । ਸਹਸ੍ਰਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨ੍ ਵਲਯਂਲ੍ ਲੋਚਨਾਨੀਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਵੇਂ ਬਣੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁਲਬੁਲੇ, ਜੋ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਗੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਚਮਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਫੜਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਰਦ੍ਵ੍ਯੋਮਸਮਾਭੋਗੈਰ੍ ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ ਬੁਦ੍ਬੁਦੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਨਦੀਧਾਰਾਨ੍ ਮੇਘਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਪੂਰਕਾਨ੍
ਹਰਿਆਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਰਗੇ, ਵਧਦੇ ਤੇ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਭਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਕਾਭ੍ਰਾਣਾਂ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ ਵੀਚਿਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਆਲਿਙ੍ਗਨਾਨੀਵ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰਿਵਦ੍ ਉਤ੍ਥਿਤੈਃ
ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਗੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਘੁੰਮਦੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਗ੍ਰਾਸਸਨ੍ਤृਪ੍ਤḫ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਘਰ੍ਘਰੈਃ । ਰਵੈਰ੍ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨ੍ ਇਵੋਗ੍ਰਾਦ੍ਰਿਕਟਕੈਰ੍ ਵੀਚਿਦੋਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਦੀਧਾਰਾਧਰੈਰ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵੇ ਮਧ੍ਯੇ ਦਗ੍ਧੈਰ੍ ਧਰਾਧਰੈਃ । ਅਧੋ ਧਰਾਧਰੈਰ੍ ਨਾਗੈਰ੍ ਅਧਰਃ ਪਙ੍ਕਗੈਰ੍ ਵृਤਃ
ਉਪਰੋਂ ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਲਿਆਂ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਪਹਾੜਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧਾਰਾਤ੍ਰਿਪਥਗਾਪੂਰੈਰ੍ ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਮਗ੍ਨੋਨ੍ਮਗ੍ਨੋਹ੍ਯਮਾਨਾਦ੍ਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਦਿਣ੍ਡੀਰਬੁਦ੍ਬੁਦਃ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਲਬਲੇ ਫਟਦੇ ਹੋਣ।
ਉਹ੍ਯਮਾਨਗਲਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਣ੍ਡਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਨਭਸ਼੍ਚਰਃ । ਵਹਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਵृਨ੍ਦਪਦ੍ਮਿਨੀਸੁਨ੍ਦਰਾਨ੍ਤਰਃ
ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।