ਵਾਰਿਦਾਨਾਂ ਸਵਾਰੀਣਾਂ ਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਲਯਾਰ੍ਚਿषਾ । ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯੇਵਾਜ੍ਞਾਨਦੋषਾਣਾਂ ਦृष੍ਟਂ ਭਸ੍ਮਾਪਿ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਹੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਖ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖੀ।
ਨ ਲਙ੍ਘਯਤਿ ਕੈਲਾਸਂ ਯਾਵਦ੍ ਉਲ੍ਲਸਿਤੋ ऽਨਲਃ । ਤਾਵਤ੍ ਤਂ ਕਲ੍ਪਕੁਪਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨੇਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਨਾਦਹਤ੍
ਜਦ ਤਕ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੀ, ਤਦ ਤਕ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਹਸ੍ਫੁਟਦ੍ਦ੍ਰੁਮਸ੍ਥੂਲਸ਼ਿਲਾਚਟਚਟਾਰਵਾਃ । ਲਗੁਡੋਪਲਲੋष੍ਟੌਘੈਰ੍ ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇਵ ਭੂਭृਤਃ
ਸੜਦੇ ਤੇ ਟੁੱਟਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਦੀ ਚਟ-ਚਟ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੋਲੇਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਜ੍ਵਾਲਾ ਘਨਘਟਾਟੋਪਸਾਵਤਂਸਾਚਲਾਭਿਧਾਃ । ਬਭੁਰ੍ ਆਵ੍ਯੋਮਵਿਕਸਤ੍ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮਵਨਾ ਇਵ
ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਘਣੀ ਹੰਝ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਖੁੱਲੇ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਰ੍ਗẖ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਏਵਾਸੀਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਗਾਤ੍ ਸ੍ਮਰਣੀਯਤਾਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ ਦੁẖਖਾਨ੍ਯ੍ ਅਗਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਰਣੀਯਤਾਮ੍
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਧ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਲੇ ਪਏ।
ਤਾਪੋਪਤਾਪਪਰਮਾḫ ਪਰਮਾਰਣਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਵਹ੍ਨਯੋ ऽਪਹ੍ਨਵਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਜਗਤਾਮ੍ ਅਸਤਾਮ੍ ਇਵ
ਅੱਗਾਂ ਵੱਡੀ ਤਪਸ਼ ਤੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਦੇ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਵਵੁਰ੍ ਅਸ਼ਨਿਨਿਪਾਤਪਿਣ੍ਡਿਤਾਙ੍ਗਾẖ ਕਚਦਨਲੋਲ੍ਮੁਕਖਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਮਾਲ੍ਯਾਃ । ਪ੍ਰਲਯਸਮਯਵਾਯਵੋ ऽਨਲਾਤ੍ਤਾ ਦਲਦਚਲਾਸ਼ਨਿਪਾਲਯੋ ਲਿਹਨ੍ਤਃ
ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਜਬੜਿਆਂ ਤੋਂ ਟੁੱਟੇ ਖੋਪੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਹਵਾ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਚੁੰਘ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਵ੍ਯਾਲੋਲਸ੍ਫੁਟਿਤਾਨਲਦ੍ਰੁਮਵਨਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤਭਸ੍ਮੋष੍ਮਣਾ ਦਤ੍ਤਾਭ੍ਰਭ੍ਰਮਦੁਲ੍ਮੁਕਾਹਤਿਵਹਤ੍ਸਾਙ੍ਗਾਰਗੌਰਾਰ੍ਚਿषਃ । ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਤ੍ਪਾਵਕਸ਼ृਙ੍ਗਮਧ੍ਯਵਿਵਲਜ੍ਜ੍ਵਾਲਾਲਵਸ਼੍ਯਾਮਲਾ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਾਗ੍ਨਿਨਿਕਾਸ਼ਪੂਰਵਪੁषੋ ਵੇਗੇਨ ਵਾਤਾ ਵਵੁਃ
ਉਹ ਹਵਾਵਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਜਲਦੇ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਰਾਖ ਤੇ ਗਰਮੀ ਉਡਾਉਂਦੀਆਂ, ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗ ਰਹੀ, ਵਿਚਕਾਰ ਲਪਟਾਂ ਕਾਲੀਆਂ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ।
ਅਥ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਮਰੁਤਿ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਅਵਧੁਤਾਚਲੇ । ਬਲੇਨਾਮ੍ਭੋਧਿਕਲ੍ਲੋਲੈਰ੍ ਨਭਸ੍ਯ੍ ਆਵਰ੍ਤਕਾਰਿਣਿ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਇਆ, ਹਵਾ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਵਿਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਮਰ੍ਯਾਦੋਲ੍ਲਙ੍ਘਨੇ ਘਨੇ । ਅਘਨੇषੁ ਘਨੇष੍ਵ੍ ਅਮ੍ਬੁਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯੋਪਦ੍ਰਵਦ੍ਰੁਤੇ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹੱਦਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ ਤੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਨਹੀਂ ਬਣੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਭੂਤਲੇ ਭੂਤਲੇਸ਼ਾਂਸ਼ਵਰ੍ਜਿਤੇ ਵਹ੍ਨਿਭਰ੍ਜਿਤੇ । ਪਾਤਾਲਮ੍ ਅਪਿ ਪਾਤਾਲੇ ਗਤੇ ਕਿਮ੍ ਅਪਿ ਕਾਲਤਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਕਮ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਦਿਵਿ ਚਾਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣੇ ਸਰ੍ਗਵਰ੍ਗਕੇ । ਲੋਕੇ ਵ੍ਯਪਗਤਾਲੋਕੇ ਸ਼ੋਕੌਕਸਿ ਕਕੁਬ੍ਗਣੇ
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜਗਤ 'ਚ ਜਗਤ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਕੁਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਕਾਸ਼ਕੁਹਰਾਦ੍ ਦृਪ੍ਤਦੈਤ੍ਯਗਣਾ ਇਵ । ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਕਾ ਮੇਘਾਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਗੁਲਗੁਲਾਰਵਮ੍
ਕਿਸੇ ਅਜਾਣ ਥਾਂ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚੋਂ, ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਘੁੰਮਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਤੇ ਉਲਝੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਸ੍ਫੋਟਿਤਸ੍ਵਾਣ੍ਡਕੁਡ੍ਯਵਿਸ੍ਫੋਟਨੋਦ੍ਭਟਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਸ੍ਫਾਲਨੋਤ੍ਤਾਲਮਤ੍ਤਾਰ੍ਣਵਰਵਾਬਿਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁੰਮ ਮਚਾਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਖੋਲ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ, ਉਵੇਂ ਬਦਲ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਕੇ, ਪਾਗਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜੰਤੂਆਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ।
ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਪੁਰੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਘਨਕੋਲਾਹਲੋਲ੍ਬਣਮ੍ । ਪਤਤ੍ਕੁਲਾਚਲਸ੍ਕਨ੍ਧਬਦ੍ਧੋਗ੍ਰਰਵਘਰ੍ਘਰਮ੍
ਉਹ ਬਦਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਉਲਟੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣ ਦੀ ਧੁੰਮ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸ਼ਙ੍ਖਜਠਰਪੂਰਣਾਵਰ੍ਤਮਨ੍ਥਰਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਰੋਧḫਪਾਤਾਲਤਲਾਤਤਿਸਗੁਲ੍ਮਕਮ੍
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਸੰਖ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਭਵਰ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬਦਲ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਤਕ ਵਿਆਪੇ ਹੋਏ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਮਸ੍ਤਦੂਰਦਿਗ੍ਭਿਤ੍ਤਿਹੇਲਾਹਨਨਹਰ੍षੁਲਮ੍ । ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਸਮ੍ਮਤ੍ਤਪਾਨਕਾਪਾਨਤਰ੍षੁਲਂ
ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ, ਤੇ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਾਲੀ ਪੀਣ ਦੀ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤਰਸ ਰਹੀ।
ਪ੍ਰਸृਤਪ੍ਰਲਯਾਖ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਮਤ੍ਤੈਰਾਵਣਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਆਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮੇਘਾਬ੍ਧਿਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਮ੍ ਇਵ ਸਮ੍ਭृਤਮ੍
ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵਧੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਥਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ।
ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਥਨਾਰਵਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੋਗ੍ਰਾਰਘਟ੍ਟੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਸਾਰਵਮ੍
ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲੈ ਨਾਲ ਉਥਲੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਮਥਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਤੇ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਘਸਾਈ ਵਾਂਗ ਅਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀ।
ਅਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਤਿ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨੌ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਏਤਿ ਕਥਂ ਘਨਃ । ਇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਦृਸ਼ਂ ਦਿਗ੍ਦਸ਼ਕੇ ऽਤ੍ਯਜਮ੍
ਜਦ ਇਹ ਕਲਪ-ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਘਣੀ ਭਾਰ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ?
ਯਾਵਨ੍ ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਏਵਾਭ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ਾਸੁ ਕੇਵਲਮ੍ । ਤਰਨ੍ਤਿ ਤਰਲਾਸ੍ਫਾਲਮ੍ ਉਲ੍ਮੁਕਾਸ਼ਨਿਵृष੍ਟਯਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੀ ਬੱਦਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਦ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਵਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਤੇਨ ਜ੍ਵਲਨਤਾਪੇਨ ਬਹੁਯੋਜਨਕੋਟਿषੁ । ਪਦਾਰ੍ਥਾ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦੂਰੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਦਸ਼ਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ
ਉਸ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਕਈ ਲੱਖਾਂ ਮੀਲਾਂ ਤੱਕ, ਦਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਰਾਖ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਦੂਰੇ ऽਹਮ੍ ਅਨੁਭੂਤਵਾਨ੍ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਤਸ਼੍ ਸ਼ੀਤਲਂ ਵਾਤਮ੍ ਅਧਸ੍ਤਾਦ੍ ਵਾਨਲੋਪਮਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਦੂਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਪਰੋਂ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤਾਪ।
ਏਤਾਵਤਿ ਨਭੋਮਾਰ੍ਗੇ ਦੂਰੇ ਕਲ੍ਪਾਮ੍ਬੁਦਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਯਸ੍ ਤੇषਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਤਾਪਾਨਾਂ ਵਿषਯੋ ਨ ਚ ਮਦ੍ਦृਸ਼ਾਮ੍
ਉਸ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ, ਦੂਰ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਤਾਪ ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਥ ਵਾਰੁਣਦਿਗ੍ਭਾਗਾਦ੍ ਆਯਯੌ ਕਲ੍ਪਮਾਰੁਤਃ । ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤृਣਵਦ੍ ਉਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮੇਰੁਹਿਮਾਦ੍ਰਯਃ
ਫਿਰ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਆਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਂਧਿਆ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵੀ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਜ੍ਵਾਲਾਚਲਾḫ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤਡੀਨਾਙ੍ਗਾਰਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ । ਲੋਲੋਲ੍ਮੁਕਵਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਦਿਸ਼ਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ, ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਾਸ੍ ਤੇਰੁਰ੍ ਅਙ੍ਗਾਰਵਾਰਿਦਾਃ । ਭ੍ਰੇਮੁਰ੍ ਭਸ੍ਮਭਰਾਭ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰੋਤਾਙ੍ਗਾਰਰਜਾਂਸਿ ਖੇ
ਸਾਂਝ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਉਤਰੇ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜੇ, ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਸ ਜ੍ਵਾਲਾਚਲਸਙ੍ਘਾਤੋ ਦृष੍ਟੋ ऽਨਲਦਿਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ । ਹੇਮਾਦ੍ਰੀਣਾਂ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮ੍ ਅਨੀਕਂ ਦ੍ਰਵਤਾਮ੍ ਇਵ
ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਅੱਗ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ।
ਧਰਾਦ੍ਰਿਮਣ੍ਡਲਾਭੋਗੇ ऽਸੋਮ੍ਯਾਙ੍ਗਾਰਭਰਾਤ੍ਮਨਿ । ਜ੍ਵਾਲਾਚਲਘਨੇ ਯਾਤੇ ਭਾਤਿ ਤੇਜਸਿ ਭਾਸ੍ਵਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਗਾੜਾ ਢੇਰ ਚਲਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਅਰ੍ਣਵੇष੍ਵ੍ ਅਨਲਾਰ੍ਣਸ੍ਸੁ ਕ੍ਵਥਨੋਤ੍ਫਾਲਵਾਰਿषੁ । ਵਨੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਮृਤਪਰ੍ਣੇषੁ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਤਰੁਵਾਰਿषੁ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਬਲਦੇ ਤੇ ਉੱਚਲਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਪੱਤੇ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।