ਜਜ੍ਵਲੁਰ੍ ਵਨਜਾਲਾਨਿ ਪੁਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ । ਮਣ੍ਡਲਦ੍ਵੀਪਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਜਙ੍ਗਲਾਨਿ ਸ੍ਥਲਾਨਿ ਚ
ਜੰਗਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਕਿਲੇ, ਜੰਗਲੀ ਖੇਤਰ ਤੇ ਮੈਦਾਨ—all ਕੁਝ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਖਾਨਿ ਮਹਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਆਸ਼ਾ ਦਸ਼ ਦਿਵਸ਼੍ ਸ਼ਿਰਃ । ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਕੂਪਾਰਘਟ੍ਟਾਟ੍ਟਘਟ੍ਟਨੋਡ੍ਡਾਰਦਿਕ੍ਤਟਾਃ
ਸਾਰੇ ਖਾਣ, ਵੱਡਾ ਅਸਮਾਨ, ਦੱਸੋ ਪਾਸੇ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਕੂਆਂ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਝਟਕਿਆ, ਢਾਹਿਆ ਤੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸਿਦ੍ਧਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਗਿਰਯਸ੍ ਸਾਗਰਾਰ੍ਣਵਾਃ । ਸਰਸ੍ਸਰਸ੍ਯਸ੍ ਸਰਿਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰੋਰਗਾਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਇਨਸਾਨ ਅਤੇ ਸੱਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਆਸ਼ਾਸ਼੍ ਸ਼ਨਸ਼ਨਾਸ਼ਬ੍ਦੈḫ ਪੁਰੁषੈਰ੍ ਅਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਿषਾਮ੍ । ਆਸਨ੍ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਕੁਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਜ੍ਵਾਲਾਜਾਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲੋਰ੍ਧ੍ਵਜਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਭਂ ਭਂ ਭਮ੍ ਇਤਿ ਭਾਙ੍ਕਾਰੈਰ੍ ਭੀषਣੈਰ੍ ਭੂਰਿਭਸ੍ਮਭਿਃ । ਜ੍ਵਾਲਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਾਦ੍ਰਿਭੂਮੀਨਾਂ ਗੁਹਾਭ੍ਯḫ ਪਰਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਭੈੜੇ 'ਭੰ ਭੰ ਭੰ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਰਾਖ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ।
ਜ੍ਵਾਲੋਦਰਸ੍ਥਾ ਅਰੁਣਾਸ੍ ਸਮਸ੍ਤਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ । ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮੋਦਰਾਲੀਨਾਮ੍ ਆਜਹ੍ਰੁਸ਼੍ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਗਏ।
ਸਦ੍ਯੋਨਿਸ੍ਸृਤਰਕ੍ਤਾਭੈਸ੍ ਸਿਨ੍ਦੂਰਾਮ੍ਭੋਦਸੁਨ੍ਦਰੈਃ । ਧਗ੍ ਧਗ੍ ਧਗ੍ ਇਤਿ ਗਾਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਜ੍ਵਾਲਾਜਾਲੈਰ੍ ਜਗਦ੍ਗਤੈਃ
ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਲਹੂ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, 'ਧੱਗ ਧੱਗ ਧੱਗ' ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਆਸੀਦ੍ ਰਕ੍ਤਾਂਸ਼ੁਕੈẖ ਕੀਰ੍ਣਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰੈਰ੍ ਇਵ ਵਾ ਨਭਃ । ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਕਿਂਸ਼ੁਕਵਨੈਰ੍ ਉਡ੍ਡੀਨੈਰ੍ ਇਵ ਵਾਵृਤਮ੍
ਆਸਮਾਨ ਲਾਲ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਛਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ, ਤੇ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਔਰ੍ਵੇਣ ਵਾਵृਤਾ ਆਸਨ੍ ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ੋਕਵਨਾ ਇਵ । ਸ੍ਥਲਾਬ੍ਜਵਲਿਤਾ ਰਾਵਵਿਰਾਵਾ ਇਵ ਚਾਰ੍ਣਵਾਃ
ਧਰਤੀ ਔਰਵ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਾਲਾਧੂਮਵਿਨ੍ਯਾਸਬਨ੍ਧਵਾਨ੍ । ਰੂਢਵਾਨ੍ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਧਾਤੁਚਿਤ੍ਰਸੌਧਤਲਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਤਪਦੀ ਜਵਾਲਾਂ ਤੇ ਧੂੰਏ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਾਤੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਛਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨਨ੍ਤਵਨਵਿਨ੍ਯਾਸਨਵਯੌਵਨਪਾਵਕਃ । ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਯਾਦ੍ਰਿਭ੍ਯੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਵਿਧੁਰਤਾਮ੍ ਅਗਾਤ੍
ਅਨੰਤ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਡੁੱਬਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਸੁੰਞਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਗਾਰਕਲ੍ਪਵਿਟਪੈਰ੍ ਜ੍ਵਾਲਾਵਨਵਿਵਲ੍ਗਨੈਃ । ਸ਼ਰੈਰ੍ ਈਸ਼ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਸ੍ ਸਹ੍ਯੋ ऽਸਹ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਆਯਯੌ
ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਰਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਹਿਆ ਪਹਾੜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਰੱਬ ਵਾਂਗ, ਅਸਹਿਣ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਧ੍ਯਮਧ੍ਯਕਚਤ੍ਕਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਦ੍ਧੂਮਾਲਿਮਾਲਿਤਮ੍ । ਚਲਜ੍ਜ੍ਵਾਲਾਬ੍ਜਮ੍ ਅਨਿਲੈਰ੍ ਮृष੍ਟਂ ਸਰ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਤੇ ਢੱਕਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਝੀਲ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਖੇ ऽਦ੍ਰੀਣਾਂ ਸ਼ਿਖਰੋਰ੍ਵ੍ਯੋ ऽਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਸ਼ਿਖਰਸ਼ੇਖਰਾਃ । ਨਨृਤੁਰ੍ ਨੀਰਸਾ ਰਾਮ ਨਰ੍ਤਕ੍ਯẖ ਕੇਤੁਕੁਨ੍ਤਲਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿੱਸਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਝੰਡੇ ਆਪਣੇ ਵਹਿੰਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਞੀਆਂ ਨਰਤਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਲਾਹਿਤਾਨਲਜ੍ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੋਰ੍ਧ੍ਵਕਵਾਟਭੂਃ । ਭਰ੍ਜਨਪ੍ਰੋਤ੍ਫਲਦ੍ਭੂਤਧਾਨਾਗਾਦ੍ ਭ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਭੂਮਿਕਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਥੇ ਜੀਵ ਜਿਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਭਰਦੇ ਤੇ ਫਟਦੇ ਹੋਏ, ਭੱਠੀ ਦੀ ਤਲੀ 'ਤੇ ਭੁੰਨ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵੀਪਾਬ੍ਧਿਕਙ੍ਕਣਸ਼੍ਰੇਣੀ ਮृਜ੍ਜਲਾਙ੍ਗਾਗ੍ਨਿਨਾਰੁਣਾ । ਹृਤ੍ਪ੍ਰਕੋष੍ਠੇ ਜਗਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ੍ ਸਾਵਤੀਰ੍ਣਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੋਲ ਲੜੀ ਉਤਰੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ੈਲਾਸ਼੍ ਚਟਚਟਾਸ੍ਫੋਟੈਰ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾẖ ਕਟਕਟਾਰਵੈਃ । ਦੇਸ਼ਾ ਹਲਹਲੋਲ੍ਲਾਸੈਰ੍ ਅਲਂ ਵਿਦਲਨਂ ਯਯੁਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਚਟਚਟਾਂ ਦੀਆਂ ਧਮਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਟਕਟਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਦੇਸ਼ ਹਲਹਲ ਦੀਆਂ ਉਲਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਅਬ੍ਧਯẖ ਕ੍ਵਥਿਤਾਕਾਰਾḫ ਫੇਨਿਲੋਲ੍ਲੋਲਮਾਂਸਲਾਃ । ਵੀਚੀਕਰਤਲਾਘਾਤਾਂਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਅਰ੍ਕਮੁਖੇ ਨੁ ਖੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਉਬਲਦੇ ਹੋਏ, ਫੇਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮੋਟੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟਾਂ ਮਾਰੀ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਵੇਲ੍ਲਿਤੈਰ੍ ਲੋਲਭੂਤਲਾਙ੍ਗਾਰਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ । ਜਹ੍ਰੁਰ੍ ਵੀਚਿਕਰੈਰ੍ ਮੋਹਜਡਾḫ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾ ਇਵ
ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਕੋਲੇ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਲਦੇ-ਡੋਲਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਆਸ਼ਾਕਾਸ਼ਾਸ਼ਿਨਾਮ੍ ਏषਾਂ ਗੁਹਾਗੁਲਗੁਲਾਰਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦ ਆਗ੍ਨੇਯੋ ਜ੍ਵਾਲਾਭਡਭਡੋਦ੍ਭਟਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਧੁੰਮ-ਧੜਾਕਾ ਵਾਲਾ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਦੇ ਭੜਕਣ ਨਾਲ ਫਟ ਗਿਆ।
ਲੋਕਪਾਲਪੁਰਾਪਾਤਭਗ੍ਨਾਙ੍ਗਾਰਾਦਿਭਿਤ੍ਤਯਃ । ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ਾਪਿ ਵੈਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਯੁਰ੍ ਉਨ੍ਮੁਕ੍ਤਵृਤ੍ਤਯਃ
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣਾ ਰੋਜ ਦਾ ਢੰਗ ਛੱਡ ਬੈਠੀਆਂ।
ਕਾਞ੍ਚਨਦ੍ਰਵਸਾਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਰਦ੍ਰੁਮਾਙ੍ਗਾਰਗੁਹਾਗृਹਃ । ਸ਼ਨੈẖ ਖਰ੍ਵਾਕृਤਿਰ੍ ਮੇਰੁਰ੍ ਆਸੀਦ੍ ਧਿਮਮ੍ ਇਵਾਤਪੇ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਘਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਗਾੜ੍ਹੇ ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਸਨ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਆਕਾਰ ਘਟਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੁਪ ਵਿੱਚ ਹਿਮ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵਾਨਲਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਿਮਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ ਦ੍ਰੁਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੀਤਲਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਦੁਰ੍ਜਨਾਦ੍ ਇਵ ਸਜ੍ਜਨਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਗਿਆ, ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਿ ਦਸ਼ਾਯਾਂ ਤੁ ਮਲਯੋ ऽਮਲਸੌਰਭਃ । ਆਸੀਤ੍ ਤ੍ਯਜਤ੍ਯ੍ ਉਦਾਰਾਤ੍ਮਾ ਨ ਨਾਸ਼ੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਗੁਣਮ੍
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਸੁੱਧ ਸੁਗੰਧ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਨੂੰ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਮਹਾਨ੍ ਹ੍ਲਾਦਂ ਨ ਖੇਦਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਚਨ੍ਦਨਂ ਦਗ੍ਧਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਸੀਦ੍ ਆਨਨ੍ਦਾਯੈਵ ਜੀਵਤਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਚੰਦਨ ਨਾਸ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ; ਜਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਚੰਦਨ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਦਾਚਨ ਸਂਯਾਤਿ ਵਸ੍ਤੂਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਲਯਾਨਲਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਮ੍ ਅਪਿ ਹੇਮ ਨ ਨष੍ਟਵਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਸਤੂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੀ; ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਸੜਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦ੍ਵੇ ਹੇਮਨਭਸੀ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਨष੍ਟੇ ਪ੍ਰਲਯਾਨਲੇ । ਤਯੋਰ੍ ਏਵ ਵਪੁਸ਼੍ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨਾਸ਼ਯੋਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਹੀ ਬਚੇ: ਸੋਨਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਕਾਲੀ ਸਰੂਪਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਨਭੋ ਵਿਭੁਤਯਾਨਾਸ਼ਿ ਹੇਮੋਤ੍ਕृष੍ਟਤਯਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕਂ ਸੁਖਂ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਰਜੋ ਨ ਚ ਵਾ ਤਮਃ
ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਸੋਨਾ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਗੁਣਵੱਤਾ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਸੱਚੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲੀ ਸੁਖ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ—ਨਾ ਰਜੋ, ਨਾ ਹੀ ਤਮੋ।
ਚਲਦੁਚ੍ਚਵਨਾਪਾਤਵਿਕੀਰ੍ਣਾਙ੍ਗਾਰਵਰ੍षਣਃ । ਦਗ੍ਧਾਬ੍ਦਾਦ੍ਰਿਰ੍ ਮਹਾਧੂਮਜਾਲੋ ऽਭੂਦ੍ ਵਹ੍ਨਿਵਾਰਿਦਃ
ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗਾਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਵੱਡੇ ਧੂੰਏ ਦੀ ਡੱਲ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਰਸਨਿਸ੍ਸਰਣਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਫਾਰਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਸ਼ੁष੍ਕਾਨਾਂ ਵ੍ਯੋਮਵਿਟਪਿਪਤ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਾਤ੍ਰਰੂਪਿਣਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਪਰ ਖਾਲੀ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਸ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਕਾਸ਼-ਵਿਰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਤਰਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਬਣ ਗਈਆਂ।