ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਤਥੈਵਾਭ੍ਯੁਦਿਤਾਨਿ ਚ । ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਅਦृष੍ਟਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਈ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀਆਂ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਜਡਾਨੀਵੈਕਰਾਸ਼ੀਨਿ ਬੀਜਾਨੀਵ ਲਗਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਢੇਰ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਪਏ ਬੀਜ, ਭਾਵੇਂ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਹੋਣ।
ਵ੍ਯੋਮਾਤ੍ਮਕਤ੍ਵਾਲ੍ ਲਗਨਂ ਨ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਅਪਿ ਚੇਤਨਰੂਪਾਣਿ ਸੁਪ੍ਤਾਨੀਵ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਾਨੀਂ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੇਤਨ ਰੂਪ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਜਗਜ੍ਜਾਲਸ੍ਵਾਚਾਰਵ੍ਯਵਹਾਰਿਣਃ । ਅਸੁਰਾ ਨਿਹਤਾ ਦੇਵੈਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਜਗਤਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਤੇ ਵਾਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ ਨ ਗਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਨਾਜਾਡ੍ਯਾਜ੍ ਜਡਤਾਮ੍ ਇਤਾਃ । ਨ ਦੇਹਵਨ੍ਤẖ ਕਿਂ ਸਨ੍ਤੁ ਵਿਨਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੇਃ
ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਜੜਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੜ ਨਹੀਂ ਬਣੇ। ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹੇ ਬਿਨਾ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਸੁਪ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਜਗਜ੍ਜਾਲਸ੍ਵਾਚਾਰਵ੍ਯਵਹਾਰਿਣਃ । ਪੁਰੁषਾ ਨਿਹਤਾḫ ਪੁਂਭਿਸ੍ ਤੇ ਤਥੈਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਤੇ ਵਾਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਯੇ ਨਿਹਤਾ ਰਾਮ ਕਿਂ ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ । ਅਜ੍ਞਤ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਗਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚੇਤਨਾਨ੍ ਨ ਦृषਤ੍ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਦੱਸੋ। ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ, ਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਚੇਤਨ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਸਾਦ੍ਰਿਦ੍ਯੂਰ੍ਵੀਜਨਂ ਦृਸ਼੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚਿਰਾਯਾਨੁਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਯਥੇਮੇ ਵਯਮ੍ ਆਦृਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਐਸੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਤੇषਾਂ ਕਲ੍ਪਜਗਤ੍ਸਂਸ੍ਥਾ ਯਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਥੈਵ ਤਾਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਜਾਗਤੀ ਸਂਸ੍ਥਾ ਯਥਾ ਤੇषਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਸਾਡੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ; ਤੇ ਸਾਡੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਯੇ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰੁषਾਸ੍ ਤ ਏਵੇਮੇ ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਯੇ ਚ ਤੇ ਰਾਮ ਸਂਸਾਰਾਸ੍ ਤੇਭ੍ਯ ਏਕਮ੍ ਇਮਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਅਸੀਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ। ਤੇ, ਰਾਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਇਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰੁषਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸਤ੍ਯਾ ਏਵਾਨੁਭੂਤਿਤਃ । ਆਤ੍ਮਨੋ ऽਪਿ ਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਵਾਚ੍ ਚਿਦਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਯਥਾ ਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰੁषਾਸ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਥਾਪਰੇ । ਤਵਾਪਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰੁषਾਸ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਤਥੈਵ ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਜੀਵ ਵੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਸਲ ਹਨ।
ਸ੍ਵਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰਪੌਰਾ ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਤੇ । ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਥਾਦ੍ਯਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਂ ਯਤਃ
ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਅੱਜ ਵੀ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੋਧੇ ऽਪਿ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਭਾਵਾ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਿ । ਤਯਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾਨੁਭੂਯਨ੍ਤੇ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਯਾਥਵਾ
ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਟਿਕਾਅ ਨਾਲ ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਤਿ ਤਥਾ ਪਰੇ । ਯਥਾ ਨਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਨ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨ ਚ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਹਰ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨਿਰਨ੍ਤੇ ਪਰਮਾਕਾਸ਼ੇ ਨਿਰਨ੍ਤੇ ਵੇਦਨੋਦਯੇ । ਨਿਰਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਸਙ੍ਘਾਤੇ ਨਿਰਨ੍ਤੋ ਜਗਤਾਂ ਗਣਃ
ਅਸੀਮ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਅਸੀਮ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਵਿਚ, ਅਸੀਮ ਮਨ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵਿਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਥੇ ਵੀ ਅਸੀਮ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਆਕਾਸ਼ਕਲਾਕੋਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਾਗਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਵੀਪਂ ਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹਰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਰਤ ਲਈ, ਹਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੋਲ ਲਈ, ਹਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਦੇ ਘਰ ਲਈ, ਹਰ ਟਾਪੂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਲਈ,
ਪ੍ਰਤਿ ਮਣ੍ਡਲਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗ੍ਰਾਮਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰਤਿ ਜਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰ੍षਂ ਯੁਗਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹਰ ਖੇਤਰ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਲਈ, ਹਰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਈ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਹਰ ਘਰ ਲਈ, ਹਰ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਯੁਗ ਲਈ,
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਯੇ ਮृਤਾẖ ਕੇਚਿਜ੍ ਜੀਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਾਵਨ੍ਤਸ੍ ਸਂਸਾਰਾḫ ਪृਥਗ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਃ
ਜਿੰਨੇ ਲੋਕ ਮਰੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿੰਨੇ ਜੀਵ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਜਨਾਸ੍ ਸਨ੍ਤਿ ਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪੁਨਰ੍ ਜਨਾਃ । ਪੁਨਰ੍ ਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗਜ੍ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਪੁਨਰ੍ ਜਨਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਲੋਕ; ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਗਤ, ਤੇ ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਲੋਕ।
ਏਵਮ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਰਹਿਤ ਏष ਦृਸ਼੍ਯਭ੍ਰਮੋ ਭ੍ਰਮਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਨਾਤ੍ਰੇਯਤ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਕਾਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦਾ ਭਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਣਾ ਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ।
ਕੁਡ੍ਯੇ ਨਭਸ੍ਯ੍ ਉਪਲਕੇ ਸਲਿਲੇ ਸ੍ਥਲੇ ऽਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਹਿ ਯਤਸ੍ ਤਦ੍ ਅਸ਼ੇषਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ । ਤਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਜਗਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਕੁਤੋ ऽਤ੍ਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇषੁ ਤਤ੍ ਪਰਮ੍ ਅਥਾਜ੍ਞਮਨਸ੍ਸੁ ਦृਸ਼੍ਯਮ੍
ਚੀਨ੍ਹੀ ਦੀ ਕੰਧ, ਅਸਮਾਨ, ਪੱਥਰ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ—ਹਰ ਥਾਂ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਉਹੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਗਤ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਿਣਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਅਜਾਣ ਮਨ ਲਈ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤẖ ਕੁਵਲਯੋਲ੍ਲਾਸਿਮਾਲਤੀ ਸਾਲਿਲੋਚਨਾ । ਲਲਨਾ ਲਲਿਤਾਲੋਕ੍ਯ ਲੀਲਯਾ ਲਪਿਤਾ ਮਯਾ
ਫਿਰ, ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨਜ਼ਾਕਤ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਮਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਭੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ । ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਕ੍ਵਾਗਤਾਸਿ ਕਿਮਾਸ੍ਪਦਾ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਵਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਿਲਣ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਘਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਮੁਨੇ ਸ਼ृਣੁ ਯਥਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮੋਦਨ੍ਤਂ ਵਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਪ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਮ੍ ਆਰ੍ਤਾਂ ਕਰੁਣਯਾਰ੍ਥਿਨੀਮ੍
ਮੁਨੀ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਬੇਝਿਜਕ ਪੁੱਛ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਸਮਝਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਪਰਮਾਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਸ੍ਯ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕੋਣਕੋਟਰੇ । ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਇਦਂ ਤਾਵਜ੍ ਜਗਦ੍ਗृਹਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਜਾਂ ਖੂਹ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਜਗਤ ਦਾ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਪਾਤਾਲਭੂਤਲਸ੍ਵਰ੍ਗਾ ਇਹਾਵਵਰਕਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ । ਕਲ੍ਪਨੈਕਕੁਮਾਰ੍ਯਾਨ੍ਤẖ ਕृਤਾ ਧਾਤृਤ੍ਵਮ੍ ਆਪ੍ਤਯਾ
ਇੱਥੇ ਪਾਤਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਰਗ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ — ਇੱਕ ਹੀ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੇ, ਜੋ ਰਚਨਹਾਰ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵੀਪੈਸ੍ ਸਮੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਵਲਿਤਂ ਵਲਯੈਰ੍ ਇਵ । ਪਾਤਾਲੋਤ੍ਥਂ ਜਗਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾḫ ਪ੍ਰਕੋष੍ਠਮ੍ ਇਵ ਭੂਤਲਮ੍
ਉਥੇ, ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਗਤ ਦੀ ਲਕੜੀ ਵਾਂਗ, ਵੱਲੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵੀਪਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਦਿਕ੍ਕਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਾ । ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਹੇਮਮਯੀ ਮਹੀ
ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਕਿਨਾਰੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਫਲਦਾਮ੍ਬਰਨਿਰ੍ਮਲਾ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਮਯੀ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਜਿਤਵਿष੍ਟਪਾ
ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀ, ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।