ਸ੍ਥਿਤਾḫ ਪਵਨਭੂਕਮ੍ਪਮੇਘਤਾਪਸਹਿष੍ਣਵਃ । ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਝਨ੍ਤ੍ਯẖ ਕਕੁਭਸ੍ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾ ਇਵ
ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਵਾ, ਭੂਚਾਲ, ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਉਤ੍ਪਾਤਮੇਘਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਭੂਮਿਕਮ੍ਪਗ੍ਰਹਗ੍ਰਹੈਃ । ਅਜ੍ਞਾਤੈਰ੍ ਅਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤੈਰ੍ ਭੂਤਾਨਾਂ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਗਤਿਃ
ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਭੂਚਾਲ, ਗ੍ਰਹਣ—ਚਾਹੇ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂ ਨਾ ਪਛਾਣੇ ਜਾਣ।
ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਜਲਮ੍ ਅਬ੍ਧੀਨਾਮ੍ ਔਰ੍ਵਾਗ੍ਨਿḫ ਪਿਬਤਿ ਜ੍ਵਲਨ੍ । ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਾਣਾਮ੍ ਆਕਲ੍ਪਂ ਕਾਲੋ ਭੂਤਗਣਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਸਾਰੀ ਜਗਤ ਦੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਾਲਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤਿ ਯਾਤਿ ਨਭੋ ਵਿਲਙ੍ਘ੍ਯ ਦਿਙ੍ਮਣ੍ਡਲਂ ਭ੍ਰਮਤਿ ਭੂਤਗਣਸ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ । ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਪਰ੍ਵਤਮਹਾਰ੍ਣਵਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ ਮਰੁਤ੍ਸਰਣਕ੍ਰਮੇਣ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਰੁਖ ਨਾਲ ਪਰਬਤਾਂ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਭਟਕਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਸ੍ ਤਂ ਸਰ੍ਗਮ੍ ਆਗਚ੍ਛ ਪ੍ਰਸਾਦẖ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੁਨੇ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯੇषੂਪਪਨ੍ਨੇषੁ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿਕੌਤੁਕਾਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਉਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਹੇ ਮুনি, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਤਸੁਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਮ੍ ਅਮ੍ਬਰੇ । ਵਾਤ੍ਯਯਾ ਸੌਰਭੇਣੇਵ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਖਾਲੀਪਣ ਵਿਚ, ਖਾਲੀਪਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਖਾਲੀਪਣ ਦੇ ਰਾਹੀਂ।
ਅਥਾਹਂ ਦੂਰਮ੍ ਅਧ੍ਵਾਨਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਨਾਭਸਮ੍ । ਨਾਭਸਂ ਭੂਤਸਞ੍ਚਾਰਂ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੁੰਨਿਆ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਮ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਚਿਰੇਣਾਤ੍ਰ ਭੂਤਸਞ੍ਚਾਰਮ੍ ਆਮ੍ਬਰਮ੍ । ਲੋਕਾਲੋਕਸ਼ਿਰੋਵ੍ਯੋਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਧਵਲਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਉਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਚਲਣ, ਲੋਕ-ਅਲੋਕ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਧਵਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ।
ਉਤ੍ਤਰਾਸ਼ੇਨ੍ਦੁਸ਼ੁਭ੍ਰਾਭ੍ਰਪੀਠਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਤਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍ । ਆਨੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਯੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਾਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਕਲ੍ਪਿਤਾਮ੍
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਸਫੇਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਉੱਚੀ ਚਟਾਨ ਤੇ ਲੈ ਗਈ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍ ਏਵ ਨ ਤਜ੍ਜਗਤ੍ । ਕਲਧੌਤਮਯੀਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਲੋਕਤਟੀਮ੍ ਇਵ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚਮਕਦਾਰ ਚਟਾਨ ਹੀ ਦਿਸੀ, ਉਹ ਜਗਤ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਚਟਾਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਧੋਈ ਹੋਈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਕਿਨਾਰੇ।
ਤਦਾ ਮਯੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਕ੍ਵ ਭਵਤ੍ਸਰ੍ਗਭੂਰ੍ ਇਤਿ । ਕ੍ਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਗ੍ਨਿਤਾਰਾਦਿ ਕ੍ਵ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਸਪ੍ਤਕਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੇਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੰਸਾਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਲੋਕ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਕ੍ਵਾਰ੍ਣਵਾਕਾਸ਼ਕਕੁਭẖ ਕ੍ਵੋਨ੍ਮਜ੍ਜਨਨਿਮਜ੍ਜਨੇ । ਕ੍ਵ ਮਹਾਮ੍ਭੋਦਸਮ੍ਭਾਰẖ ਕ੍ਵ ਤਾਰਾਮ੍ਬਰਡਮ੍ਬਰਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਉਠਣਾ ਤੇ ਡੁੱਬਣਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਜਥਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਸਮਾਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਕ੍ਵ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਃ ਕ੍ਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਭੂਮਿਕਾਃ । ਕ੍ਵ ਦ੍ਵੀਪਾਵਲਯਸ੍ ਸਪ੍ਤ ਕ੍ਵ ਤਪ੍ਤਕਨਕਾਵਨਿਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦੀਆਂ ਘੇਰੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਕ੍ਵ ਕਾਰ੍ਯਕਾਲਕਲਨਾẖ ਕ੍ਵ ਭੂਤਭੁਵਨਭ੍ਰਮਃ । ਕ੍ਵ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾẖ ਕ੍ਵ ਨਰਾਮਰਦਾਨਵਾਃ
ਕਿਰਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਕ੍ਵਰ੍षਿਭੂਪਾਲਮੁਨਯẖ ਕ੍ਵ ਨਯਾਪਨਯਕ੍ਰਮਃ । ਕ੍ਵ ਯਾਮਾਯਾਮਯਾਮਿਨ੍ਯẖ ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਰਕਭ੍ਰਮਃ
ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦੇ ਰਸਤੇ? ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਸਵਰਗ ਤੇ ਨਰਕ ਦੀ ਭਟਕਣ?
ਕ੍ਵ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਕਲਨਾẖ ਕ੍ਵ ਕਲਾਕਾਲਕੇਲਯਃ । ਕ੍ਵਾਸੁਰਾਮਰਵੈਰਾਣਿ ਕ੍ਵ ਦ੍ਵੇषਸ੍ਨੇਹਰੀਤਯਃ
ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਪੁਣ ਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਲਾ ਦੇ ਖੇਡ? ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਵੈਰਤਾ, ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਨਫਰਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਹਾਵ?
ਵਦਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮਯਿ ਵਚਸ੍ ਸੋਵਾਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਵਿਸ੍ਮਯਾਕੁਲਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਮ੍ ਅਲਿਵਿਲੋਚਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਅਹਂ ਸਰ੍ਗਮ੍ ਇਹੋਪਲੇ । ਮਕੁਰਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਸ੍ਥਪੁਰਾਨ੍ਯਪੁਰਵਤ੍ ਪੁਰਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨੁਭਵ ਏਵਾਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਕਾਰਣਂ ਮਮ । ਤਦਭਾਵੋ ਮੁਨੇ ਮਨ੍ਯੇ ਤੇ ਕਾਰਣਮ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ; ਹੇ ਮুনি, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਘਾਟ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਚਿਰਕਾਲੈਕਦ੍ਵੈਤਸਙ੍ਕਥਯਾਨਯਾ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤਿਵਾਹਿਕੈਕਾਤ੍ਮ੍ਯਦੇਹਤਾ ਵਿਸ੍ਮृਤਾਵਯੋਃ
ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਅਦ੍ਵੈਤ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਇਕਤਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ।
ਮਮਾਤਿਸੁਚਿਰਾਭ੍ਯਸ੍ਤਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼੍ਯਾਮਲਤਾਮ੍ ਇਵ । ਗਤਂ ਨਿਜਂ ਜਗਦ੍ ਇਦਂ ਯਤḫ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਅਭੂਦ੍ ਯਤ੍ ਸ੍ਵਜਗਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਤਿਪ੍ਰਕਟਮ੍ ਏਵ ਮੇ । ਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਦਮ੍ ਆਦਰ੍ਸ਼ ਇਵ ਬਿਮ੍ਬਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਧੁੰਦਲੇ ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਰਵ੍ਯਰ੍ਥੋਤ੍ਥਯਾ ਨਾਥਸਙ੍ਕਥਾਵ੍ਯਥਯਾ ਮਿਥਃ । ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਅਵਦਾਤਤਮਂ ਤਤਮ੍
ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬੇਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੋ ऽਭ੍ਯਾਸḫ ਪ੍ਰਕਚਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਨ੍ਨਭਸੋ ਰਸਾਤ੍ । ਭਵੇਤ੍ ਤਨ੍ਮਯਮ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਆਬਾਲਮ੍ ਇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੋ ਅਭਿਆਸ ਸਾਫ਼ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਾਰ ਤੋਂ ਅੰਦਰੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਅੰਦਰ ਵਿਆਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਚ੍ ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਨ ਸ ਨ੍ਯਾਯੋ ਨ ਸਾ ਕਲਾ । ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਸ੍ਤਮਿਤੋਦ੍ਯੋਗਾਦ੍ ਯਦ੍ ਅਭ੍ਯਾਸਾਨ੍ ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਸਿਧੀ, ਤਰਕ ਜਾਂ ਕਲਾ ਐਸੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ।
ਸ੍ਵਜਗਤ੍ਸਨ੍ਤਤਾਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਤੋ ਮਾਂ ਕਥਾਭ੍ਰਮਃ । ਨੂਨਮ੍ ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਏष ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਹਿ ਬਲਵਾਞ੍ ਜਯੀ
ਆਪਣੇ ਜਗਤ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਘੇਰ ਲੈਣੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਟਵਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਥਿਨਾਂ ਤਜ੍ਜ੍ਞਸੂਪਦਿष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਪੌਨḫਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕਰਣਾਨ੍ ਨੇਤਰਚ੍ ਛਰਣਂ ਮੁਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕੰਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮুনি।
ਅਯਮ੍ ਇਤ੍ਥਮ੍ ਇਹਾਜ੍ਞਾਨਭ੍ਰਮḫ ਪ੍ਰੌਢੋ ऽਹਮਾਤ੍ਮਕਃ । ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਜ੍ਞਾਨਚਰ੍ਚਾਭਿḫ ਪਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਸਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਚਰਚਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਖੋ, ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਖੁਲਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਤਜ੍ਜ੍ਞਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਸ਼ੈਲੋ ऽਪਿ ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਤੇ । ਘੁਣੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਤਿ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਸਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਅਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਹਾੜ ਵੀ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੀੜਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਖੋ, ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਵੇਂ ਖੁਲਦੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਬਲਾ ਬਾਲਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਸ਼ਿਲਾਸਰ੍ਗਂ ਪਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਸਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਭਿਆਸ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਖੋ, ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਵੇਂ ਖੁਲਦੀ ਹੈ।