ਦृष੍ਟਾਨਿ ਕੁਨ੍ਦਮਨ੍ਦਾਰਕੁਮੁਦਾਨਿ ਹਿਮਾਨਿ ਚ । ਮਯਾ ਕਾਮਾਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਭਸ੍ਮਾਨੀਵ ਦਿਸ਼ḫ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਚੰਬੇਲੀ, ਮੰਦਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਹਿਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਆਹ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਆਨੀਲਪਲ੍ਲਵਮृਣਾਲਲਤੋਤ੍ਪਲਾਨਾਂ ਕਲ੍ਹਾਰਕੁਨ੍ਦਕਦਲੀਦਲਮਾਲਤੀਨਾਮ੍ । ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਮਮਾਙ੍ਗਵਲਨੇਨ ਵਿਸ਼ੋषਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗਤਾਨਿ ਨਵਯੌਵਨਵਾਸਰਾਣਿ
ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਨਰਮ ਘਾਹ, ਲਾਲ ਕਮਲ, ਜਲ ਕਮਲ, ਚੰਬੇਲੀ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੌਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਸੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਲੰਘ ਗਏ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸੋ ऽਨੁਰਾਗੋ ਵਿਰਾਗਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਮ ਸ਼ਰਚ੍ਛਾਨ੍ਤੌ ਵਿਰਸḫ ਪਲ੍ਲਵੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਲਗਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਨਵਾਂ ਪੱਤਾ।
ਵृਦ੍ਧ ਏਕਾਨ੍ਤਰਸਿਕੋ ਨੀਰਸਸ੍ ਸ੍ਨੇਹਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਭਰ੍ਤਾਜਿਹ੍ਮਮਤਿਰ੍ ਮੌਨੀ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਜ੍ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਇਕੱਲੀ, ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਟੇੜੀ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੈ—ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਵਰਂ ਵੈਧਵ੍ਯਮ੍ ਆ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ ਵਰਂ ਮਰਣਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਵਰਂ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ ਅਥਾਪਦ੍ ਵਾ ਨਾਹृਦ੍ਯਪ੍ਰਕृਤਿḫ ਪਤਿਃ
ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਪਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਏਤਾਵਜ੍ ਜਨ੍ਮਸਾਫਲ੍ਯਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਰਸਿਕḫ ਪੇਸ਼ਲਾਚਾਰੋ ਯਨ੍ ਨਾਰ੍ਯਾਸ੍ ਤਰੁਣḫ ਪਤਿਃ
ਇਹੀ ਜਨਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਸੁਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁਝਵਾਨ ਤੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਮਿਲੇ।
ਹਤਾ ਨੀਰਸਨਾਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਹਤਾਸਂਸ੍ਕਾਰਿਣੀ ਚ ਧੀਃ । ਹਤਾ ਦੁਰ੍ਜਨਭੁਕ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਹਤਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਹृਤਾ ਹ੍ਰਿਯਾ
ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਤੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸਮਝ ਨਾ ਰਹੇ ਤਾਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਰਤਣ ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਲਜਾ ਵੇਸ਼ਿਆ ਦੇ ਹੱਥ ਚ ਚਲੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਯਾਨੁਗਤਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਯਾਨੁਗਤਾ ਸਤਾ । ਸਾ ਤੁਰ੍ਯਾ ਮਦਨੋਦਾਰਾ ਸਾ ਧੀਰ੍ ਯਾ ਸਮਦृष੍ਟਿਤਾ
ਉਹੀ ਔਰਤ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੌਲਤ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਅਸਲ ਅਕਲ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਨਾਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਨੈਵ ਨਾਪਦੋ ਨ ਦੁਰੀਤਯਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਨਸੋ ਬਾਧਾਂ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਰ੍ ਅਨੁਰਕ੍ਤਯੋਃ
ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤੰਗੀ, ਨਾਂ ਬਿਮਾਰੀ, ਨਾਂ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾẖ ਕੁਸੁਮਸ੍ਥਲ੍ਯੋ ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਯਾਨਭੂਮਯਃ । ਧਨ੍ਵਾਯਨ੍ਤੇ ਕੁਨਾਥਾਨਾਂ ਵਿਨਾਥਾਨਾਂ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਨੰਦਨ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਬਾਗ ਸੁੱਕੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਜਗਦ੍ਭਾਵਾ ਯਥੇਚ੍ਛਂ ਗੁਣਲੇਸ਼ਤਃ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ऽਨ੍ਯਮ੍ ਆਦਾਤੁਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ।
ਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਯਾ ਦੁẖਖਾਨ੍ਯ੍ ਏਤਾਨਿ ਮੁਨਿਨਾਯਕ । ਭੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵਰ੍षਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯ ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜਵਾਨੀ ਲੰਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਹੇ ਗਏ ਹਨ, ਵੇਖੋ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੇਨੈਵ ਸ ਰਾਗੋ ਮੇ ਵਿਰਾਗਤਾਮ੍ । ਆਯਯੌ ਹਿਮਦਗ੍ਧਾਯਾ ਨਲਿਨ੍ਯਾ ਇਵ ਨੀਰਸਃ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਹੀ ਲਗਨ ਬੇਰੁਖੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਫੁੱਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਰਾਗਵਾਸਨਾਪਾਸ੍ਤਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨੁਰਞ੍ਜਨਾ । ਤਵੋਪਦੇਸ਼ੇਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਮੁਨੇ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਬੇਰੁਖੀ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਭਿਮਤਾਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਧਿਯਾਂ ਪਰੇ । ਮਰਣੈਰ੍ ਉਹ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੱਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤਾਂ ਵਲ ਧੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਨਾਲੋਂ ਮੌਤ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਈਹਮਾਨੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਞੇਵ ਮਨਸਾ ਮਨੋ ਜੇਤੁਂ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੁਣ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਮਮ ਚਾਜ੍ਞਾਨਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ । ਨ੍ਯਾਯੋਪਪਨ੍ਨਯਾ ਵਾਚਾ ਕੁਰੁ ਸ੍ਮਾਰਣਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਠੀਕ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੋ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਓ।
ਯਦਾ ਮਾਮ੍ ਅਨਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਸ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਦਾ ਵਿਰਾਗਵੈਰਸ੍ਯਮ੍ ਅਨਯਨ੍ ਮੇ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਵਿਰਾਗ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਸਾਰਵਾਸਨਾਵੇਸ਼ਵਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਮਿ ਤਤੋ ऽਵਸ਼ਮ੍ । ਨਿਬਧ੍ਯਾਭਿਮਤਾਂ ਤੀਵ੍ਰਾਂ ਵ੍ਯੋਮਸਞ੍ਚਾਰਧਾਰਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾਈ।
ਅਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਯਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਗਤਿਂ ਧਾਰਣਯਾ ਮਯਾ । ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਾ ਧਾਰਣਾ ਭੂਯਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਉਸ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਧਿਆਨ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸੰਗਤ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਸ੍ਵਜਗਦਾਕਾਸ਼ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਸ੍ਥਿਤਾਹਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾਪਿ ਮੇ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਆਗਤਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਸ੍ਵਜਗਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯ ਬਾਹ੍ਯਗਾ । ਅਹਂ ਦृष੍ਟਵਤੀ ਸ੍ਥੂਲਾਂ ਲੋਕਾਲੋਕਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਜਗਤ ਦਾ ਦਿਲ ਬਾਹਰਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਏਤਾਵਤਾਪਿ ਕਾਲੇਨ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਰ੍ ਆਵਯੋਰ੍ ਮੁਨੇ । ਪਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਇਚ੍ਛਾ ਨ ਕਾਚਨ ਕਦਾਚਨ
ਇਹਨਾ ਸਾਰੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੇ ਮুনি, ਨਾ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੇ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ।
ਮਦ੍ਭਰ੍ਤਾ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵੇਦਾਰ੍ਥੈਕਾਨ੍ਤਚਿਨ੍ਤਯਾ । ਨ ਚ ਯਾਤਂ ਨ ਚਾਯਾਤਂ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਹੋ ਵਿਗਤੈषਣਃ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਆਇਆ ਜਾਂ ਗਿਆ।
ਤੇਨਾਸੌ ਮਤ੍ਪਤਿਰ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਪਰਮ੍ । ਅਦ੍ਯ ਸੋ ऽਹਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛਾਵḫ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਪਰ ਅੱਜ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ ਏਤਾਮ੍ ਅਰ੍ਥਿਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਫਲੀਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ । ਮਹਤਾਮ੍ ਅਰ੍ਥਿਨੋ ਵ੍ਯਰ੍ਥਾ ਨ ਕਦਾਚਨ ਕੇਚਨ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਸਿਦ੍ਧਸੇਨਾਸੁ ਸਦਾ ਨਭਸਿ ਮਾਨਦ । ਤ੍ਵਦ੍ ऋਤੇ ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਘਨਾਜ੍ਞਾਨਬਲਾਨਲਮ੍
ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਨੈਵ ਕਰੁਣਾਕਰ ਕਾਰਣੇਨ ਸਨ੍ਤੋ ਯਤੋ ऽਰ੍ਥਿਜਨਵਾਞ੍ਛਿਤਪੂਰਣਾਨਿ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇਨ ਸ਼ਰਣਾਗਤਤਾਮ੍ ਉਪੇਤਾਂ ਮਾਮ੍ ਅਰ੍ਹਸੀਹ ਨ ਤਿਰਸ੍ਕਰਣੇਨ ਯੋਕ੍ਤੁਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਇਆਲੂ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤਿਆਗਣ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ।
ਅਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤੀ ਪृष੍ਟਾ ਸਾ ਮਯਾ ਕਲ੍ਪਿਤਾਸਨਾ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਸਨੇਨਾਸ਼ੁ ਸ੍ਥਿਤੇਨ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਆਸਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਬੈਠ ਗਈ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਝੂਲ ਰਹੀ।
ਕਥਂ ਸ਼ਿਲੋਦਰੇ ਬਾਲੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਭਵੇਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਕਥਂ ਸਞ੍ਚਲਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਬੱਚੀ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ? ਉੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਚਲ-ਫਿਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ?