ਪੁਰਮਣ੍ਡਲਦੈਤ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸੁਰਨਾਗਵਿਵਸ੍ਵਤਾਮ੍ । ਨਿਕੁਰੁਮ੍ਬਂ ਦਧਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮषਕਾਨਾਮ੍ ਇਵੋਚ੍ਚਯਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਰਾਖਸ਼, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਸੱਪ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਝੁੰਡ, ਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ—
ਨਸ਼੍ਯਨ੍ ਨਗਵਰਾਭੋਗਭਾਗੈਰ੍ ਭਗ੍ਨਸੁਰਾਲਯੈਃ । ਆਵਰ੍ਤਘਰ੍ਘਰਾਰਾਵੈਰ੍ ਜਲਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਧੋ ऽਨਲਮ੍
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਘਰਘਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਜ੍ ਜਲਾਦ੍ਰਿਨਿष੍ਪੇषੈਰ੍ ਦਿਕ੍ਪਾਲਪੁਰਕੁਟ੍ਟਨਮ੍ । ਨਿਪਤਦ੍ਦੇਵਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਪਾਣੀ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਟ੍ਟਨਂ ਪਰ੍ਵਤਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਙ੍ਗਾਰਰੂਪਿਣਾਮ੍ । ਵਾਤੈẖ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਆਸਾਰਂ ਰਜਸਾਮ੍ ਇਵ
ਪਹਾੜਾਂ ਆਦਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਏ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੁੱਟਾਈ ਹਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਮਰਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਤ੍ਤੀਨਿ ਸ਼ਾਤਯਤ੍ । ਰਤ੍ਨੈẖ ਖਨਖਨਾਯਨ੍ਤਿ ਪਯਾਂਸੀਵ ਪਯਸ੍ਵਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਰਤਨ ਪੀੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਧਨਵਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਾਮ੍ਬਰਂ ਪਰਿਪਤਲ੍ਲੋਕਸਪ੍ਤਕਮਨ੍ਦਿਰੈਃ । ਚਕ੍ਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਭ੍ਰਮਦ੍ਰੂਪੈਰ੍ ਅਪਰੈਸ੍ ਸਾਗਰੈਰ੍ ਇਵ
ਪੂਰਾ ਆਸਮਾਨ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ ਹਨ।
ਹੇਮਸ੍ਫਟਿਕਵੈਡੂਰ੍ਯਸਸਾਰਮਣਿਮਨ੍ਦਿਰੈਃ । ਦਿਵḫ ਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ ਆਕੀਰ੍ਣਮ੍ ਉਦ੍ਯਜ੍ਝਣਝਣਸ੍ਵਨੈਃ
ਅਸਮਾਨ ਸੋਨੇ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ, ਬੈਰਲ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਪਰੋਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਝਣ-ਝਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ ਧੂਮਭਸ੍ਮਾਬ੍ਦਾḫ ਪੇਤੁਰ੍ ਧਾਰਾਪੁਰੋਤ੍ਕਰਾਃ । ਉਨ੍ਮਮਜ੍ਜੁਸ੍ ਤਰਙ੍ਗੌਘਾ ਮਮਜ੍ਜੁਰ੍ ਭੂਤਲਾਦ੍ਰਯਃ
ਧੂੰਏ ਤੇ ਰਾਖ ਦੇ ਬੱਦਲ ਉਠੇ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਹਾੜ ਉਭਰ ਆਏ।
ਆਵਰ੍ਤਘਰ੍ਘਰਾਰਾਵਾ ਮਿਥੋਵਿਦਲਨੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਜੁਘੂਰ੍ਣੁਰ੍ ਅਰ੍ਣਵਾẖ ਕੀਰ੍ਣਾḫ ਪਰ੍ਣਵਤ੍ਪ੍ਰੌਢਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਘਰ-ਘਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਉੱਠਿਆ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਏ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਚ੍ਛਿष੍ਟਾਮਰਗਣਂ ਦਲਤ੍ਸਜ੍ਜੀਵਭੂਤਕਮ੍ । ਭ੍ਰਮਤ੍ਕੇਤੁਸ਼ਤੋਤ੍ਪਾਤਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਭਵਜ੍ ਜਗਤ੍
ਸੰਸਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੋਣ-ਵਿਲਾਪ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜਲਦੇ ਪੁੰਜੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਣ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮृਤਾਰ੍ਧਮृਤਯਾ ਭੂਤਸਨ੍ਤਤ੍ਯਾਨਿਲਲੋਲਯਾ । ਅਭੂਨ੍ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਜੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਸਵਰ੍ਣਯਾ
ਅਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਧ-ਮਰੇ ਤੇ ਅੱਧ-ਜੀਵਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਗਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਤਚ੍ਛृਙ੍ਗਸ੍ਥੂਲਧਾਰੌਘਨਿਰ੍ਭਰਮ੍ । ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਦ੍ਬृਹਦ੍ਗਿਰਿਪੁਰਵ੍ਰਾਤਪੂਰ੍ਣਸਰਿਚ੍ਛਤਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਢਲਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਢਹਿ ਜਾਣ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਲਬੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਾਮ੍ਯਚ੍ਛਮਸ਼ਮਾਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਤਸਙ੍ਗਿਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਚਲਾਬ੍ਧਿਵਲਨਾਦੋਲਾਲੋਲਸ਼ੈਲਸਰਿਤ੍ਤਟਮ੍
ਅੱਗ, ਜੋ ਠਹਿਰਦੇ ਤੇ ਨਾ ਠਹਿਰਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਰਹੀ; ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤृਣਰਾਸ਼ਿਸਰਿਨ੍ਨ੍ਯਾਯਮਿਸ਼੍ਰਦ੍ਵੀਪਾਰ੍ਣਵੋਤ੍ਕਰਮ੍ । ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਦੂਰਦਿਗ੍ਵ੍ਯੋਮਕ੍ਸ਼ਣਜ੍ਵਾਲਾਮਹਾਵਨਮ੍
ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਦਾ ਜੰਗਲ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਚਮਕਿਆ।
ਵਰ੍षਸ਼ਾਮ੍ਯਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ੋਤ੍ਥਭਸ੍ਮਾਮੋਦਪਤਤ੍ਸੁਰਮ੍ । ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਜਗਦ੍ਭੂਤਂ ਪਰਿਵਿਸ੍ਮृਤਸਰ੍ਗਕਮ੍
ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਅੱਗਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਗਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਿਰਰ੍ਗਲੋਲ੍ਲਸਨ੍ਨਾਦਂ ਸਾਰ੍ਗਲੋਪਸ਼ਮਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸਰ੍ਗਲੋਭੋਲ੍ਲਸਚ੍ਛੇषਂ ਵਰ੍ਗਲੋਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਜਗਤ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਦਾ ਆਖਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਨਾਰਤਵਿਪਰ੍ਯਾਸਕਾਰਿਮਾਰੁਤਨਿਰ੍ਧੁਤਮ੍ । ਬੀਜਰਾਸ਼ਿਮ੍ ਇਵਾਜਸ੍ਰਂ ਪੂਯਮਾਨਂ ਪੁਨḫ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੀ ਰਹੀ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਡਾ ਕੇ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਲ੍ਮੁਕਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਨਿष੍ਪੇषਵਹ੍ਨਿ ਚੂਰ੍ਣਸੁਵਰ੍ਣਜੈਃ । ਰਜੋਭਿਰ੍ ਵਿਵृਤੈਰ੍ ਹੇਮਕੁਟ੍ਟਿਮਾਕਾਸ਼ਕੋਟਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂ ਰਗੜ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿਸੀ ਹੋਈ ਧੂੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਰੇਸ਼ੇ ਫੈਲ ਗਏ ਸਨ।
ਭੂਮਣ੍ਡਲਬृਹਤ੍ਖਣ੍ਡੈਰ੍ ਭ੍ਰष੍ਟੈਸ੍ ਸਦ੍ਵੀਪਸਾਗਰੈਃ । ਪੂਰ੍ਣਸਪ੍ਤਮਪਾਤਾਲਂ ਲੁਠਤ੍ਪਾਤਾਲਮਣ੍ਡਲੈਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਟੁਕੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਹਨ, ਢਲਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਿੱਖਰੇ ਪਏ ਹਨ। ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਦੇ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ।
ਆਸਪ੍ਤਮਸੁਤਾਲਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਮਹੀਤਲਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਆਵ੍ਯੋਮੈਕਾਰ੍ਣਵੀਭੂਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਲਯਵਾਯੁਭਿਃ
ਸੱਤਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਸਮਾਨ ਇੱਕ ਹੀ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵੋ ऽਥ ਵਵृਧੇ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਰਿਚ੍ਛਤੈਃ । ਭੁਵਨੇ ਜਡਕਲ੍ਲੋਲੈẖ ਕੋਪੋ ਮੂਰ੍ਖਾਸ਼ਯੇ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ, ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਮੰਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਠਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਮੁਸੁਲੋਪਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਸ੍ ਸ੍ਤਮ੍ਭਨਿਭਾਙ੍ਗਯਾ । ਤਤਸ੍ ਤਾਲਦ੍ਰੁਮਾਕਾਰਧਾਰਯਾਸਾਰਸਾਰਯਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਹੜ੍ਹ ਮਸਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋ ਨਦੀਪ੍ਰਵਾਹੋਗ੍ਰਜਲਪਾਤੈਕਪਾਤਯਾ । ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਮਹੀਪੀਠਸਮਮੇਦੁਰਮੇਘਯਾ
ਫਿਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਇੱਕ ਝਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਇੰਨੇ ਘਣੇ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਰਗੇ।
ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਵਿਦਾਹਕृਦ੍ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਮਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਯਯੌ ਤਥਾ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਜ੍ਜਨਸਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਮ੍ ਆਪਤ੍ਪ੍ਰਦਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖਤਾ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਧਰਸ੍ਥਪਰਿਵृਤ੍ਤਪਦਾਰ੍ਥਜਾਤਮ੍ ਅਨ੍ਤẖਕ੍ਵਣਤ੍ਖਨਖਨਾਯਿਤਸ਼ੈਲਮਜ੍ਜਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੋਟਰਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਵਿਧੁਰਂ ਕੁਬਾਲਲੀਲਾਵਿਲੋਲਮ੍ ਇਵ ਬਿਲ੍ਵਫਲਂ ਵਿਸ਼ੁष੍ਕਮ੍
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਖੋਹ ਸੁੰਞੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਧਮਕ-ਧਮਕ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਕੁਬਾਲ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਬੇਲਫਲ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਞੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਤਵਰ੍षਹਿਮੋਤ੍ਪਾਤਘਾਤਭਗ੍ਨੇ ਧਰਾਤਲੇ । ਜਲਵੇਗੋ ऽਗਮਦ੍ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਕਲਾਵ੍ ਇਵ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਠੰਢ ਤੇ ਆਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵਹਾਵ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਵਾਹਪ੍ਰਤਿਮਧਾਰਾਪਾਤਵਿਵਰ੍ਧਿਤੈਃ । ਸਰਿਤ੍ਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ ਸਹਸਾ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸੁਨ੍ਦਰੈਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਰਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਹਿ ਗਈਆਂ।
ਆਦਿਤ੍ਯਪਥਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਨ੍ਦਰੋ ਜਡਮਨ੍ਥਰਃ । ਏਕਾਰ੍ਣਵਸ੍ ਸਮੁਚ੍ਛੂਨ ਆਸੀਨ੍ ਮੂਰ੍ਖ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੁਸਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ, ਫੂਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਿਲਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਪੁਲਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਵृਤਾਦ੍ਰਿਤਰਤ੍ਤृਣਃ । ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤੁਙ੍ਗਤਰਙ੍ਗਾਗ੍ਰਨਿਗੀਰ੍ਣਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਤੇ ਘਾਹ ਸਭ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸਹ੍ਯਜਲੇਚਰਃ । ਚਲਿਤਾਵਨਿਪਙ੍ਕਾਨ੍ਤਰ੍ਲੀਨਵ੍ਯਾਲਮृਣਾਲਕਃ
ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਗਿਆ; ਜੰਗਲ ਉਖੜ ਗਏ, ਤੇ ਸੱਪ ਕਾਦ ਵਿਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।