ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣੈਵਮ੍ ਅਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰ੍ਯਤਾਮ੍ । ਯਦ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਸਦ੍ ਅਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿੱਧੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਰਖੋ। ਜੋ ਮੁਢਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖੋ।
ਲੋਕਦ੍ਵਯਾਨੁਭਵਦਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਐਹਿਕਮ੍ । ਮਾਯਾਤ੍ਮਕਂ ਯੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੂਢਤਮਸ੍ ਤਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਝੂਠੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਆਤਿਵਾਹਿਕਮ੍ ਏਵੈषਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਪੁਃ । ਤਤ੍ਰਾਧਿਭੌਤਿਕਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਅਸਤ੍ਯੈਵ ਪਿਸ਼ਾਚਿਕਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਖਮ ਸਰੀਰ ਹੀ ਅਸਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਥੂਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠੀ ਛਾਇਆ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅਜਾਤਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਤ੍ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਨ ਯਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਸਤ੍ਕਾਰ੍ਯਕਰਂ ਕਥਮ੍
ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਤਕ ਪੈਦਾ ਨਾ ਹੋਈ ਸੋਚ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅਸਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਨਤੀਜੇ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਏਵਾਸਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਕਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਕ੍ਵ ਤਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਂ ਭਵੇਦ੍ ਵਸ੍ਤੁ ਯਦ੍ ਅਸਿਦ੍ਧੇਨ ਸਾਧ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਅਸਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਏਵ ਭਾਵਤ੍ਵੇ ਨष੍ਟੇ ਕ੍ਵੇਵਾਨੁਮਾਦਯਃ । ਉਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਾਰਣਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਰ੍ਣਾਯੁषੁ ਕਾ ਕਥਾ
ਜੇ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਨੁਮਾਨ ਆਦਿ ਦੀ ਕੋਈ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਿੱਥੇ ਤਰਕ ਹੀ ਠੁਕਰਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਮਕੜੀ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਦਲੀਲਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ?
ਅਤḫ ਪ੍ਰਮਾਣਸਂਸਿਦ੍ਧੇਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਅਨ੍ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਇਦਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਵ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਨਂ ਘਨਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਾ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਸਬੂਤ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਿਸਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਕਿਤੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹੀ ਇੱਕਠੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁẖ ਖਮ੍ ਏਵਾਦ੍ਰਿਰ੍ ਗੇਹੇ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਯਥਾ । ਤਥਾ ਤਦ੍ਭਾਵਨਵਤੋਰ੍ ਆਵਯੋਸ੍ ਸਾ ਸ਼ਿਲੈਵ ਚਿਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਕਦੇ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਘਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਪੱਕੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਪੱਥਰ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ਼ੈਲ ਇਦਂ ਵ੍ਯੋਮ ਜਗਦ੍ ਏਤਦ੍ ਇਦਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਮਯ ਆਤ੍ਮਾਨ੍ਤẖ ਖਂ ਚਮਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਪਹਾੜ, ਇਹ ਅਕਾਸ਼, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਇਹ 'ਮੈਂ'—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ-ਰੂਪ ਅੰਦਰਲੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰਲੇ ਖਾਲੀ ਪਾਸੇ, ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਨਾਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧẖ ਕਦਾਚਨ । ਸ਼੍ਰੋਤੁẖ ਕਥਾਰ੍ਥਸਂਵਿਤ੍ਤਿਰ੍ ਨਾਸ਼੍ਰੋਤੁਰ੍ ਭਵਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਜਾਗਰੂਕ ਆਤਮਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਜੇ ਜਾਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅਰਥ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਨਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਅਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਮਤੇਰ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਏਵੇਯਂ ਸਤ੍ਯਤਾਂ ਗਤਾ । ਕ੍ਸ਼ੀਵਸ੍ਯ ਸੁਸ੍ਥਿਤਾ ਏਵ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਰੁਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਬੇਸੁਧ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲੀਅਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਪ੍ਰਤਿਹਤਰੂਪਮ੍ ਏਕਬੋਧਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਵਬੁਧ੍ਯ ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਹ ਪੇਲਵਂ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਯੇ ਮੂਢਾਸ੍ ਤृਣਤਨੁਭਿਸ਼੍ ਸ਼ਠੈਰ੍ ਅਲਂ ਤੈਃ
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ, ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਝੂਠੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਜੋ ਮੂਰਖ ਅਜੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਕੰਮੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਨਾਜੁਕ ਠੱਗਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਗਦਙ੍ਗਮ੍ ਅਨਾਭਾਸਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਰਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਇਹ ਜਗਤ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਰੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਵੇਖਣਯੋਗ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਉੱਚੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੈਲਸਰਿਤ੍ਸ੍ਰੋਤੋਲੋਕਲੋਕਾਨ੍ਤਰਭ੍ਰਮਾਃ । ਭਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਰਮਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਵ੍ਯੋਮਨਿ ਬਿਮ੍ਬਿਤਾਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਲਚਲਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਰਮ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ ਸਰ੍ਗਮ੍ ਅਨਰ੍ਗਲਮ੍ ਅਚੇष੍ਟਿਤਾ । ਅਹਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਿਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੇਨ ਤਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਕਰਤਬ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਵੈਰਿਞ੍ਚਂ ਲੋਕਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸੋਦ੍ਯਮਾ । ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਵਿਰਿਞ੍ਚਸ੍ਯ ਪੁਰḫ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ ਰਹੀ ਤੇ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ, ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਤਿਰ੍ ਮੇ ਪਾਤਿ ਮਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੇਨਾਹਂ ਜਨਿਤਾਜਰਸਾ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਕਹੇਗੀ, 'ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।'
ਪੁਰਾਣḫ ਪੁਰੁषੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏष ਮਾਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਜਰਾਂ ਗਤਾਮ੍ । ਨ ਵਿਵਾਹਿਤਵਾਂਸ੍ ਤੇਨ ਵਿਰਾਗਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਗਤਾ
ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਆਦਮੀ, ਅੱਜ ਤੱਕ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਰਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿਰਾਗਮ੍ ਏषੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਯਾਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਨ ਦ੍ਰष੍ਟृਤਾ ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤਾ ਨ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾ
ਇਹ ਵੀ ਵਿਰਾਗੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਖਾਲੀਪਣ ਹੈ।
ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ ਚ ਨ ਚਲਤ੍ਯ੍ ਏष ਸ਼ੈਲਮੌਨਾਦ੍ ਇਵਾਚਲਃ
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵਾਂਗ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾਮ੍ ਏਨਮ੍ ਅਪਿ ਚ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ । ਆਮਹਾਕਲ੍ਪਸਰ੍ਗਾਦੌ ਪਰਮੇ ਪਥਿ ਯੋਜਯ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਮ੍ ਅਸੌ ਤਸ੍ਯ ਬੋਧਾਯੇਦਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ । ਨਾਥਾਯਂ ਮੁਨਿਨਾਥੋ ਨਸ੍ ਸਦ੍ਮ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਇਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ: 'ਇਹ ਮੁਨੀਨਾਥ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਏषੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਦ੍ਗੇਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ ਤਨਯੋ ਮੁਨਿਃ । ਪੂਜਯੈਨਂ ਗृਹਾਯਾਤਂ ਗृਹਸ੍ਥਗृਹਪੂਜਯਾ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਆਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਘਰ-ਵਾਸੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰੋ।
ਬੁਧ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯੇਨ ਪੂਜ੍ਯਤਾਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਮਹਨ੍ ਮਹਤ੍ਸਪਰ੍ਯਾ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਭ੍ਯੋ ऽਭਿਰੋਚਤੇ
ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਬੁਬੁਧੇ ਸ ਸਮਾਧਿਤਃ । ਸ੍ਵਸਂਵਿਤ੍ਤਿਦ੍ਰਵਾਤ੍ਮਤ੍ਵਾਦ੍ ਆਵਰ੍ਤ ਇਵ ਵਾਰਿਧੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਸ਼ਨੈਰ੍ ਉਨ੍ਮੀਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਯਨੇ ਨਯਕੋਵਿਦਃ । ਮਧੁਸ਼੍ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾਵ੍ ਅਵਨੌ ਕੁਸੁਮੇ ਯਥਾ
ਸਮਝਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਿਆਰ ਫੁੱਲ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਨੈḫ ਪ੍ਰਕਟਯਾਮ੍ ਆਸੁਸ੍ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਂਵਿਦਮ੍ । ਮਧੋḫ ਪਲ੍ਲਵਜਾਲਾਨਿ ਨਵਾਨੀਵ ਨਵਂ ਰਸਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਮਧੂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਨਵੀਂ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਾਪ੍ਸਰਸ੍ਸਙ੍ਘਾਸ੍ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਯਥਾ ਹਂਸਾਲਯੋ ਲੋਲਾḫ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਵਿਕਸਿਤਂ ਸਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਟੋਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਪੁਰḫ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਾਂ ਚ ਤਾਂ ਚ ਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍ । ਉਵਾਚਾਥ ਵਚੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯḫ ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਵਰਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਓਮ ਦੀ ਧੁਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਕਰਾਮਲਕਵਦ੍ਦृष੍ਟਸਂਸਾਰਾਸਾਰਸਾਰ ਹੇ । ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤਮਹਾਮ੍ਭੋਧੇ ਮੁਨੇ ਸ੍ਵਾਗਤਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਸਲ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਗਿਆਨ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ।