ਅਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਮਤੇਰ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਏਵੇਯਂ ਸਤ੍ਯਤਾਂ ਗਤਾ । ਕ੍ਸ਼ੀਵਸ੍ਯ ਸੁਸ੍ਥਿਤਾ ਏਵ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਰੁਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਬੇਸੁਧ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲੀਅਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਪ੍ਰਤਿਹਤਰੂਪਮ੍ ਏਕਬੋਧਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਵਬੁਧ੍ਯ ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਹ ਪੇਲਵਂ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਯੇ ਮੂਢਾਸ੍ ਤृਣਤਨੁਭਿਸ਼੍ ਸ਼ਠੈਰ੍ ਅਲਂ ਤੈਃ
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ, ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਝੂਠੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਜੋ ਮੂਰਖ ਅਜੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਕੰਮੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਨਾਜੁਕ ਠੱਗਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਗਦਙ੍ਗਮ੍ ਅਨਾਭਾਸਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਰਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਇਹ ਜਗਤ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਰੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਵੇਖਣਯੋਗ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਉੱਚੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੈਲਸਰਿਤ੍ਸ੍ਰੋਤੋਲੋਕਲੋਕਾਨ੍ਤਰਭ੍ਰਮਾਃ । ਭਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਰਮਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਵ੍ਯੋਮਨਿ ਬਿਮ੍ਬਿਤਾਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਲਚਲਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਰਮ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ ਸਰ੍ਗਮ੍ ਅਨਰ੍ਗਲਮ੍ ਅਚੇष੍ਟਿਤਾ । ਅਹਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਿਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੇਨ ਤਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਕਰਤਬ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਵੈਰਿਞ੍ਚਂ ਲੋਕਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸੋਦ੍ਯਮਾ । ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਵਿਰਿਞ੍ਚਸ੍ਯ ਪੁਰḫ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ ਰਹੀ ਤੇ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ, ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਤਿਰ੍ ਮੇ ਪਾਤਿ ਮਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੇਨਾਹਂ ਜਨਿਤਾਜਰਸਾ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਕਹੇਗੀ, 'ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।'
ਪੁਰਾਣḫ ਪੁਰੁषੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏष ਮਾਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਜਰਾਂ ਗਤਾਮ੍ । ਨ ਵਿਵਾਹਿਤਵਾਂਸ੍ ਤੇਨ ਵਿਰਾਗਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਗਤਾ
ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਆਦਮੀ, ਅੱਜ ਤੱਕ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਰਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿਰਾਗਮ੍ ਏषੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਯਾਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਨ ਦ੍ਰष੍ਟृਤਾ ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤਾ ਨ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾ
ਇਹ ਵੀ ਵਿਰਾਗੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਖਾਲੀਪਣ ਹੈ।
ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ ਚ ਨ ਚਲਤ੍ਯ੍ ਏष ਸ਼ੈਲਮੌਨਾਦ੍ ਇਵਾਚਲਃ
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵਾਂਗ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾਮ੍ ਏਨਮ੍ ਅਪਿ ਚ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ । ਆਮਹਾਕਲ੍ਪਸਰ੍ਗਾਦੌ ਪਰਮੇ ਪਥਿ ਯੋਜਯ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਮ੍ ਅਸੌ ਤਸ੍ਯ ਬੋਧਾਯੇਦਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ । ਨਾਥਾਯਂ ਮੁਨਿਨਾਥੋ ਨਸ੍ ਸਦ੍ਮ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਇਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ: 'ਇਹ ਮੁਨੀਨਾਥ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਏषੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਦ੍ਗੇਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ ਤਨਯੋ ਮੁਨਿਃ । ਪੂਜਯੈਨਂ ਗृਹਾਯਾਤਂ ਗृਹਸ੍ਥਗृਹਪੂਜਯਾ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਆਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਘਰ-ਵਾਸੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰੋ।
ਬੁਧ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯੇਨ ਪੂਜ੍ਯਤਾਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਮਹਨ੍ ਮਹਤ੍ਸਪਰ੍ਯਾ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਭ੍ਯੋ ऽਭਿਰੋਚਤੇ
ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਬੁਬੁਧੇ ਸ ਸਮਾਧਿਤਃ । ਸ੍ਵਸਂਵਿਤ੍ਤਿਦ੍ਰਵਾਤ੍ਮਤ੍ਵਾਦ੍ ਆਵਰ੍ਤ ਇਵ ਵਾਰਿਧੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਸ਼ਨੈਰ੍ ਉਨ੍ਮੀਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਯਨੇ ਨਯਕੋਵਿਦਃ । ਮਧੁਸ਼੍ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾਵ੍ ਅਵਨੌ ਕੁਸੁਮੇ ਯਥਾ
ਸਮਝਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਿਆਰ ਫੁੱਲ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਨੈḫ ਪ੍ਰਕਟਯਾਮ੍ ਆਸੁਸ੍ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਂਵਿਦਮ੍ । ਮਧੋḫ ਪਲ੍ਲਵਜਾਲਾਨਿ ਨਵਾਨੀਵ ਨਵਂ ਰਸਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਮਧੂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਨਵੀਂ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਾਪ੍ਸਰਸ੍ਸਙ੍ਘਾਸ੍ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਯਥਾ ਹਂਸਾਲਯੋ ਲੋਲਾḫ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਵਿਕਸਿਤਂ ਸਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਟੋਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਪੁਰḫ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਾਂ ਚ ਤਾਂ ਚ ਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍ । ਉਵਾਚਾਥ ਵਚੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯḫ ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਵਰਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਓਮ ਦੀ ਧੁਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਕਰਾਮਲਕਵਦ੍ਦृष੍ਟਸਂਸਾਰਾਸਾਰਸਾਰ ਹੇ । ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਮਹਾਮ੍ਭੋਧੇ ਮੁਨੇ ਸ੍ਵਾਗਤਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਸਲ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਗਿਆਨ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ।
ਪਦਵੀਮ੍ ਅਸਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਮਾਮ੍ ਅਤਿਦਵੀਯਸੀਮ੍ । ਦੂਰਾਧ੍ਵਸੁ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ ਇਦਮ੍ ਆਸਨਮ੍ ਆਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੂਰਲੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹੋ; ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੋ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿਵਾਦਯ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਵਦਨ੍ ਮਣਿਮਯੇ ਪੀਠੇ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਦृष੍ਟਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤਾ, 'ਹੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,' ਅਤੇ ਜੋ ਮੋਤੀ ਜੜਿਆ ਆਸਨ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥਾਮਰਰ੍षਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੁਨਿਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਦਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਾਸ੍ ਸ੍ਤੁਤਯḫ ਪੂਜਾ ਨਤਯਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਨੀਤਯਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਭਜਨ, ਸਤਿਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗਣੋਤ੍ਥਿਤੇ । ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਸਂਰਮ੍ਭੇ ਤਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਯਾ
ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਯਦ੍ ਇਯਂ ਮਾਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ । ਵਕ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨਗਿਰਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਬੋਧਯੇਤਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਹੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਭਵਾਨ੍ ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਸ੍ ਸਕਲਜ੍ਞਾਨਪਾਰਗਃ । ਇਯਂ ਚ ਕਾ ਮਮ ਚ ਕਿਂ ਬ੍ਰੂਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਬृਹਦ੍ਦ੍ਯੁਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹੋ; ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲੇ।
ਕਥਮ੍ ਏषਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਜਾਯਾਰ੍ਥਂ ਜਨਿਤਾ ਸਤੀ । ਨੇਹ ਜਾਯਾਪਦਂ ਨੀਤਾ ਨੀਤਾ ਵਿਰਸਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਪਤਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਲਈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਇਹ ਸੁਆਦਹੀਣਤਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ?
ਮੁਨੇ ਸ਼ृਣੁ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਤੇ ਕਥਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਕਥਨੀਯਂ ਯਤਸ੍ ਸਤਾਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਵਾਪਰਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣਾ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਠੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤਿ ਤਾਵਦ੍ ਅਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਜਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਸਤ੍ । ਤਤਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਕਚਨੈਕਾਨ੍ਤਰੂਪਿਣẖ ਕਚਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਨਾ ਜੰਮਿਆ, ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਚਿੱਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹਾਂ।
ਆਕਾਸ਼ਰੂਪ ਏਵਾਹਂ ਸ੍ਥਿਤ ਆਤ੍ਮਨਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਸਰ੍ਗੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ ਇਤਿ ਨਾਮ ਮੇ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।