ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਛੁਭ੍ਰਾਭ੍ਰਗਮ੍ਭੀਰẖ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪਾਤਾਲਭੀषਣਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਬृਹਤ੍ਕਲ੍ਪਤਰੁẖ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਜਲਜਙ੍ਗਲਃ
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਹਾਕਰਿਕੁਲਃ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਤ੍ਤਹਰਿਵ੍ਰਜਃ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਭੂਤਸੂਦ੍ਯਾਨẖ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਬਗਲੇਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਕਦੇ ਮਸਤ ਸਿੰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੰਨੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਪਾਗਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਰਞ੍ਜਗਹਨẖ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕਾਨਨਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵ੍ਯੋਮੋਪਮਸਰਾẖ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੀਰ੍ਘਮਰੁਸ੍ਥਲਃ
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਕਰੰਜ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਹਨ, ਕਦੇ ਸਾਰੇ ਮੌਸਮਾਂ ਵਾਲੇ ਵਣ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਵੱਡੇ ਆਸਮਾਨ ਵਰਗੇ ਝੀਲ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਲੰਬੇ ਸੁੱਕੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਹਨ।
ਸ਼ਿਖਰੇषੁ ਸ਼ਿਲਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਚਲਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਸਨ੍ਤਿ ਸੁਸ੍ਥਿਤਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਾ ਰਤ੍ਨਮਯ੍ਯੋ ऽਮ੍ਬਰਾਮਲਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਆਮ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਬੱਦਲ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਜਾਰ੍ਕਗੌਰੀਣਾਂ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧੌਕਸਾਮ੍ ਅਪਿ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਿਸ਼ਂ ਯਾਸੁ ਹਰਯੋ ਹਾਰਿਯੋਨਯਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਮੱਖਣ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਾਸਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਰਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਪੂਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਿਲੋਦਰੇ । ਨਿਵਸਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੀਣਵਜ੍ਰਸਾਰਸਮਤ੍ਵਚਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਪੂਰਬੀ ਚੋਟੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਟੁੱਟ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ।
ਵਿਧਿਨਾ ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧਾਸ੍ਮਿ ਨਦ੍ਧਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਉਪਲਯਨ੍ਤ੍ਰਕੈਃ । ਅਤ੍ਰਾਸਙ੍ਖ੍ਯਾ ਮੁਨੇ ਯਾਤਾ ਮਨ੍ਯੇ ਯੁਗਗਣਾ ਮਮ
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਉਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੁਗ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਨ ਕੇਵਲਮ੍ ਅਹਂ ਬਦ੍ਧਾ ਯਾਵਦ੍ ਭਰ੍ਤਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਮੇ । ਬਦ੍ਧਸ੍ ਸਾਯਨ੍ਤਨੇ ਪਦ੍ਮਕੁਟ੍ਮਲੇ षਟ੍ਪਦੋ ਯਥਾ
ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵੀ ਉਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮਧੁਮੱਖੀ।
ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਯਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸ਼ਿਲਾਕੋਟਰਸਙ੍ਕਟਮ੍ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਚਿਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਰ੍षਗਣਾ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿ ਲਈਆਂ; ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮੈਕਦੋषੇਣ ਨ ਹਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭਾਵਹੇ । ਚਿਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਿष੍ਠਾਵਸ੍ ਤਥੈਵਾਬਦ੍ਧਭਾਵਨੌ
ਅੱਜ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਹੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਰਹੇ।
ਪਾषਾਣਸਙ੍ਕਟੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਦ੍ਧਾਵ੍ ਆਵਾਂ ਨ ਕੇਵਲਮ੍ । ਬਦ੍ਧੋ ਯਾਵਦ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਪਰਿਵਾਰੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਨਃ
ਉਸ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੰਗ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣḫ ਪੁਰੁषੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਪਤਿਃ । ਏਕਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ ਨ ਚਲਤਿ ਜੀਵਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਦਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯḫ ਪਾਠਕੋ ऽਲਸਃ । ਏਕਾਨ੍ਤ ਏਕ ਏਵਾਸ੍ਤੇ ऽਜਿਹ੍ਮਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਅਚਾਪਲਃ
ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਕੁਝ ਆਲਸੀ ਹਨ; ਸਦਾ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਹਂ ਵ੍ਯਸਨਿਨੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦ੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰ । ਨ ਨਿਮੇषਂ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਤਂ ਵਿਨਾ ਦੇਹਧਾਰਣੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਫਸੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਯਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ! ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਤੇਨ ਕਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਹਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਾ । ਕਥਂ ਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਯਂ ਯਾਤਸ੍ ਸ੍ਨੇਹੋ ऽਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਇਹ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਵਧਿਆ।
ਤੇਨ ਜਾਤੇਨ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਬਾਲੇਨੈਵ ਸਤਾ ਪੁਰਾ । ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜ੍ਞੇਨ ਸਤੈਕੇਨ ਤਿष੍ਠਤਾਤ੍ਮਾਲਯੇ ऽਮਲੇ
ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਲੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ—
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਨੁਰੂਪੇਹ ਜਾਯਾ ਮੇ ਜਨ੍ਮਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਕੁਤਸ੍ ਸਮ੍ਭਵਤੀਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਚਿਰਚਿਨ੍ਤਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਜੋੜੀਦਾਰ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਤੇਨ ਤਾਮਰਸੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾਸ੍ਮਿ ਨਾਥੇਨ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾਮਲਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਨਿਰਮਲ ਸਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚਿੱਟੀ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਮਾਨਸੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਨ੍ਦਾਰੋਦਰਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ੍ਮਿ ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰੀ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ।
ਸਹਜਾਮ੍ਬਰਸਞ੍ਛਨ੍ਨਾ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਿਣੀ । ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਵਦਨਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਇਵਾਮਲਤਾਰਕਾ
ਆਪਣੇ ਜਨਮਜਾਤ ਚਮਕ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਨਿਰਮਲ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀ।
ਕੋਰਕੋਚ੍ਚਸ੍ਤਨਭਰਾ ਸਮਗ੍ਰਰਸਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਲਤਾ ਵਰਵਨੇ ਨੇਵ ਕਰਪਲ੍ਲਵਲਾਸਿਨੀ
ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ, ਉੱਚੇ ਸੂਧੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਮਾਝ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ, ਵਧੀਆ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੁਜਾਤਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹृਦਯਹਾਰਿਣੀ । ਹਰਿਣੀਹਾਰਿਨਯਨਾ ਮਦਨੋਨ੍ਮਾਦਦਾਯਿਨੀ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਮੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਲੀਲਾਵਿਲਾਸੈਕਰਤਾ ਹੇਲਾਵਲਿਤਲੋਚਨਾ । ਗੇਯਵਾਦ੍ਯਪ੍ਰਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਵਨृਤ੍ਤਾਨੁਰਾਗਿਣੀ
ਮੈਂ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੇਫਿਕਰੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਨਵੇਂ ਨਾਚਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਗਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਭੋਗਪਰਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੋḫ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਖੀ । ਅਨਨ੍ਯਾ ਮੋਹਜਾਲਾਨਾਮ੍ ਅਖਿਨ੍ਨਾ ਸਮ੍ਪਦਾਪਦੋਃ
ਮੈਂ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਲੱਗ, ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਥੱਕੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਕੇਵਲਮ੍ ਅਹਂ ਗੇਹਂ ਧਾਰਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ । ਯਾਵਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸਦਨਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਙ੍ਗ ਬਿਭਰ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਘਰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੋਹਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵਸੇਬਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਕੁਲਕਰੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕਲਤ੍ਰਭਰਣਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਗृਹਸਮ੍ਭਾਰਧਾਰਣੈਕਭਰੋਦ੍ਵਹਾ
ਮੈਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਅਥਾਹਂ ਤਰੁਣੀ ਜਾਤਾ ਸਮੁਦ੍ਭਿਨ੍ਨੋਨ੍ਨਤਸ੍ਤਨੀ । ਲਤੋਲ੍ਲਸਦ੍ਗੁਲੁਚ੍ਛੇਵ ਵਿਲਾਸਰਸਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਬਣ ਗਈ, ਮੇਰੇ ਉਭਰੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਤਨ, ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ, ਖੇਡ ਤੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪਤਿਰ੍ ਮਾਂ ਦੀਰ੍ਘਸੂਤ੍ਰਤ੍ਵਾਚ੍ ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਪੋਰਤਃ । ਕਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਵਿਵਾਹਿਤਵਾਨ੍ ਇਮਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਲੰਮੀ ਸੋਚ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਰੁਚੀ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵਿਲਾਸਰਸਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਤਂ ਵਿਨਾ ਵ੍ਯਸਨੇਨਾਹਂ ਦਹ੍ਯੇ ऽਗ੍ਨਾਵ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਰਸ ਭਰੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਤਲਾਨਿਲਲੋਲਾਸੁ ਨਲਿਨੀषੁ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਙ੍ਗਦਾਹਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਮਿ ਪੂਤਾਙ੍ਗਾਰਸ੍ਥਲੀष੍ਵ੍ ਇਵ
ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਸੁਤਰੀ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੋਵਾਂ।