ਮृਤਾਰ੍ਧਮृਤਯਾ ਭੂਤਸਨ੍ਤਤ੍ਯਾਨਿਲਲੋਲਯਾ । ਅਭੂਨ੍ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਜੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਸਵਰ੍ਣਯਾ
ਅਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਧ-ਮਰੇ ਤੇ ਅੱਧ-ਜੀਵਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਗਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਤਚ੍ਛृਙ੍ਗਸ੍ਥੂਲਧਾਰੌਘਨਿਰ੍ਭਰਮ੍ । ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਦ੍ਬृਹਦ੍ਗਿਰਿਪੁਰਵ੍ਰਾਤਪੂਰ੍ਣਸਰਿਚ੍ਛਤਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਢਲਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਢਹਿ ਜਾਣ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਲਬੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਾਮ੍ਯਚ੍ਛਮਸ਼ਮਾਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਤਸਙ੍ਗਿਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਚਲਾਬ੍ਧਿਵਲਨਾਦੋਲਾਲੋਲਸ਼ੈਲਸਰਿਤ੍ਤਟਮ੍
ਅੱਗ, ਜੋ ਠਹਿਰਦੇ ਤੇ ਨਾ ਠਹਿਰਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਰਹੀ; ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤृਣਰਾਸ਼ਿਸਰਿਨ੍ਨ੍ਯਾਯਮਿਸ਼੍ਰਦ੍ਵੀਪਾਰ੍ਣਵੋਤ੍ਕਰਮ੍ । ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਦੂਰਦਿਗ੍ਵ੍ਯੋਮਕ੍ਸ਼ਣਜ੍ਵਾਲਾਮਹਾਵਨਮ੍
ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਦਾ ਜੰਗਲ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਚਮਕਿਆ।
ਵਰ੍षਸ਼ਾਮ੍ਯਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ੋਤ੍ਥਭਸ੍ਮਾਮੋਦਪਤਤ੍ਸੁਰਮ੍ । ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਜਗਦ੍ਭੂਤਂ ਪਰਿਵਿਸ੍ਮृਤਸਰ੍ਗਕਮ੍
ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਅੱਗਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਗਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਿਰਰ੍ਗਲੋਲ੍ਲਸਨ੍ਨਾਦਂ ਸਾਰ੍ਗਲੋਪਸ਼ਮਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸਰ੍ਗਲੋਭੋਲ੍ਲਸਚ੍ਛੇषਂ ਵਰ੍ਗਲੋਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਜਗਤ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਦਾ ਆਖਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਨਾਰਤਵਿਪਰ੍ਯਾਸਕਾਰਿਮਾਰੁਤਨਿਰ੍ਧੁਤਮ੍ । ਬੀਜਰਾਸ਼ਿਮ੍ ਇਵਾਜਸ੍ਰਂ ਪੂਯਮਾਨਂ ਪੁਨḫ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੀ ਰਹੀ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਡਾ ਕੇ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਲ੍ਮੁਕਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਨਿष੍ਪੇषਵਹ੍ਨਿ ਚੂਰ੍ਣਸੁਵਰ੍ਣਜੈਃ । ਰਜੋਭਿਰ੍ ਵਿਵृਤੈਰ੍ ਹੇਮਕੁਟ੍ਟਿਮਾਕਾਸ਼ਕੋਟਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂ ਰਗੜ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿਸੀ ਹੋਈ ਧੂੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਰੇਸ਼ੇ ਫੈਲ ਗਏ ਸਨ।
ਭੂਮਣ੍ਡਲਬृਹਤ੍ਖਣ੍ਡੈਰ੍ ਭ੍ਰष੍ਟੈਸ੍ ਸਦ੍ਵੀਪਸਾਗਰੈਃ । ਪੂਰ੍ਣਸਪ੍ਤਮਪਾਤਾਲਂ ਲੁਠਤ੍ਪਾਤਾਲਮਣ੍ਡਲੈਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਟੁਕੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਹਨ, ਢਲਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਿੱਖਰੇ ਪਏ ਹਨ। ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਦੇ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ।
ਆਸਪ੍ਤਮਸੁਤਾਲਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਮਹੀਤਲਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਆਵ੍ਯੋਮੈਕਾਰ੍ਣਵੀਭੂਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਲਯਵਾਯੁਭਿਃ
ਸੱਤਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਸਮਾਨ ਇੱਕ ਹੀ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵੋ ऽਥ ਵਵृਧੇ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਰਿਚ੍ਛਤੈਃ । ਭੁਵਨੇ ਜਡਕਲ੍ਲੋਲੈẖ ਕੋਪੋ ਮੂਰ੍ਖਾਸ਼ਯੇ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ, ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਮੰਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਠਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਮੁਸੁਲੋਪਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਸ੍ ਸ੍ਤਮ੍ਭਨਿਭਾਙ੍ਗਯਾ । ਤਤਸ੍ ਤਾਲਦ੍ਰੁਮਾਕਾਰਧਾਰਯਾਸਾਰਸਾਰਯਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਹੜ੍ਹ ਮਸਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋ ਨਦੀਪ੍ਰਵਾਹੋਗ੍ਰਜਲਪਾਤੈਕਪਾਤਯਾ । ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਮਹੀਪੀਠਸਮਮੇਦੁਰਮੇਘਯਾ
ਫਿਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਇੱਕ ਝਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਇੰਨੇ ਘਣੇ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਰਗੇ।
ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਵਿਦਾਹਕृਦ੍ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਮਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਯਯੌ ਤਥਾ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਜ੍ਜਨਸਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਮ੍ ਆਪਤ੍ਪ੍ਰਦਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖਤਾ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਧਰਸ੍ਥਪਰਿਵृਤ੍ਤਪਦਾਰ੍ਥਜਾਤਮ੍ ਅਨ੍ਤẖਕ੍ਵਣਤ੍ਖਨਖਨਾਯਿਤਸ਼ੈਲਮਜ੍ਜਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੋਟਰਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਵਿਧੁਰਂ ਕੁਬਾਲਲੀਲਾਵਿਲੋਲਮ੍ ਇਵ ਬਿਲ੍ਵਫਲਂ ਵਿਸ਼ੁष੍ਕਮ੍
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਖੋਹ ਸੁੰਞੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਧਮਕ-ਧਮਕ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਕੁਬਾਲ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਬੇਲਫਲ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਞੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਤਵਰ੍षਹਿਮੋਤ੍ਪਾਤਘਾਤਭਗ੍ਨੇ ਧਰਾਤਲੇ । ਜਲਵੇਗੋ ऽਗਮਦ੍ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਕਲਾਵ੍ ਇਵ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਠੰਢ ਤੇ ਆਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵਹਾਵ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਵਾਹਪ੍ਰਤਿਮਧਾਰਾਪਾਤਵਿਵਰ੍ਧਿਤੈਃ । ਸਰਿਤ੍ਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ ਸਹਸਾ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸੁਨ੍ਦਰੈਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਰਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਹਿ ਗਈਆਂ।
ਆਦਿਤ੍ਯਪਥਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਨ੍ਦਰੋ ਜਡਮਨ੍ਥਰਃ । ਏਕਾਰ੍ਣਵਸ੍ ਸਮੁਚ੍ਛੂਨ ਆਸੀਨ੍ ਮੂਰ੍ਖ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੁਸਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ, ਫੂਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਿਲਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਪੁਲਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਵृਤਾਦ੍ਰਿਤਰਤ੍ਤृਣਃ । ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤੁਙ੍ਗਤਰਙ੍ਗਾਗ੍ਰਨਿਗੀਰ੍ਣਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਤੇ ਘਾਹ ਸਭ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸਹ੍ਯਜਲੇਚਰਃ । ਚਲਿਤਾਵਨਿਪਙ੍ਕਾਨ੍ਤਰ੍ਲੀਨਵ੍ਯਾਲਮृਣਾਲਕਃ
ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਗਿਆ; ਜੰਗਲ ਉਖੜ ਗਏ, ਤੇ ਸੱਪ ਕਾਦ ਵਿਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਅਰ੍ਧਦਗ੍ਧਦ੍ਰੁਮਵਨਵ੍ਯੂਹਾਵਲਨਸਙ੍ਕਟਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭਸ੍ਮਸਮ੍ਮृष੍ਟਿਮषੀਕਰ੍ਦਮਕੁਤ੍ਸਿਤਃ
ਅੱਧ ਜਲ ਗਏ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਖ ਦੀ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਭਸ੍ਸ੍ਤਮ੍ਭਬृਹਦ੍ਧਾਰਾਨਾਲਭਾਸ੍ਕਰਪੁष੍ਕਰਃ । ਧਾਰਾਜਲਮਹਾਮ੍ਭੋਦਵਿਲੀਨਨਲਿਨੀਦਲਃ
ਅਸਮਾਨ ਵੱਡੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦਾ ਕੌਲ ਖੋ ਗਿਆ; ਵੱਡਾ ਹੜ੍ਹ ਨਦੀਆਂ 'ਤੇ ਤੈਰ ਰਹੀਆਂ ਕੌਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡੁਬੋ ਗਿਆ।
ਦਿਣ੍ਡੀਰਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਾਨ੍ਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਵਾਰਿਦਃ । ਭ੍ਰਮਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨਲਾਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਪੁਰਪਤ੍ਤਨਪੂਰਨੌਃ
ਦਿੰਡੀਰਾ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਖ਼ਬਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾष੍ਠਵਤ੍ਪ੍ਰੋਹ੍ਯਮਾਨੋਗ੍ਰਸੁਰਾਸੁਰਨਰੋਤ੍ਕਰਃ । ਸ਼ਨੈẖਕ੍ਰਮੋਚ੍ਛੂਨਤਯਾ ਲਿਹਨ੍ਨ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਹੜ੍ਹ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਚੁੰਨਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਤਰਤ੍ਤਾਰਤਰਾਰਾਵਧਾਰਾਸਾਰਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ । ਬੁਦ੍ਬੁਦੈḫ ਪਰਿਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਪ੍ਰੋਹ੍ਯਮਾਨਮਹਾਚਲਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਠਦੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਬੁੱਬਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹਿਲਦਾ ਤੇ ਥਰਥਰਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਦ੍ਬੁਦ੍ਬੁਦਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਭ੍ਰਾਨ੍ਤਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵਾਰਿਦਃ । ਉਤ੍ਤਾਰਕੈਸ੍ ਤੈਰ੍ ਨਯਨੈḫ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਪਰਵਾਰਿਦਮ੍
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹੜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁੱਬਲੀਆਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੂਜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਵਾਰ੍ਯੋਘਘੋषਘੁਙ੍ਘੁਮਿਤਾਨ੍ਤਰਃ । ਏਕਪ੍ਰਵਾਹਾਪਹृਤਸਰ੍ਵੋਰ੍ਵੀਕੁਲਪਰ੍ਵਤਃ
ਵੱਡੀ ਹੜ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਣ੍ਡਵਾਤਕृਤਾਪੂਰ੍ਵਜਲੌਘਕੁਲਪਰ੍ਵਤਃ । ਮਹਾਘੁਰੁਘੁਰਾਰਾਵਘਰ੍ਘਰੋਗ੍ਰਪਯੋਰਯਃ
ਤਿੱਖੇ ਹਵਾ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੀ ਹੜ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗਰਜ, ਘਰਘਰ ਤੇ ਗੜਗੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੌਂਕ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੁਡ੍ਯਸਙ੍ਘਟ੍ਟਪਰਾਵृਤ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਉਦ੍ਧਤਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਯੋਜਨਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਵਿਨਤਾਨ੍ਯ੍ ਉਨ੍ਨਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਉੱਚਲਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਜੋਜਨ ਪਾਣੀ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤृਣੈਰ੍ ਇਵ ਤਰਙ੍ਗੇषੁ ਦੋਲਾਨ੍ਦੋਲਨਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਉਪਲਾਘਾਤਭਗ੍ਨਭਾਸ੍ਕਰਮਣ੍ਡਲਃ
ਪਹਾੜ ਲਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਡੋਲਦੇ ਹਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।