ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮਤ੍ਤਾਭ੍ਰẖ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੁਰ੍ਲਭਵਾਰਿਦਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਰ੍ਭਗੁਹਾਸ਼੍ਵਭ੍ਰਗਹਨੋਪਾਨ੍ਤਮਣ੍ਡਲਃ
ਕਦੇ ਉਥੇ ਅਖੁੱਤ ਤੇ ਮਸਤ ਬੱਦਲ ਹਨ; ਕਦੇ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨਾਕ੍ਸ਼ੇਪਸਮੁਤ੍ਸਾਦਿਤਭੂਤਭੂਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਜਨਤਾਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਜਿਤਵਿष੍ਟਪਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਥਾਂ ਛੋਟੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਲੇ-ਕਲੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਕਦੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਹਦ੍ਵਾਤਾਜ੍ਞਾਤਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਃ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਹਾਮਰੁਮਰੁਨ੍ਮਤ੍ਤਭਾਙ੍ਕਾਰਭੀषਣਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਟਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਵੱਡੇ ਰੇਤਲੇ ਮਾਰੂਥਲ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਣਤ੍ਕਮਲਿਨੀਮਤ੍ਤਸਾਰਸਭੂषਣਃ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਲਿਲਕਲ੍ਲੋਲਜਲਦੋਲ੍ਲਾਸਘਰ੍ਘਰਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਕੰਵਲਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਕੰਢ ਸਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੇ ਉਥਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧੁੰਮ ਮਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਤ੍ਤਾਪ੍ਸਰੋਦੋਲਾਵਿਲਾਸਜਨਿਤਸ੍ਮਰਃ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪਿਸ਼ਾਚਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਚੇष੍ਟਿਤਾਵਿष੍ਟਦਿਕ੍ਤਟਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਮਸਤ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਝੂਲੇ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਕ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੰਢਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਹਰਕਤਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਸਿਦ੍ਧਗੀਤਨृਤ੍ਤਲਸਤ੍ਤਟਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਉਦ੍ਵਰ੍षਦਮ੍ਭੋਦਸਰਿਦ੍ਵਾਹਲੁਠਤ੍ਤਟਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੰਢਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚਣ ਦੀ ਰੌਣਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਉੱਠਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਕੰਢਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਤਤਗਾਨੀਤਨੀਤਨਾਨਾਭ੍ਰਸਤ੍ਪਟਃ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਮਲਿਨੀਕੋਸ਼ਚਕ੍ਰਸ੍ਥਧ੍ਯਾਨਿਮਣ੍ਡਲਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਸ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਨਾਸਿਦ੍ਧਸੁਨ੍ਦਰੀਦਤ੍ਤਮਣ੍ਡਨਃ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਤਪਦ੍ਦਿਨਕਰਜਨਿਤਾਚਾਰਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਕਦੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨੈਸ਼ਤਮੋਗੇਹਨृਤ੍ਤੋਨ੍ਮਤ੍ਤਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਉਤ੍ਪਤਦੁਤ੍ਪਾਤਤਯਾ ਨਸ਼੍ਯਜ੍ਜਨਾਵਨਿਃ
ਕਦੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਨੱਚਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਆਈ ਬਿਪਤਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸੌਰਾਜ੍ਯਸਮ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭਵਤ੍ਪੁਰਮਣ੍ਡਲਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯẖ ਕ੍ਵਚਿਜ੍ ਜਨਪਦਾਵृਤਃ
ਕਦੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਖਿੜਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਨੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਛੁਭ੍ਰਾਭ੍ਰਗਮ੍ਭੀਰẖ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪਾਤਾਲਭੀषਣਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਬृਹਤ੍ਕਲ੍ਪਤਰੁẖ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਜਲਜਙ੍ਗਲਃ
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਹਾਕਰਿਕੁਲਃ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਮਤ੍ਤਹਰਿਵ੍ਰਜਃ । ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਭੂਤਸੂਦ੍ਯਾਨẖ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਬਗਲੇਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਕਦੇ ਮਸਤ ਸਿੰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੰਨੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਪਾਗਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਰਞ੍ਜਗਹਨẖ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕਾਨਨਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵ੍ਯੋਮੋਪਮਸਰਾẖ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦੀਰ੍ਘਮਰੁਸ੍ਥਲਃ
ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਕਰੰਜ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਹਨ, ਕਦੇ ਸਾਰੇ ਮੌਸਮਾਂ ਵਾਲੇ ਵਣ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਵੱਡੇ ਆਸਮਾਨ ਵਰਗੇ ਝੀਲ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਲੰਬੇ ਸੁੱਕੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਹਨ।
ਸ਼ਿਖਰੇषੁ ਸ਼ਿਲਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਚਲਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਸਨ੍ਤਿ ਸੁਸ੍ਥਿਤਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਾ ਰਤ੍ਨਮਯ੍ਯੋ ऽਮ੍ਬਰਾਮਲਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਆਮ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਬੱਦਲ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਜਾਰ੍ਕਗੌਰੀਣਾਂ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧੌਕਸਾਮ੍ ਅਪਿ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਿਸ਼ਂ ਯਾਸੁ ਹਰਯੋ ਹਾਰਿਯੋਨਯਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਮੱਖਣ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਾਸਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਰਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਪੂਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਿਲੋਦਰੇ । ਨਿਵਸਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੀਣਵਜ੍ਰਸਾਰਸਮਤ੍ਵਚਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਪੂਰਬੀ ਚੋਟੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਟੁੱਟ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ।
ਵਿਧਿਨਾ ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧਾਸ੍ਮਿ ਨਦ੍ਧਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਉਪਲਯਨ੍ਤ੍ਰਕੈਃ । ਅਤ੍ਰਾਸਙ੍ਖ੍ਯਾ ਮੁਨੇ ਯਾਤਾ ਮਨ੍ਯੇ ਯੁਗਗਣਾ ਮਮ
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਉਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੁਗ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਨ ਕੇਵਲਮ੍ ਅਹਂ ਬਦ੍ਧਾ ਯਾਵਦ੍ ਭਰ੍ਤਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਮੇ । ਬਦ੍ਧਸ੍ ਸਾਯਨ੍ਤਨੇ ਪਦ੍ਮਕੁਟ੍ਮਲੇ षਟ੍ਪਦੋ ਯਥਾ
ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵੀ ਉਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮਧੁਮੱਖੀ।
ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਯਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸ਼ਿਲਾਕੋਟਰਸਙ੍ਕਟਮ੍ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਚਿਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਰ੍षਗਣਾ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿ ਲਈਆਂ; ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮੈਕਦੋषੇਣ ਨ ਹਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭਾਵਹੇ । ਚਿਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਿष੍ਠਾਵਸ੍ ਤਥੈਵਾਬਦ੍ਧਭਾਵਨੌ
ਅੱਜ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਹੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਰਹੇ।
ਪਾषਾਣਸਙ੍ਕਟੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਦ੍ਧਾਵ੍ ਆਵਾਂ ਨ ਕੇਵਲਮ੍ । ਬਦ੍ਧੋ ਯਾਵਦ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਪਰਿਵਾਰੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਨਃ
ਉਸ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੰਗ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣḫ ਪੁਰੁषੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਪਤਿਃ । ਏਕਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ ਨ ਚਲਤਿ ਜੀਵਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਦਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯḫ ਪਾਠਕੋ ऽਲਸਃ । ਏਕਾਨ੍ਤ ਏਕ ਏਵਾਸ੍ਤੇ ऽਜਿਹ੍ਮਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਅਚਾਪਲਃ
ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਕੁਝ ਆਲਸੀ ਹਨ; ਸਦਾ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਹਂ ਵ੍ਯਸਨਿਨੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦ੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰ । ਨ ਨਿਮੇषਂ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਤਂ ਵਿਨਾ ਦੇਹਧਾਰਣੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਫਸੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਯਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ! ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਤੇਨ ਕਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਹਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਾ । ਕਥਂ ਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਯਂ ਯਾਤਸ੍ ਸ੍ਨੇਹੋ ऽਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਇਹ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਵਧਿਆ।
ਤੇਨ ਜਾਤੇਨ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਬਾਲੇਨੈਵ ਸਤਾ ਪੁਰਾ । ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜ੍ਞੇਨ ਸਤੈਕੇਨ ਤਿष੍ਠਤਾਤ੍ਮਾਲਯੇ ऽਮਲੇ
ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਲੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ—
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਨੁਰੂਪੇਹ ਜਾਯਾ ਮੇ ਜਨ੍ਮਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਕੁਤਸ੍ ਸਮ੍ਭਵਤੀਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਚਿਰਚਿਨ੍ਤਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਜੋੜੀਦਾਰ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਤੇਨ ਤਾਮਰਸੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾਸ੍ਮਿ ਨਾਥੇਨ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾਮਲਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਨਿਰਮਲ ਸਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚਿੱਟੀ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਮਾਨਸੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਨ੍ਦਾਰੋਦਰਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ੍ਮਿ ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰੀ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ।
ਸਹਜਾਮ੍ਬਰਸਞ੍ਛਨ੍ਨਾ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਿਣੀ । ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਵਦਨਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਇਵਾਮਲਤਾਰਕਾ
ਆਪਣੇ ਜਨਮਜਾਤ ਚਮਕ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਨਿਰਮਲ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀ।