ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਰਤਰੋਰ੍ ਏਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਾਰੂਢਾਦ੍ ਗਗਨਾਙ੍ਗਨੇ । ਦृਸ਼੍ਯਸ਼ਾਖਾḫ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਜਗਜ੍ਜਾਲਗੁਲੁਚ੍ਛਕਾਃ
ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦਰਖ਼ਤ ਤੋਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਉਚਾਈ 'ਚ ਪੂਰਾ ਵਧ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ 'ਚ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਲੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਯਯੋਦਯਵਤੀ ਨੂਨਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤਰਙ੍ਗਿਣੀ । ਨਾਨਾਤਾਨਨ੍ਤਕੁਸੁਮਾ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਚਲਾਚਲੇ
ਇਥੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਉਤਾਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਅਨੰਤ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵ੍ਯੋਮਾਤ੍ਮਕੇ ਰਙ੍ਗੇ ਭੁਵਨਾਭਿਨਯਭ੍ਰਮੈਃ । ਨृਤ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਾਰਮ੍ਭਂ ਚਾਰੈਰ੍ ਨਿਯਤਿਨਰ੍ਤਕੀ
ਇਸ ਅਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਮੰਚ ਉੱਤੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਨਰਤਕੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਂਗ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨੱਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਗਤ੍ਕ੍ਰੀਡੋ ਮਹਾਕਲ੍ਪਕਲ੍ਪੋਨ੍ਮੇषਨਿਮੇषਣਃ । ਵਿਦਾਨੇਨਾਦ੍ਯਤੇ ਭੂਯੋ ਜਨ੍ਯਤੇ ਕਾਲਬਾਲਕਃ
ਜਗਤ ਦੀ ਖੇਡ, ਵੱਡੇ ਚਕਰਾਂ ਦੇ ਖੁਲਣ ਤੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਏष ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਏਵਾਵਤਿष੍ਠਤੇ । ਅਨਿਚ੍ਛ ਏਵ ਮਕੁਰḫ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਗਤੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਦੁਨੀਆਂ ਉਭਰਦੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦਰਪਣ ਵਿਚ ਪਰਛਾਵੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਗਾਣਾਂ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਾਮ੍ । ਏषੋ ऽਕਾਰਣਕਂ ਬੀਜਮ੍ ਅਗਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਕਾਨਨਮ੍
ਮੌਜੂਦ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਣ-ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ।
ਅਸ੍ਯੋਨ੍ਮੇषੋ ਜਗਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਨਿਮੇषḫ ਪ੍ਰਲਯਾਗਮਃ । ਅਨੁਨ੍ਮੇषਨਿਮੇषੋ ऽਸਾਵ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਇਸ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੋਣੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਬੰਦ ਹੋਣੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁੱਖਮ ਖੁਲ੍ਹਣ ਤੇ ਬੰਦ ਹੋਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮੂਨਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਮਹਾਮਹਾਂਸਿ ਸਰ੍ਗਾਗਮਪ੍ਰਲਯਜਨ੍ਮਦਸ਼ਾਜਗਨ੍ਤਿ । ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਯਮ੍ ਅਪਾਰਖਰੂਪ ਏਵ ਪ੍ਰਸ੍ਪਨ੍ਦਨਾਨਿ ਮਰੁਦ੍ ਏਵ ਯਥਾਸ੍ਸ੍ਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍
ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬਣਨ, ਟਿਕਣ ਤੇ ਮਿਟਣ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਭਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿਚ ਹੀ ਝਟਕਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਮਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਥਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾ ਆਵਰ੍ਤਾ ਇਵ ਵਾਰਿਣਿ । ਏਤਚ੍ ਚ ਭਾਵਾਸ੍ ਸਕਲਾ ਯਥਾ ਵਾਰਿ ਤਰਙ੍ਗਕਾਃ
ਇਥੇ ਇਹ ਅਰਥ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਘੇਰੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯੈਵਾਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜ੍ਞੇਯਜ੍ਞਾਨਰੂਪਿਣੀ । ਪਰਮਾਕਾਸ਼ਤਾ ਰੂਪਂ ਕਿਂ ਪਰੋਪਸ਼ਮਸ਼੍ਰਮਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਅਜਾਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸੁਰਤ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਠਹਿਰਾਉ ਜਾਂ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ।
ਬਾਲਚਿਨ੍ਤਾਪੁਰਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਮੇ ਯਥਾ । ਤਥੇਦਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਸ਼ਿਸ਼ੁਚੇਤਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੈ ਸਿਰਫ਼ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ।
ਅਰੂਪਾਲੋਕਮਨਨਂ ਸ਼ਿਲਾਪੁਤ੍ਰਕਸੈਨ੍ਯਵਤ੍ । ਰੂਪਾਲੋਕਮਨਸ੍ਕਾਰਾ ਭਾਨ੍ਤਿ ਕੇਵਾਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਤਾ
ਜੋ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਲੇ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਸਰਵਜਨਤਾ ਹੈ?
ਰੂਪਾਲੋਕਮਨਸ੍ਕਾਰਸਾਰੋ ਵਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਤਾਂ ਵਿਨਾ । ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ ਸਾ ਚ ਪਰਂ ਵ੍ਯੋਮੈਵਾਤ੍ਰ ਕ੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਵਤਾ
ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਸਰਵਜਨਤਾ ਹੈ?
ਵਿਦੋ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਅਵਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਨ ਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਾਵਿਤ੍ਤ੍ਵੇ ਤਦਾਯਤ੍ਤੇ ਚਿਨ੍ਤਾਚਿਨ੍ਤੇ ਯਥਾ ਤਵ
ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਅਜਾਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਾਣ ਹੋਣਾ ਭਟਕਣਾ ਨਹੀਂ। ਜਾਣਨਾ ਤੇ ਅਜਾਣ ਹੋਣਾ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਅਵਿਚਾਰ।
ਪਰਮਾਕਾਸ਼ਰੂਪਤ੍ਵਾਚ੍ ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਵਿਤਤਾਕृਤੇਃ । ਨ ਸ੍ਵਭਾਵਵਿਪਰ੍ਯਾਸẖ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਚੇਤਨਾ-ਅਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਨ੍ਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨ ਸ੍ਵਭਾਵਵਿਕਾਰਿਤਾ । ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਕਿਮ੍ ਉ ਸਾਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਉਸੇ ਚੇਤਨਾ-ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਅਸਲਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਵੇਖੀਏ। ਫਿਰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਚੈਵੇਦਂ ਨ ਸਤ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਵਿਕਾਰਾਦ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਨ ਜ੍ਞਪ੍ਤਾਵ੍ ਅਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਨ ਲਭੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ-ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ; 'ਤੂੰ', 'ਮੈਂ' ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ। ਬਦਲਾਅ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਸੂਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਮਹਨ੍ਤਾਦਿਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ । ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਯੋਮਜਂ ਕਾਨਨਂ ਯਥਾ
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸ਼ਾਂਤ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; 'ਤੂੰ', 'ਮੈਂ' ਆਦਿਕਾ ਭੁਲਾਵਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਜੰਗਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਂਵਿਦਾਕਾਸ਼ਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਚੋ ਮਮ । ਇਦਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਵਿਦਾਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਖਾਲੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣ। ਇਹ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਰਮ੍ ਆਹੁḫ ਪਦਂ ਸਦ੍ ਯਦ੍ ਅਨਿਚ੍ਛੋਦਯਮ੍ ਆਸਿਤਮ੍ । ਪਾषਾਣਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਵ ਚਿਤ੍ਰਸ੍ਥਸ੍ਯੇਵ ਵਾਸਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ, ਜਾਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ।
ਸ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਾ ਮੌਨੀ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤਕਰ੍ਮਸੁ । ਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਦਾਰੁਮਯਸ੍ਯੇਵ ਵਿਗਤੇਚ੍ਛਮ੍ ਅਨਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਚੁੱਪ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਿਲਚਲ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਬਹਿਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਵਿਰਸਂ ਗਤਵਾਸਨਮ੍ । ਜਰਦ੍ਵੇਣੋਰ੍ ਇਵ ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਜੀਵਤੋ ਭਾਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਖਾਲੀ, ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦਿਸਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀ ਖੋਖਲੀ ਵਾਂਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ।
ਯਸ੍ਮੈ ਨ ਸ੍ਵਦਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਵਦਤੇ ਹृਦਿ । ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ ਸ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਪਰ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰਲੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਚ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਜਾਲਾਨਿ ਵਂਸ਼ਵਦ੍ ਗਤਵਾਸਨਮ੍ । ਰਸੇਨਾਨਙ੍ਗਲਗ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਕृਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਚੋਦਨੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਾਂਸ ਦੀ ਧੁਨ ਰੁਕ ਜਾਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਣ ਦਿਓ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਚੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ।
ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਨਿ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਵਾਸਨਮ੍ । ਕੂਟਾਗਾਰਵਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮ੍ ਅਨਿਚ੍ਛਮਨਨੋਦਯਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਆਵੇ, ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਛੂਹ ਲਓ, ਪਰ ਉਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਜਾਗੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ ਠੰਢੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਰਸਜਾਲਾਨਿ ਵਿਗਤੇਚ੍ਛਾਭਯੈषਣਮ੍ । ਅਪਗਰ੍ਵਾਭਿਲषਣਂ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਦਰ੍ਵਿਵਤ੍
ਜੋ ਸੁਆਦ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਚੱਖ ਲਓ, ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚਾਹ—ਜਿਵੇਂ ਕੜਛੀ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਉਹੀ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਰੂਪਜਾਤਾਨਿ ਪੁਰḫ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਵਾਸਨਮ੍ । ਅਰਸਂ ਨਿਰ੍ਮਨੋਮਾਨਮ੍ ਅਗਰ੍ਧਂ ਚਿਤ੍ਰਨੇਤ੍ਰਵਤ੍
ਜੋ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਮੋਹ, ਬਿਨਾ ਰੁਚੀ, ਬਿਨਾ ਮਨ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਖਿੱਚ ਦੇ ਵੇਖ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਿਙ੍ਘ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵਿਗਤੇਚ੍ਛਮ੍ ਅਵਾਸਨਮ੍ । ਸ੍ਪਨ੍ਦਵਤ੍ਤ੍ਵੇ ऽਪਿ ਲਗ੍ਨਾਨਿ ਤ੍ਯਾਗਾਯ ਵਨਵਾਤਵਤ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਲਾਲਚ, ਬਿਨਾ ਮੋਹ ਦੇ ਸੁੰਘ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਚੇਦ੍ ਵਿਰਸਤ੍ਵੇਨ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤਾਃ । ਨ ਭੋਗਰੋਗਾਸ੍ ਤਦ੍ ਦੁẖਖਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਥੈਵ ਵਃ
ਜੇਕਰ ਇੰਝ ਵਿਰਾਗ ਸਿਖਾ ਕੇ ਭੋਗਾਂ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਯਸ੍ ਸ੍ਵਾਦਯਨ੍ ਭੋਗਵਿषਂ ਰਤਿਮ੍ ਏਤਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਸੋ ऽਗ੍ਨੌ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਕਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਉਜ੍ਝਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਭੋਗਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚੱਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਭੜਕਣ 'ਤੇ ਅਖ਼ੂਤ ਇੰਦਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।