ਘਨਸ਼ਾਤ੍ਕृਤਬਾष੍ਪਾਭ੍ਰੈẖ ਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰੈਰ੍ ਅਪਿ ਮੇਦੁਰੈਃ । ਅਨ੍ਧੀਕृਤਾਰ੍ਕਜਾਲਾਂਸ਼ੁਤਮੋਨਿਬਿਡਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਘਣੀ ਬਾਝ ਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਵਸੁਧਾਪੀਠਖਣ੍ਡਖਣ੍ਡੈਰ੍ ਗਲਤ੍ਤਟੈਃ । ਉਹ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ ਲੁਠਚ੍ਛੈਲਪਤ੍ਤਨੈਸ੍ ਸਙ੍ਕਟਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੇ ਲੁੱਟਦੇ ਤੇ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਖਤਰਨਾਕ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਊਰ੍ਮ੍ਯਦ੍ਰ੍ਯੁਨ੍ਨਯਨਚ੍ਛਿਨ੍ਨਘਨੈਰ੍ ਘਰ੍ਘਰਮਾਰੁਤੈਃ । ਸਮੁਦ੍ਰਘੋषੈਰ੍ ਗਮ੍ਭੀਰਨਿਰ੍ਘਾਤੈਰ੍ ਭਗ੍ਨਦਿਕ੍ਤਟਮ੍
ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹੋਏ ਗਰਜਦੇ ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਡੂੰਘੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਧਮਾਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੁਡ੍ਯਕ੍ਰੋਡਾਗ੍ਰਕੁਟ੍ਟਕੈẖ ਕਟੁਟਾਙ੍ਕृਤੈਃ । ਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਵਿਕਟਾਸ੍ਫੋਟੈਰ੍ ਘਟ੍ਟਿਤੈਕਾਰ੍ਣਵਾਰਟਿ
ਕੋਸਮਿਕ ਅੰਡੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਲਪ-ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਧਮਾਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਾਤਾਲਭੂਲੋਕਖਣ੍ਡਖਣ੍ਡੈਰ੍ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ । ਯਥਾਸ੍ਵਭਾਵਂ ਤਿष੍ਠਦ੍ਭਿਰ੍ ਮਰੁਦ੍ਭੁਗ੍ਨੈਰ੍ ਵृਤਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੁਰਗ, ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਰੁਖਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮृਤਾਰ੍ਧਮृਤਦਗ੍ਧਾਰ੍ਧਦਗ੍ਧਾਙ੍ਗੈਰ੍ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਵਾਤਵੇਲ੍ਲਿਤੈਰ੍ ਭ੍ਰਮਿਤਾਯੁਧਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਅੱਧੇ ਮਰੇ, ਅੱਧੇ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਜਲ ਗਏ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਘੁੰਮਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਪਵਨੋਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਜਰਤ੍ਤृਣੈਃ । ਆਰਬ੍ਧਾਰ੍ਜੁਨਵਾਤਾਖ੍ਯਸ੍ਤਮ੍ਭਮ੍ ਉਦ੍ਧੂਮਭਸ੍ਮਭਿਃ
ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਉਡਦੇ, 'ਅਰਜੁਨ' ਨਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਠੇ ਧੂੰਏ ਤੇ ਰਾਖ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ।
ਉਹ੍ਯਮਾਨਸ਼ਿਲਾਜਾਲਪ੍ਰਹਾਰਵਿਲੁਠਤ੍ਤਟੈਃ । ਪਤਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਤਰੈਸ੍ ਤਾਰਟੁष੍ਕਾਰਕਟੁਟਾਙ੍ਕृਤਮ੍
ਚਟਾਨਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਉੱਡਦੇ ਤੇ ਟਕਰਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਕੰਢੇ ਉਖੜਦੇ, ਡਿੱਗਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਛਿਟਕਣ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬਣੇ ਹੋਏ।
ਵਾਤੋਦ੍ਵ੍ਯੂਢਗਿਰਿਵ੍ਰਾਤਗੁਹਾਭਾਙ੍ਕਾਰਭਾਸੁਰਮ੍ । ਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਹਿਤਾਵਰ੍ਤਂ ਲੋਕਪਾਲਪੁਰੀਪੁਰੈਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਗੁਫਾ-ਸਮੂਹ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੰਵਰ ਬਣਦੇ ਹਨ—
ਕृਤਕਰ੍ਕਸ਼ਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦੈਰ੍ ਅਸੁਰੈਰ੍ ਇਵ ਮਾਰੁਤੈਃ । ਉਹ੍ਯਮਾਨਵਨਵ੍ਯੂਹਪ੍ਰੋਤਵਾਤਾਯਨੈਰ੍ ਵृਤਮ੍
ਹਵਾ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਉਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਦਰੱਖਤ ਉਖੜ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—
ਪੁਰਮਣ੍ਡਲਦੈਤ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸੁਰਨਾਗਵਿਵਸ੍ਵਤਾਮ੍ । ਨਿਕੁਰੁਮ੍ਬਂ ਦਧਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮषਕਾਨਾਮ੍ ਇਵੋਚ੍ਚਯਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਰਾਖਸ਼, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਸੱਪ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਝੁੰਡ, ਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ—
ਨਸ਼੍ਯਨ੍ ਨਗਵਰਾਭੋਗਭਾਗੈਰ੍ ਭਗ੍ਨਸੁਰਾਲਯੈਃ । ਆਵਰ੍ਤਘਰ੍ਘਰਾਰਾਵੈਰ੍ ਜਲਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਧੋ ऽਨਲਮ੍
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਘਰਘਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਜ੍ ਜਲਾਦ੍ਰਿਨਿष੍ਪੇषੈਰ੍ ਦਿਕ੍ਪਾਲਪੁਰਕੁਟ੍ਟਨਮ੍ । ਨਿਪਤਦ੍ਦੇਵਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਪਾਣੀ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਟ੍ਟਨਂ ਪਰ੍ਵਤਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਙ੍ਗਾਰਰੂਪਿਣਾਮ੍ । ਵਾਤੈẖ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਆਸਾਰਂ ਰਜਸਾਮ੍ ਇਵ
ਪਹਾੜਾਂ ਆਦਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਏ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੁੱਟਾਈ ਹਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਮਰਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਤ੍ਤੀਨਿ ਸ਼ਾਤਯਤ੍ । ਰਤ੍ਨੈẖ ਖਨਖਨਾਯਨ੍ਤਿ ਪਯਾਂਸੀਵ ਪਯਸ੍ਵਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਰਤਨ ਪੀੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਧਨਵਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਾਮ੍ਬਰਂ ਪਰਿਪਤਲ੍ਲੋਕਸਪ੍ਤਕਮਨ੍ਦਿਰੈਃ । ਚਕ੍ਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਭ੍ਰਮਦ੍ਰੂਪੈਰ੍ ਅਪਰੈਸ੍ ਸਾਗਰੈਰ੍ ਇਵ
ਪੂਰਾ ਆਸਮਾਨ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ ਹਨ।
ਹੇਮਸ੍ਫਟਿਕਵੈਡੂਰ੍ਯਸਸਾਰਮਣਿਮਨ੍ਦਿਰੈਃ । ਦਿਵḫ ਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ ਆਕੀਰ੍ਣਮ੍ ਉਦ੍ਯਜ੍ਝਣਝਣਸ੍ਵਨੈਃ
ਅਸਮਾਨ ਸੋਨੇ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ, ਬੈਰਲ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਪਰੋਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਝਣ-ਝਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ ਧੂਮਭਸ੍ਮਾਬ੍ਦਾḫ ਪੇਤੁਰ੍ ਧਾਰਾਪੁਰੋਤ੍ਕਰਾਃ । ਉਨ੍ਮਮਜ੍ਜੁਸ੍ ਤਰਙ੍ਗੌਘਾ ਮਮਜ੍ਜੁਰ੍ ਭੂਤਲਾਦ੍ਰਯਃ
ਧੂੰਏ ਤੇ ਰਾਖ ਦੇ ਬੱਦਲ ਉਠੇ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਹਾੜ ਉਭਰ ਆਏ।
ਆਵਰ੍ਤਘਰ੍ਘਰਾਰਾਵਾ ਮਿਥੋਵਿਦਲਨੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਜੁਘੂਰ੍ਣੁਰ੍ ਅਰ੍ਣਵਾẖ ਕੀਰ੍ਣਾḫ ਪਰ੍ਣਵਤ੍ਪ੍ਰੌਢਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਘਰ-ਘਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਉੱਠਿਆ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਏ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਚ੍ਛਿष੍ਟਾਮਰਗਣਂ ਦਲਤ੍ਸਜ੍ਜੀਵਭੂਤਕਮ੍ । ਭ੍ਰਮਤ੍ਕੇਤੁਸ਼ਤੋਤ੍ਪਾਤਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਭਵਜ੍ ਜਗਤ੍
ਸੰਸਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੋਣ-ਵਿਲਾਪ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜਲਦੇ ਪੁੰਜੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਣ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮृਤਾਰ੍ਧਮृਤਯਾ ਭੂਤਸਨ੍ਤਤ੍ਯਾਨਿਲਲੋਲਯਾ । ਅਭੂਨ੍ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਜੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਸਵਰ੍ਣਯਾ
ਅਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਧ-ਮਰੇ ਤੇ ਅੱਧ-ਜੀਵਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਗਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਤਚ੍ਛृਙ੍ਗਸ੍ਥੂਲਧਾਰੌਘਨਿਰ੍ਭਰਮ੍ । ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਦ੍ਬृਹਦ੍ਗਿਰਿਪੁਰਵ੍ਰਾਤਪੂਰ੍ਣਸਰਿਚ੍ਛਤਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਢਲਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਢਹਿ ਜਾਣ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਲਬੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਾਮ੍ਯਚ੍ਛਮਸ਼ਮਾਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਤਸਙ੍ਗਿਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਚਲਾਬ੍ਧਿਵਲਨਾਦੋਲਾਲੋਲਸ਼ੈਲਸਰਿਤ੍ਤਟਮ੍
ਅੱਗ, ਜੋ ਠਹਿਰਦੇ ਤੇ ਨਾ ਠਹਿਰਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਰਹੀ; ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤृਣਰਾਸ਼ਿਸਰਿਨ੍ਨ੍ਯਾਯਮਿਸ਼੍ਰਦ੍ਵੀਪਾਰ੍ਣਵੋਤ੍ਕਰਮ੍ । ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਦੂਰਦਿਗ੍ਵ੍ਯੋਮਕ੍ਸ਼ਣਜ੍ਵਾਲਾਮਹਾਵਨਮ੍
ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਦਾ ਜੰਗਲ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਚਮਕਿਆ।
ਵਰ੍षਸ਼ਾਮ੍ਯਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ੋਤ੍ਥਭਸ੍ਮਾਮੋਦਪਤਤ੍ਸੁਰਮ੍ । ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਜਗਦ੍ਭੂਤਂ ਪਰਿਵਿਸ੍ਮृਤਸਰ੍ਗਕਮ੍
ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਅੱਗਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਗਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਿਰਰ੍ਗਲੋਲ੍ਲਸਨ੍ਨਾਦਂ ਸਾਰ੍ਗਲੋਪਸ਼ਮਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸਰ੍ਗਲੋਭੋਲ੍ਲਸਚ੍ਛੇषਂ ਵਰ੍ਗਲੋਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਜਗਤ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਦਾ ਆਖਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਨਾਰਤਵਿਪਰ੍ਯਾਸਕਾਰਿਮਾਰੁਤਨਿਰ੍ਧੁਤਮ੍ । ਬੀਜਰਾਸ਼ਿਮ੍ ਇਵਾਜਸ੍ਰਂ ਪੂਯਮਾਨਂ ਪੁਨḫ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੀ ਰਹੀ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਡਾ ਕੇ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਲ੍ਮੁਕਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਨਿष੍ਪੇषਵਹ੍ਨਿ ਚੂਰ੍ਣਸੁਵਰ੍ਣਜੈਃ । ਰਜੋਭਿਰ੍ ਵਿਵृਤੈਰ੍ ਹੇਮਕੁਟ੍ਟਿਮਾਕਾਸ਼ਕੋਟਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂ ਰਗੜ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿਸੀ ਹੋਈ ਧੂੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਰੇਸ਼ੇ ਫੈਲ ਗਏ ਸਨ।
ਭੂਮਣ੍ਡਲਬृਹਤ੍ਖਣ੍ਡੈਰ੍ ਭ੍ਰष੍ਟੈਸ੍ ਸਦ੍ਵੀਪਸਾਗਰੈਃ । ਪੂਰ੍ਣਸਪ੍ਤਮਪਾਤਾਲਂ ਲੁਠਤ੍ਪਾਤਾਲਮਣ੍ਡਲੈਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਟੁਕੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਹਨ, ਢਲਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਿੱਖਰੇ ਪਏ ਹਨ। ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਦੇ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ।
ਆਸਪ੍ਤਮਸੁਤਾਲਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਮਹੀਤਲਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਆਵ੍ਯੋਮੈਕਾਰ੍ਣਵੀਭੂਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਲਯਵਾਯੁਭਿਃ
ਸੱਤਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਸਮਾਨ ਇੱਕ ਹੀ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।