ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ऽਯਂ ਜਗਦਾਭੋਗੋ ਨਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਵਾ ਖਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਤਾਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸਨ੍ਮਾਤ੍ਰਖਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਅਨੁਭਵ ਸੁਪਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਸਾਕਾਰੋ ਯੁष੍ਮਦਾਦਿਕਃ । ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਤੁ ਸਰ੍ਗਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮੈਵਾਮਲਂ ਸ੍ਵਤਃ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਚੇਤਨਾ-ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾਮਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਤਦ੍ਦृਗ੍ਗਤਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਰੂਪਂ ਕਚਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਜਗਤ੍ ਤੇਨਾਮਲਂ ਨਭਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ऽਨਾਕृਤੇਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਹृਦਿ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਯਸ੍ ਸ੍ਵਤਃ । ਸਰ੍ਗਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਕੁਤਸ੍ ਤੇਨ ਸਾਕृਤਿਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੁਪਨਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਰਚਨਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਾਕਾਰਸ੍ਯੈਵ ਯਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਜਗਤ੍ ਤਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਕੇਵਲਮ੍ । ਨਿਰਾਕਾਰਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਸ੍ ਸਰ੍ਗਸ੍ਵਪ੍ਨẖ ਕਥਂ ਨ ਖਮ੍
ਜਿਸਦਾ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰਚਨਾ-ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਨਿਰੁਪਾਦਾਨਸਮ੍ਭਾਰਮ੍ ਅਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਏਵ ਚਿਨ੍ਨਭਃ । ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਕृਤਮ੍ ਏਵੇਮਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਕृਤਂ ਯਥਾ
ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਕਾਸ਼, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੌਤਿਕ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰ ਇਸ ਅਣ-ਉਤਪੰਨ ਸੁਪਨੇ-ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਉਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮृਦ੍ਵ੍ਯਾ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਮृਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਖੇ । ਕृਤੋ ऽਪਿ ਨ ਕृਤਸ੍ ਸਰ੍ਗਮਣ੍ਡਪੋ ऽਕ੍ਸ਼ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੰਡਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਹਨ, ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਨੋ ਕਰ੍ਤृਤਾ ਨ ਚ ਜਗਨ੍ਤਿ ਨ ਭੋਕ੍ਤृਤਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਤੋ ਬੁਧਸ੍ ਸਨ੍ । ਪਾषਾਣਮੌਨਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਯਥਾਪ੍ਰਵਾਹਮ੍ ਆਚਾਰਮ੍ ਆਚਰ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ ਇਹਾਸ੍ਤੁ ਮਾ ਵਾ
ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਜਗਤ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਅਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਰਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਰਹੇ।
ਤਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਖਰੂਪੇਣ ਦੇਹੇਨਾਭੂਤ੍ ਤਯਾ ਕਥਾ । ਕਥਮ੍ ਉਚ੍ਚਾਰਿਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣਾẖ ਕਚਟਤਾਦਯਃ
ਤੇਰਾ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਖੋਤੇ ਦੇ ਜਿਹਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ 'ਕ', 'ਚ', 'ਟ' ਆਦਿਕ ਅੱਖਰ ਕਿਵੇਂ ਉਚਾਰੇ ਗਏ?
ਅਥ ਚੇਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਦ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਤਤ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਕੁਤਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਵਰ੍ਣਾ ਯਰਲਵਾਦਯਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਖੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸਪਨੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਸਪਨੇ ਵਿੱਚ 'ਯ', 'ਰ', 'ਲ' ਆਦਿਕ ਅੱਖਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ?
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇषੁ ਖਸ਼ਰੀਰਾਣਾਂ ਵਰ੍ਣਾẖ ਕਚਟਤਾਦਯਃ । ਕਦਾਚਨਾਪਿ ਨੋਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਵਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਕੇਚਨ
ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਵਾ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ 'ਕ', 'ਚ', 'ਟ' ਵਰਗੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਦਿਆਂ ਕੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ।
ਵਰ੍ਣੋਚ੍ਚਾਰੋ ऽਭਵਿष੍ਯਚ੍ ਚੇਤ੍ ਪ੍ਰਕਟਾਰ੍ਥਸ੍ ਤਤẖ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਵਭਵਿष੍ਯਤ੍ ਤਂ ਵਿਨਿਦ੍ਰḫ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗੋ ਜਨਃ
ਜੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਚਾਰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਫ ਅਰਥ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੂਤਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਗਦਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇषੁ ਤਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਏਵ ਸਾ । ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਕਾਸ਼ਕਚਨਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ ਖੇ ਸ੍ਵਭਾਵਜਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਭਟਕਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਫ ਚਿੱਤ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਚਮਕ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਥੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਥੇਨ੍ਦੁਕਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਖਤਰੁਸ਼ਿਲਾਗੇਯਾਦਿਤਾਂ ਗਤਃ । ਇਵਾਭਾਤਿ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਸ੍ ਤਥਾ ਯਰਲਵਾਦਿਤਾਂ
ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਾਲੀ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਰੰਗਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਚਿੱਤ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਕਚਨਂ ਯਨ੍ ਨਾਮ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵੇਦਨਮ੍ । ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਏਵ ਨਭਸẖ ਕਚਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨੇਤਰਤ੍
ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਲਕ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਸਮਝੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ ਤਥੈਵੇਦਂ ਜਾਗ੍ਰਦ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਾਕਾਸ਼ਂ ਯਥੈਵੇਦਂ ਤਥੈਵ ਤਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜਾਗਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਕਚਤਿ ਤਚ੍ ਚਾਰੁ ਚੇਤਨਂ ਚਤੁਰਂ ਤਦਾ । ਯਥਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਦ੍ ਏਵੇਦਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਫੁਰਤ੍
ਉਹ ਝਲਕ ਚੇਤਨਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਤੁਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਤੇ ਥਿਰ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਏਵੇਦਂ ਕਥਂ ਜਾਗ੍ਰਦ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਸਤ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਇਵ ਯਾਤਂ ਕਥਂ ਵਦ
ਭਗਵਨ, ਜੇ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਗਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਾਂਗ ਕਿਵੇਂ ਦਿਸਦੀ ਹੈ? ਅਸਲ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਸੱਚੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਮਝਾਓ।
ਸ਼ृਣੁ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਯਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਕਥਂ ਸਨ੍ਤਿ ਜਗਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਨਾਨ੍ਯਾਨਿ ਨ ਚ ਸਤ੍ਯਾਨਿ ਨ ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਚ
ਸੁਣੋ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਇਹ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਟਿਕਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਭੂਤਾਨਿ ਬੀਜਾਨਿ ਬੀਜਰਾਸ਼ਾਵ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ । ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਮਾਨਿ ਨ ਸਮਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਹਨ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਵੀ, ਸਮਾਨ ਵੀ ਹਨ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਤਥੈਵਾਭ੍ਯੁਦਿਤਾਨਿ ਚ । ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਅਦृष੍ਟਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਈ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀਆਂ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਜਡਾਨੀਵੈਕਰਾਸ਼ੀਨਿ ਬੀਜਾਨੀਵ ਲਗਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਢੇਰ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਪਏ ਬੀਜ, ਭਾਵੇਂ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਹੋਣ।
ਵ੍ਯੋਮਾਤ੍ਮਕਤ੍ਵਾਲ੍ ਲਗਨਂ ਨ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਅਪਿ ਚੇਤਨਰੂਪਾਣਿ ਸੁਪ੍ਤਾਨੀਵ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਾਨੀਂ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੇਤਨ ਰੂਪ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਜਗਜ੍ਜਾਲਸ੍ਵਾਚਾਰਵ੍ਯਵਹਾਰਿਣਃ । ਅਸੁਰਾ ਨਿਹਤਾ ਦੇਵੈਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਜਗਤਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਤੇ ਵਾਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ ਨ ਗਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਨਾਜਾਡ੍ਯਾਜ੍ ਜਡਤਾਮ੍ ਇਤਾਃ । ਨ ਦੇਹਵਨ੍ਤẖ ਕਿਂ ਸਨ੍ਤੁ ਵਿਨਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੇਃ
ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਜੜਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੜ ਨਹੀਂ ਬਣੇ। ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹੇ ਬਿਨਾ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਸੁਪ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਜਗਜ੍ਜਾਲਸ੍ਵਾਚਾਰਵ੍ਯਵਹਾਰਿਣਃ । ਪੁਰੁषਾ ਨਿਹਤਾḫ ਪੁਂਭਿਸ੍ ਤੇ ਤਥੈਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਤੇ ਵਾਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਯੇ ਨਿਹਤਾ ਰਾਮ ਕਿਂ ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ । ਅਜ੍ਞਤ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਗਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚੇਤਨਾਨ੍ ਨ ਦृषਤ੍ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਦੱਸੋ। ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ, ਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਚੇਤਨ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਸਾਦ੍ਰਿਦ੍ਯੂਰ੍ਵੀਜਨਂ ਦृਸ਼੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚਿਰਾਯਾਨੁਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਯਥੇਮੇ ਵਯਮ੍ ਆਦृਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਐਸੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਤੇषਾਂ ਕਲ੍ਪਜਗਤ੍ਸਂਸ੍ਥਾ ਯਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਥੈਵ ਤਾਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਜਾਗਤੀ ਸਂਸ੍ਥਾ ਯਥਾ ਤੇषਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਸਾਡੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ; ਤੇ ਸਾਡੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਯੇ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਪੁਰੁषਾਸ੍ ਤ ਏਵੇਮੇ ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਯੇ ਚ ਤੇ ਰਾਮ ਸਂਸਾਰਾਸ੍ ਤੇਭ੍ਯ ਏਕਮ੍ ਇਮਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਅਸੀਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ। ਤੇ, ਰਾਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਇਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।