ਪਾषਾਣਸਙ੍ਕਟੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਦ੍ਧਾਵ੍ ਆਵਾਂ ਨ ਕੇਵਲਮ੍ । ਬਦ੍ਧੋ ਯਾਵਦ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਪਰਿਵਾਰੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਨਃ
ਉਸ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੰਗ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣḫ ਪੁਰੁषੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਪਤਿਃ । ਏਕਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ ਨ ਚਲਤਿ ਜੀਵਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਦਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯḫ ਪਾਠਕੋ ऽਲਸਃ । ਏਕਾਨ੍ਤ ਏਕ ਏਵਾਸ੍ਤੇ ऽਜਿਹ੍ਮਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਅਚਾਪਲਃ
ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਕੁਝ ਆਲਸੀ ਹਨ; ਸਦਾ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਹਂ ਵ੍ਯਸਨਿਨੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦ੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰ । ਨ ਨਿਮੇषਂ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਤਂ ਵਿਨਾ ਦੇਹਧਾਰਣੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਫਸੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਯਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ! ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਤੇਨ ਕਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਹਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਾ । ਕਥਂ ਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਯਂ ਯਾਤਸ੍ ਸ੍ਨੇਹੋ ऽਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਇਹ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਵਧਿਆ।
ਤੇਨ ਜਾਤੇਨ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਬਾਲੇਨੈਵ ਸਤਾ ਪੁਰਾ । ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜ੍ਞੇਨ ਸਤੈਕੇਨ ਤਿष੍ਠਤਾਤ੍ਮਾਲਯੇ ऽਮਲੇ
ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਲੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ—
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਨੁਰੂਪੇਹ ਜਾਯਾ ਮੇ ਜਨ੍ਮਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਕੁਤਸ੍ ਸਮ੍ਭਵਤੀਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਚਿਰਚਿਨ੍ਤਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਜੋੜੀਦਾਰ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਤੇਨ ਤਾਮਰਸੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾਸ੍ਮਿ ਨਾਥੇਨ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾਮਲਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਨਿਰਮਲ ਸਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚਿੱਟੀ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਮਾਨਸੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਨ੍ਦਾਰੋਦਰਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ੍ਮਿ ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰੀ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ।
ਸਹਜਾਮ੍ਬਰਸਞ੍ਛਨ੍ਨਾ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਿਣੀ । ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਵਦਨਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਇਵਾਮਲਤਾਰਕਾ
ਆਪਣੇ ਜਨਮਜਾਤ ਚਮਕ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਨਿਰਮਲ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀ।
ਕੋਰਕੋਚ੍ਚਸ੍ਤਨਭਰਾ ਸਮਗ੍ਰਰਸਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਲਤਾ ਵਰਵਨੇ ਨੇਵ ਕਰਪਲ੍ਲਵਲਾਸਿਨੀ
ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ, ਉੱਚੇ ਸੂਧੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਮਾਝ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ, ਵਧੀਆ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੁਜਾਤਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹृਦਯਹਾਰਿਣੀ । ਹਰਿਣੀਹਾਰਿਨਯਨਾ ਮਦਨੋਨ੍ਮਾਦਦਾਯਿਨੀ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਮੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਲੀਲਾਵਿਲਾਸੈਕਰਤਾ ਹੇਲਾਵਲਿਤਲੋਚਨਾ । ਗੇਯਵਾਦ੍ਯਪ੍ਰਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਵਨृਤ੍ਤਾਨੁਰਾਗਿਣੀ
ਮੈਂ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੇਫਿਕਰੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਨਵੇਂ ਨਾਚਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਗਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਭੋਗਪਰਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੋḫ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਖੀ । ਅਨਨ੍ਯਾ ਮੋਹਜਾਲਾਨਾਮ੍ ਅਖਿਨ੍ਨਾ ਸਮ੍ਪਦਾਪਦੋਃ
ਮੈਂ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਲੱਗ, ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਥੱਕੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਕੇਵਲਮ੍ ਅਹਂ ਗੇਹਂ ਧਾਰਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ । ਯਾਵਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸਦਨਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਙ੍ਗ ਬਿਭਰ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਘਰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੋਹਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵਸੇਬਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਕੁਲਕਰੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕਲਤ੍ਰਭਰਣਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਗृਹਸਮ੍ਭਾਰਧਾਰਣੈਕਭਰੋਦ੍ਵਹਾ
ਮੈਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਅਥਾਹਂ ਤਰੁਣੀ ਜਾਤਾ ਸਮੁਦ੍ਭਿਨ੍ਨੋਨ੍ਨਤਸ੍ਤਨੀ । ਲਤੋਲ੍ਲਸਦ੍ਗੁਲੁਚ੍ਛੇਵ ਵਿਲਾਸਰਸਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਬਣ ਗਈ, ਮੇਰੇ ਉਭਰੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਤਨ, ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ, ਖੇਡ ਤੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪਤਿਰ੍ ਮਾਂ ਦੀਰ੍ਘਸੂਤ੍ਰਤ੍ਵਾਚ੍ ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਪੋਰਤਃ । ਕਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਵਿਵਾਹਿਤਵਾਨ੍ ਇਮਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਲੰਮੀ ਸੋਚ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਰੁਚੀ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵਿਲਾਸਰਸਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਤਂ ਵਿਨਾ ਵ੍ਯਸਨੇਨਾਹਂ ਦਹ੍ਯੇ ऽਗ੍ਨਾਵ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਰਸ ਭਰੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਤਲਾਨਿਲਲੋਲਾਸੁ ਨਲਿਨੀषੁ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਙ੍ਗਦਾਹਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਮਿ ਪੂਤਾਙ੍ਗਾਰਸ੍ਥਲੀष੍ਵ੍ ਇਵ
ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਸੁਤਰੀ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੋਵਾਂ।
ਉਦ੍ਯਾਨਾਵਲਯਸ੍ ਸਰ੍ਵਾḫ ਪੂਰ੍ਣਾẖ ਕੁਸੁਮਵਰ੍षਣੈਃ । ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਸ੍ ਤਪ੍ਤਸਿਕਤਾਸ਼੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਮੇ ਮਰੁਭੂਮਯਃ
ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ, ਭਾਵੇਂ ਤਪਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੁੰਨੇ ਹਨ।
ਜਲਲੋਲੋਰੁਕਲ੍ਹਾਰਕਮਲੋਤ੍ਕਰਕੋਮਲਾਃ । ਸਰਸ੍ਯਸ੍ ਸਾਰਸਾਰਾਵਸਰਸਾ ਮਮ ਨੀਰਸਾਃ
ਜਲ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਤੇ ਨਰਮ ਜਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਸ ਤੇ ਹੰਸ ਵੀ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਅਹਂ ਪੁष੍ਕਰਮਨ੍ਦਾਰਕੁਮੁਦੋਤ੍ਕਰਮਾਲਿਤਾ । ਭृਸ਼ਂ ਦਾਹਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਮਿ ਕਣ੍ਟਕੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਦੋਲਿਤਾ
ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਕਮਲਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮੁਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜਲਣ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵਾਂ।
ਕੁਮੁਦੋਤ੍ਪਲਕਲ੍ਹਾਰਕਦਲੀਤਲ੍ਪਪਾਲਯਃ । ਮਦਙ੍ਗਸਙ੍ਗਮਾਦ੍ ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਰ੍ਮਰਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭਸ੍ਮਤਾਮ੍
ਕਮੁਦ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਛਪਰੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਦਿਤਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਿ ਵਾ । ਤਦ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਸੋਹਣਾ, ਮਿੱਠਾ ਜਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਚੀਜ਼ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਯਸਨਾਨਲਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾḫ ਪਤਨ੍ਤੋ ਬਾष੍ਪਬਿਨ੍ਦਵਃ । ਛਮਚ੍ਛਮਿਤਿ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤਿ ਕਮਲੋਤ੍ਪਲਪਙ੍ਕ੍ਤਿषੁ
ਗਮ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਬੂੰਦ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਦਲੀਕਨ੍ਦਲੀਸ੍ਕਨ੍ਧਦੋਲਾਨ੍ਦੋਲਨਲੀਲਯਾ । ਲਲਿਤੋਦ੍ਯਾਨषਣ੍ਡੇषੁ ਮੁਖਮ੍ ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਰੋਦਿਮਿ
ਸੁਹਾਵਣੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਤੇ ਤਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਝੂਲਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣਾ ਮੁੰਹ ਢੱਕ ਕੇ ਰੋ ਪੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਤੁषਾਰਨਿਕਰਾਕੀਰ੍ਣਂ ਕਦਲੀਦਲਮਣ੍ਡਪਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਊष੍ਮਾਣਮ੍ ਉਜ੍ਝਨ੍ਤਂ ਖਦਿਰਾਙ੍ਗਾਰਭੀषਣਮ੍
ਮੈਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਛੱਪਰ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਪਾਲੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਖੜੀ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੀ ਗਰਮੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਲਿਨੀਨਾਲਦੋਲਾਸੁ ਸਾਰਸੀਂ ਸਾਰਸਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਦੀਨਾਨਨਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਨਿਨ੍ਦਾਮਿ ਨਿਜਯੌਵਨਮ੍
ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਝੂਲ ਰਹੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਦੋਸ਼ ਦੇਂਦੀ ਹਾਂ।
ਰਮ੍ਯੇ ਰੋਦਿਮਿ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥੇ ਪਦਾਰ੍ਥੇ ਯਾਮਿ ਸੋਮ੍ਯਤਾਮ੍ । ਹृष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੋਭਨੇ ਦੀਨਾ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਰੋ ਪੈਂਦੀ ਹਾਂ; ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ; ਜੋ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ—ਸਚ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।