ਯਾਵਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਰਸੀਭਵਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਯਥੈਵਾਸ਼ੁ ਤਥੈਵੋਰ੍ਵ੍ਯਾਸ੍ ਸਾਦ੍ਰਿਦ੍ਵੀਪਪਯੋਨਿਧੇਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਗਈ, ਓਹਨਾ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਟਾਪੂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਭ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਗਿਆ।
ਤृਣਗੁਲ੍ਮਲਤਾਸ਼ਾਲਿਸਮੁਦ੍ਭਵਨਸ਼ਕ੍ਤਤਾ । ਸਮਸ੍ਤੈਵਾਸ੍ਤਮ੍ ਆਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਾ ਸਾ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਸ਼ਨੈਃ
ਘਾਹ, ਬੂਟੇ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਧਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਿਲ ਤਸ੍ਯ ਵਿਰਾਡਾਤ੍ਮਰੂਪਸ੍ਯਾਙ੍ਗੈਕਦੇਸ਼ਤਾਮ੍ । ਸਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਮਹੀ ਤੇਨ ਤਦਸਂਵੇਦਨੋਦਯਾਤ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਤਮਕ ਰੂਪ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅੰਗ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਚੇਤਨਾ ਸਾ ਵਿਰਸਾ ਬਭੂਵ ਪਰਿਜਰ੍ਜਰਾ । ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षਾਨ੍ਤਵਲ੍ਲੀਵ ਜਰਾਵਿਧੁਰਤਾਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼, ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬੂਟਾ ਬੁੱਢੇਪੇ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਸਂਵਿਤ੍ਤੇਰ੍ ਅਙ੍ਗਾਲੀ ਵਿਰਸਾ ਭਵੇਤ੍ । ਤਥਾ ਵਿਰਿਞ੍ਚਾਸਂਵਿਤ੍ਤੇਰ੍ ਧਰਾ ਵੈਧੁਰ੍ਯਮ੍ ਆਗਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਗ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸਂਹਤਾਨੇਕਮਹੋਤ੍ਪਾਤਭਰਾਵृਤਾ । ਦੁष੍ਕृਤਾਙ੍ਗਾਰਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਨਰਕੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮਾਨਵਾ
ਇਹ ਅਨੇਕਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੇ ਆਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਕਾਣ੍ਡਦੌਸ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਦੈਨ੍ਯਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦੁਰ੍ਭਗਾ । ਦੁਸ਼੍ਸ਼ੀਲਾਸ਼ੇषਵਨਿਤਾਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਨਰਾਵृਤਾ
ਇਹ ਭੂਮੀ ਅਕਾਲ, ਅਸਥਿਰਤਾ, ਦੁਖ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਅਕਸਮਤ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨੇਕੀਆਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਮਰਦ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਔਰਤਾਂ ਹਨ।
ਪਾਂਸੁਪ੍ਰਤਰ੍ਦਨੀਹਾਰਧੂਲਿਧੂਸਰਸੂਰ੍ਯਭਾਕ੍ । ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਿਮੂਰ੍ਖਮਹਾਦੁẖਖਵ੍ਯਸਨਿਵ੍ਯਾਧਿਤਾਕੁਲਾ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਧੂੜ, ਕੋਹਰਾ ਤੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੰਦ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੁਖ, ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਅਣਮਿੱਟ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਦਾਹਜਲਾਪੂਰਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਣ੍ਡਲਾ । ਅਵृष੍ਟ੍ਯਵਗ੍ਰਹੋਨ੍ਨष੍ਟਕष੍ਟਚੇष੍ਟਿਤਪਾਮਰਾ
ਇਸ ਦੇ ਖੇਤਰ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਬाढ़ ਤੇ ਜੰਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੇ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮਹੋਤ੍ਪਾਤਪਤਤ੍ਪਰ੍ਵਤਪਤ੍ਤਨਾ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਯਗੁਣਿਨਾਸ਼ਰੁਦਜ੍ਜਨਾ
ਅਚਾਨਕ ਆਫ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੱਚੇ, ਪੰਡਿਤ, ਨੇਕ ਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੁਖ ਹੀ ਦੁਖ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਸ੍ਥਲੀਮਧ੍ਯਸਞ੍ਜਾਤਾਗਾਧਕੂਪਕਾ । ਵਰ੍ਣਸਙ੍ਕਰਨਾਰੀਣਾਮ੍ ਆਸਕ੍ਤਜਨਭੂਮਿਪਾ
ਖੁੱਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਗहरे ਕੂਏਂ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜ਼ਮੀਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਟ੍ਟਸ਼ੀਲਾਖਿਲਜਨਾ ਸ਼ਵਸ਼ੀਲਚਤੁष੍ਪਥਾ । ਕੇਸ਼ੈਕਸ਼ੀਲਵਨਿਤਾ ਪਾਨਸ਼ੀਲਜਨੇਸ਼੍ਵਰਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੂਏ ਦੇ ਆਦੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਹਨ; ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਫਿਕਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਕਮ ਪੀਣ-ਪੁਆੜ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ।
ਦੁẖਖਸ਼ੀਲਸਮਾਚਾਰਾ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸ਼ੀਲਾਖਿਲਪ੍ਰਜਾ । ਅਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਵਨਿਤਾ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤਸ਼ੀਲਿਨੀ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੁੱਖ ਤੇ ਝਗੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਔਰਤਾਂ ਅਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਝੂਠੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਜਨਾਖਿਲਵਿਤ੍ਤਾਢ੍ਯਾ ਵਿਪਦ੍ਵਿਹਤਸਜ੍ਜਨਾ । ਅਨਾਰ੍ਯਵਸੁਧਾਪਾਲਾ ਤਦਨਾਦृਤਪਣ੍ਡਿਤਾ
ਮੰਦ ਲੋਕ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਨਿਕੰਮੇ ਹਾਕਮ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ।
ਲੋਭਮੋਹਭਯਦ੍ਵੇषਰਾਗਰੋਗਰਜੋਰਤਾ । ਅਗਮ੍ਯਗਾਮਿਪੁਰੁषਾ ਰੁषਾਭਿਹਤਸਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾ
ਲੋਕ ਲਾਲਚ, ਭੁਲਾਵੇ, ਡਰ, ਨਫ਼ਰਤ, ਵਾਸਨਾ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਗੰਦਗੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨਾਰਤਘਨਾਕ੍ਰਨ੍ਦਪਰਾਪਰ੍ਯਨ੍ਤਪਾਮਰਾ । ਦਸ੍ਯੂਤ੍ਸਨ੍ਨਪੁਰਗ੍ਰਾਮਦੇਵਦ੍ਵਿਜਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਗਾਤਾਰ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਮੰਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹਨ।
ਆਪਾਤਮਧੁਰਾਰਮ੍ਭਦੁẖਖਦੋਦਰ੍ਕਭਙ੍ਗੁਰਾ । ਆਲਸ੍ਯੋਲ੍ਲਾਸਵਿਲਸਤ੍ਕਾਰ੍ਯਵੈਧੁਰ੍ਯਧਰ੍ਮਿਣੀ
ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਿੱਠੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਲਸੀ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਖੁਸ਼ੀ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਪਦੁਪਤਾਪਾਰ੍ਤਾ ਕ੍ਰਮੇਣੋਤ੍ਸਨ੍ਨਦਿਗ੍ਗਣਾ । ਭਸ੍ਮਸ਼ੇषਪੁਰਗ੍ਰਾਮਾ ਨਿਰ੍ਜਨਾਖਿਲਮਣ੍ਡਲਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੇਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਬਚਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰੋਰੂਯਮਾਣਭਸ੍ਮਾਭ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲੋਡ੍ਡਾਮਰਾਮ੍ਬਰਾ । ਦੁਰ੍ਭਗਾਡਮ੍ਬਰਾਰਮ੍ਭਰੋਦਨੋਰੁਰਵੋਦਰੀ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਰਾਖ ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਫਟੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਬੇਕਸਮੀ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੋਕਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਿਰਫ ਰੋਣ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਮਾਣਜਨਤਾ ਜਨਤਾਪਾਨੁषਙ੍ਗਿਣੀ । ਨੀਰਸਾਸ਼ੇषਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਗੁਣਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੋਢੀ ਭਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਿਮੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਸੁੱਕੇ ਪਏ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਧਾਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗਤਵੇਦਨੇ । ਪृਥਿਵੀ ਪृਥੁਵੈਧੁਰ੍ਯਾ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਸਨ੍ਨਨਾਸ਼ਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੂਝ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨਾਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਅਥ ਤਤ੍ਸਂਵਿਦੁਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਜਲਧਾਤੁẖ ਕ੍ਸ਼ਯੋਨ੍ਮੁਖਃ । ਯਦਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਤ੍ਮਾਸੀਤ੍ ਤਦਾ ਨਿਯਤਿਲਙ੍ਘਿਨਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਹਟ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਤੱਤ ਵੀ ਨਾਸ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਇਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਉਲੰਘਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯਾਰ੍ਯਮਰ੍ਯਾਦਾਮ੍ ਅਰ੍ਣਵਾ ਵਿਵृਤਾਰ੍ਣਸਃ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਵਿਕृਤਿਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਇਵ ਰਾਵਿਣਃ
ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਬਦਲਾਅ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ ਤੇ ਉਤਪਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵੀਚਿਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਵਿਨ੍ਯਾਸੈਰ੍ ਵੇਲਾਵਿਪਿਨਲਾਵਕਾਃ । ਕਲ੍ਲੋਲਵਲਨਾਵਰ੍ਤਵਿਵਰ੍ਤੋਦ੍ਵਰ੍ਤਿਤਾਦ੍ਰਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਫੈਲ ਗਏ; ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉਲਟ ਗਏ।
ਸ਼ੀਕਰੌਘਮਹਾਰਮ੍ਭਘਨਸਂਵਲਿਤਾਚਲਾਃ । ਚਲਾਚਲਵਲਦ੍ਵੀਰਮਕਰਾਘੂਰ੍ਣਿਤਾਨ੍ਤਰਾਃ
ਵੱਡੇ ਛਿਟੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਏ; ਹਿਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਹਿਲਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜੰਤੂਆਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਈ।
ਉਲ੍ਲਲਨ੍ਮਕਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਦ੍ਰੁਮਕਾਨਨਿਤੋਦਰਾਃ । ਦਰੀਵਿਦਾਰਣਭ੍ਰष੍ਟਸਿਂਹਾਹਤਜਲੇਚਰਾਃ
ਉੱਠਦੇ ਮਕਰਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਖੜੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਟੁੱਟੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਲਜੀਵ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਉਤ੍ਫਾਲਮਕਰਚ੍ਛਿਨ੍ਨਨਭਸ਼੍ਚਰਬृਹਦ੍ਘਨਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰੋਰ੍ਮਿਸਙ੍ਘਟ੍ਟਡਾਕ੍ਕਾਰਕਟੁਟਾਙ੍ਕृਤਾਃ
ਉੱਠਦੇ ਮਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਉਡਦੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਕੜਕਦੇ ਹਨ।
ਤਰਤ੍ਤਰਙ੍ਗਮਾਤਙ੍ਗਫੂਤ੍ਕਾਰਾਧੌਤਭਾਸ੍ਕਰਾਃ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਵੇਲ੍ਲਨਵ੍ਯਗ੍ਰਪ੍ਰਵਿਦੀਰ੍ਣਾਦ੍ਰਿਭਿਤ੍ਤਯਃ
ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗੂਂ ਗੂੰਜਣ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ।
ਤਟਪਰ੍ਵਤਲੁਣ੍ਠਾਕਤਰਙ੍ਗਕਰਮਣ੍ਡਲਾਃ । ਗਰ੍ਜਦ੍ਗਿਰਿਦਰੀਗੇਹਵਿਸ਼ਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤਵਾਰਯਃ
ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਬੈਂਕਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹਕੇ ਪਾਗਲ ਵਾਂਗੂਂ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਭੂਪਾḫ ਪਰਪੁਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਲਗ੍ਨਾ ਇਵ ਹਤਾਰਯਃ । ਤਾਰਾਰਵਰਣਦ੍ਰੀਢਾਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਨਭਸ਼੍ਚਰਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਫੜ ਪਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬੱਦਲ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ 'ਚੋਂ ਖਿੰਚ ਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।